Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

caribou


Η συναυλία του (των) Caribou χθές στο Gagarin ήταν φανταστική. Η μπάντα για περίπου μία ώρα και ένα τέταρτο (έχω την αίσθηση)μας πήγε τέσσερις δεκαετίες πίσω, στα ψυχεδελικά 60s των Beach Boys και των Zombies, αλλά με έντονη την πιο σύγχρονη προσέγγιση. Δεν βρίσκω λόγια να περιγράψω τη βραδιά αφού το σημαντικότερο μέρος της ήταν η ατμόσφαιρα που δημιούργησαν οι τέσσερις μουσικοί. Ήταν απο τις συναυλίες που στο τέλος τους δεν έχω κουραστεί σωματικά ούτε κορεστεί μουσικά - πράγμα πολύ σπάνιο για εμένα. Και μόνο ότι άκουσα το Melody Day και το After Hours ζωντανά αρκεί για να θυμάμαι έντονα για καιρό αυτή τη βραδιά.

Υ.Γ: Έλεος όμως με τα τυπάκια που κάθονται δεύτερη σειρά και δεν βάζουν γλώσσα μέσα τους - ειδικά μόλις οι δυναμικές των κομματιών πέφτουν - και καλύπτουν τη μουσική. Άμα θέλετε να κοινωνικοποιηθείτε να πάτε στα εναλλακτικά στέκια σας. Αν απλώς θέλετε να το παίξετε ψαγμένα indie kids που πήγαν στον Caribou, καθίστε πίσω και ας μιλάτε όλη την ώρα. Ουστ.

Υ.Γ.2: Προσωπικά ο Larry Gus με άφησε παγερά αδιάφορο - ως και με ενόχλησε σε κάποια σημεία. Πείτε με συντηρητικό, οπισθοδρομικό ή whatever, πάντως εγω και αυτός έχουμε πολύ διαφορετική αντίληψη για την καλή μουσική.

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

joe pass & fender jaguar

Ένα σπάνιο βίντεο του τεράστιου κιθαρίστα Joe Pass, στο οποίο αποδεικνύεται οτι η μουσικότητα και το jazz feel είναι όλα στα χέρια του μουσικού και όχι στο όργανο που χρησιμοποιεί! Bop με fender jaguar!

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

livesliveslives


Ούτε που θυμάμαι πόσο καιρό έχω να χαρώ απο συναυλιακά νέα! Όμως με Black Lips, Sharon Jones & The Dap Kings και LCD Soundsystem εγώ είμαι κομπλέ!!

//edit: το "live" των LCD θα είναι τελικά dj set του James Murphy... anyway, απ' το τίποτα...

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

caribou - 28/02 @ gagarin 205

Έρχεται ο Caribou (με full band στην οποία παίζει drums), ο οποίος έβγαλε έναν απο τους καλύτερους δίσκους του 2007 (και δεν το λέω εγώ αυτό) και η Astra δεν το διαφημίζει καθόλου. Μετά θα κλαίγεται που το Gagarin ήταν άδειο... Άσε που είναι και την τσικνοπέμπτη και θα πάνε όλοι σε ταβέρνες. Τέλος πάντων, προβλέπεται να είναι απο τις καλύτερες και πιο φρέσκες συναυλίες τις χρονιάς, εγω θα πάω και εύχομαι να μην είμαι μόνος μου.

Caribou - Melody Day

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008

now's the time

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2008

other side of the game

Ναι, έχω κολλήσει (ξανά) με την εν λόγω κυρία!

Erykah Badu - Other Side of the Game

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2008

our man in havana


Ο άντρας με τη στενή στολή στάθηκε δίπλα στο τραπέζι τους και υποκλίθηκε. Το πρόσωπό του ήταν σκαμμένο όπως οι κολώνες στην παραλία. Έσερνε μαζί του μια καρέκλα που ήταν στο ύψος του.
Η τέλεια αφορμή για να γράψω γι' αυτό το φανταστικό βιβλίο του Graham Greene δόθηκε απο τον oksikemia πριν λίγο. Το βιβλίο είναι το "Ο άνθρωπός μας στην Αβάνα" ("Our man in Havana") και είναι ένα νουάρ-αστυνομικό το οποίο διαδραματίζεται (που αλλού;) στην Αβάνα λίγο πριν την επανάσταση του Κάστρο (καλή ώρα). Θεωρείται κλασσικό στο είδος του και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος γιατί - η ατμόσφαιρα σε μαγνητίζει με τη μία και απέχει πολύ απο την αντίστοιχη κλασσικών νουάρ διηγημάτων. Το χιούμορ του Greene είναι πολύ κομψό, ακριβές και διάχυτο σε όλο το έργο. Πολύ συχνά σχεδόν με έπιαναν τα γέλια ενώ έχανα ώρες απ' τον ύπνο μου καθώς δεν μπορούσα να σταματήσω το διάβασμα!

