Alice

Μπήκα στο myspace του Nostalgia 77 μετά απο προτροπή του oksikemia και μπορώ να πω οτι με εξέπληξαν ευχάριστα αυτά που άκουσα! Η αλήθεια είναι οτι είμαι λίγο επιφυλακτικός απέναντι στην σαμπλαρισμένη jazz, κυρίως γιατί δεν είμαι σίγουρος οτι μπορεί να μεταφερθεί αυτούσιο το groove της πρωτότυπης ηχογράφησης με το cut & paste μερικών tracks, απ' ότι φαίνεται όμως τα (μουσικά) γεγονότα με διαψεύδουν!

Ρίχνοντας μια ματιά παραπάνω έπεσα πάνω στο όνομα Alice Russell και συνειδητοποίησα οτι και εκείνη ήταν στην Tru Thoughts (για την ακρίβεια: "Please note Alice is no longer signed to Tru Thoughts. We have been proud to work with her for the past few years and wish her the best of luck with her future plans. Check the music though…"). Θυμήθηκα οτι είχα κάπου διαβάσει οτι είναι μάλλον η πιο soulful σύγχρονη αγγλική φωνή και συμφώνησα 100%, ο δίσκος της "My Favourite Letters" του 2005 είναι ένα διαμάντι - αν δεν την ξέρετε ήδη, ρίξτε μια ματιά εδώ.

The Bronx

Μα πως μου είχε ξεφύγει τόσο καιρό αυτή η μπαντάρα; Έτσι πρέπει να ναι το punk-hardcore-rock'n'roll-οπως-θέλετε-πείτε-το στις μέρες μας! Ο πρώτος δίσκος των The Bronx κυκλοφόρησε το 2003 και ο δεύτερος το 2006 και, αν και δεν τους έχω ακούσει ολόκληρους ακόμα, τα πρώτα δείγματα είναι άκρως θετικά! Τσεκάρετε οπωσδήποτε το myspace τους (τόσο λιτό profile έχω πολύ καιρό να δω!) και για bonus δείτε το θεϊκό βίντεο του False Alarm απο τον πρώτο τους δίσκο!

The Bronx - False Alarm

Boys and Girls in America...

...they have such a sad time together. (απόσπασμα απο το "On the Road" του Jack Kerouac)

Ένας απο τους δίσκους με τους οποίους είχα κολλήσει το περασμένο καλοκαίρι (Σίφνος rocks!) είναι το Boys and Girls in America, των Αμερικανών The Hold Steady. Όνομα με άμεση αναφορά στην - υποτιθέμενη - μανία τους με το αλκοόλ η οποία είναι και διάχυτη στους στίχους. Μου άρεσαν που μου άρεσαν, διάβασα και μια συνέντευξη του frontman τους Craig Finn (εδώ) όπου ανέφερε το κόλλημά του με τους Jawbreaker (βάζοντας στην κορυφή της προσωπικής του λίστας τους Replacements).Απο τις φορές που νιώθω οτι το 9.4 που τους έβαλε το Pitchfork (εδώ) αξίζει και με το παραπάνω, αν η σύγχρονη indie ήταν έτσι θα με ενδιέφερε περισσότερο να ασχολούμαι μαζί της!

The Hold Steady - "Stuck Between Stations"

Αύριο, στο Αθηνά Live, πέρα απο τον σπουδαίο Steve Gadd θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον Joey DeFrancesco, τον σημαντικότερο ίσως hammondίστα αυτών των χαλεπών καιρών! Μόλις 36 ετών (γεννηθείς το 1961) έχει προλάβει να παίξει με μερικούς από τους μεγαλύτερους παίχτες hammond στην ιστορία της jazz και της soul-jazz - Jack McDuff, Groove Holmes και τον μέγα Jimmy Smith. Ακόμα ήταν μέλος του John McLaughlin Trio, με το οποίο - έχω την αίσθηση - ότι είχε έρθει και απο τα μέρη μας.

Εδώ παίζει με το δικό του τριο, το jazz standard Fly Me to the Moon. Προτού αναρωτηθείτε που είναι ο μπασίστας, προσέξτε το αριστερό χέρι του Joey!

Joey DeFrancesco Trio - Fly Me The Moon

Led Zep

Ok, είμαι σίγουρος οτι θα γεμίσει ο τόπος με κείμενα και videos απο το χθεσινό reunion live των Led Zeppelin στο Λονδίνο.

Εδώ πάντως, ο Alexis Petridis τα λέει μια χαρά για λογαριασμό του Guardian.





Απολαυστικός (κλασσικά) ο Nick Hornby αναφερόμενος σε μια συναυλία των Zep το 1975 την οποία είχε παρακολουθήσει:

At the time, Led Zeppelin were unequivocally the biggest band in the world: two years previously, they had smashed attendance records set by the Beatles across America - but according to Hornby at least, the experience was so unedifying, so preposterously self-indulgent that he felt compelled to "nip out" of the show during one extended instrumental interlude, went to a nearby pub, enjoyed a pint and a game of pool and returned to find Led Zeppelin still soloing away.

They 're on a mission from God

...με κιθαρίστα τον Steve Cropper που έπαιζε και στο original recording (με τους Sam & Dave να τραγουδάνε) και που έχει γράψει αυτό το αξέχαστο riff! I'm a souuul maaan!!

The Blues Brothers - Soul Man

Caribou - Melody Day

Το Andorra του Kαναδού Caribou είναι απο τους καλύτερους δίσκους που άκουσα μέσα στο 2007, και το Melody Day τον ανοίγει φανταστικά.

Caribou - Melody Day

Ω! Θαύμα

Κινδυνεύω να φάω ατελείωτο κράξιμο γι' αυτό εδώ το post και ειλικρινά προσπαθούσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου. Όμως είναι πιο δυνατό απο μένα. Το κομμάτι γαμάει.

Παιδί Θαύμα - Ω! Θαύμα

Cassandra's Dream

Ξεκινάει καλά, αλλά καταλήγει τόσο προβλέψιμο που προσπαθείς να καταλάβεις τι σκοπό είχαν αυτά τα 108 λεπτά ταινίας που μόλις παρακολούθησες. Όπως όλοι όσοι το έχουν δει έχουν παρατηρήσει, το Matchpoint ήταν πολύ ανώτερο απο το Cassandra's Dream. Κυρίως για την μηδενιστική άποψη του Allen για τη ζωή με την οποία μπορεί να μη συμφωνείς, αλλά σίγουρα μπαίνεις σε σκέψεις. Επίσης τι είναι πια αυτό το κόλλημα του Woody με την βρετανική αριστοκρατία; Δυο-τρείς ταινίες ακόμα και θα αρχίσω να πιστεύω οτι όλοι στο Λονδίνο κυκλοφορούν με Jaguar του 1960! (πάντως ο Colin Farrell παίζει καλά το μουρόχαβλο και η Hayley Atwell είναι όντως μια θεά!)

The Toasters

Μετά από 25 χρόνια που υπάρχουν ως μπάντα, οι νεοϋορκέζοι Toasters έρχονται απ' τα μέρη μας! Ίσως το πρώτο αμερικάνικο ska συγκρότημα, με εμφανείς τις two-tone επιρροές απο Madness και Specials έχουν γράψει πολλά κομμάτια που έχουν θέση στο setlist κάθε ska μπάντας που σέβεται τον εαυτό της. Σε μια βδομάδα, στο Underworld!

The Toasters - East Side Beat

Sunny

Μα πώς παίζουν έτσι αυτοί οι τύποι;

Pat Martino & John Scofield & Joey DeFrancesco - Sunny