Αντιγράφω το οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης (εκδ. ΠΟΛΙΣ):

"Στην Κούβα, χώρα ηδονική, φτωχή και διεφθαρμένη, λίγο πρίν την κατάληψη της εξουσίας απο τον Φιντέλ Κάστρο και ενώ ο ψυχρός πόλεμος μαίνεται, ένας βρετανός μικρέμπορας ηλεκτρικών ειδών βλέπει τις δουλειές του να φθίνουν, ενώ η έφηβη κόρη του σπαταλά τα λιγοστά του χρήματα χωρίς φειδώ. Μα να, φτάνει ο από μηχανής Θεός: ο ήρωάς μας στρατολογείται απο τις Βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες για να δίνει πληροφορίες για την χώρα που τον φιλοξενεί. Η ανάγκη των χρημάτων ωθεί τον μαθητευόμενο κατάσκοπο να επινοήσει ένα ολόκληρο δίκτυο πρακτόρων και μια πληθώρα ψευδών πληροφοριών. [...] Αναμειγνύοντας το δράμα και την κωμωδία, ο Graham Greene γράφει ένα απο τα καλύτερα σατιρικά μυθιστορήματα για τον κόσμο της κατασκοπείας, που αποτέλεσε και το πρότυπο για το μυθιστόρημα του Τζων Λε Καρέ 'Ο ράφτης του Παναμά'."

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

the shadow of your smile


Μια απο τις αγαπημένες μου εκτελέσεις ενός φανταστικού κομματιού.

"Brother" Jack McDuff - The Shadow Of Your Smile

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008

jb plays sunny

James Brown - Sunny



Μόνο ο James θα μπορούσε να λιώσει όλο αυτό το χιόνι!

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Cody ChesnuTT - The Headphone Masterpiece [2002]


Το The Headphone Masterpiece είναι ο μοναδικός δίσκος soul (με την ευρύτερη έννοια) που έχω ακούσει και έχει τόσο lo-fi αισθητική. Αισθητική η οποία συνήθως βρίσκεται σε indie ή κάποιες electronica παραγωγές, και όχι στη soul μουσική με τις - συνήθως - πλούσιες ενορχηστρώσεις. Ο Cody ChesnuTT ηχογράφησε τον δίσκο σε ένα τετρακάναλο recorder στο δωμάτιό του, και αυτό γίνεται εμφανές απο το πρώτο κομμάτι του δίσκου. Τα peaks και οι παραμορφώσεις είναι συχνά, υπάρχουν λάθη στα όργανα και τα φωνητικά, και κάποιοι ήχοι μοιάζουν σαν να έχουν βγει απο synth της δεκαετίας του '80!

Όμως όλα αυτά τελικά συντελούν στην γοητεία του δίσκου και τον κάνουν εξαιρετικά ιδιαίτερο. O Cody περνάει εύκολα απο τη blue-eyed soul και το rhythm & blues, στα 60s rock στοιχεία, στη dance, και φυσικά στο hip-hop και παραδίδει μαθήματα soulful ερμηνείας και απόλυτα ομαλής εναλλαγής διαθέσεων.

Δυστυχώς μετά απο αυτόν τον δίσκο ο Cody αποσύρθηκε απο την ενεργό δημιουργία για να αφοσιωθεί στα οικογενειακά του καθήκοντα, όμως πρόλαβε να μας χαρίσει ένα πραγματικό neo-soul διαμάντι.

Credits:
Cody ChesnuTT: Arranger, Engineer, Performer, Mixing
Brian Gardner: Mastering
Sonja Marie : Vocals
Tom Talley : Vocals, Vocals (bckgr), Talking


Disc 1
Disc 2

kanye & amy @ the grammys


Oh well, το ξέρω οτι πέρασε καιρός απο τα Grammys, οπότε για τους περισσότερους είναι old news πλέον, αλλά η performance του Kanye West ήταν φανταστική. Εδώ το βίντεο στο οποίο παίζει το Stronger με τους Daft Punk και το Hey Mama σχεδόν a capella. Βλέπεται full screen.

Αντίστοιχα, συγκινητική και - επιτέλους - sober ήταν η Amy Winehouse. Μιας και τα βιντεο έχουν βγει απο το youtube, η Amy βρίσκεται εδώ.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

award tour

A Tribe Called Quest - Award Tour

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

ballantine's day


O Mitch Clem συνόψισε το νόημα του Αγίου Βαλεντίνου (και του να είσαι emo) πριν πέντε χρόνια σε αυτό το πολύ πετυχημένο στριπ του Nothing Nice to Say! Εδώ!

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

Kalluri Vaanil

Επειδή ως γνήσιοι μουσικόφιλοι δεν περιοριζόμαστε ούτε σε ένα είδος μουσικής φυσικά, αλλά ούτε και σε μια γεωγραφική περιοχή μουσικής δημιουργίας, το επόμενο κομμάτι είναι απο την Ινδία. Όσοι περιμένετε κουλτούρα και σιτάρ παρακαλώ πηγαίνετε στο επόμενο blog. Οι υπόλοιποι enjoy:



Το καλύτερο είναι οτι κατάφερα να το βρώ σε mp3 για να μην χρειάζεται να φορτώνω το video όποτε θέλω να απολαύσω αυτό το δημιούργημα. Here it is: Prabhu Deva and Jaya Sheel - Kalluri Vaanil!!

The Seed (1.0)


Ok, όλοι ξέρουμε το The Seed (2.0) των Roots που παιζόταν παντού το 2002. Αυτό που - εγώ τουλάχιστον - δεν ήξερα ως πρόσφατα είναι γιατί λέγεται The Seed (2.0) και όχι σκέτο The Seed! Η απάντηση ήρθε όταν ανακάλυψα τον Cody ChesnuTT, ένα περίεργο neo-soul τυπάκι απο την Atlanta, ο οποίος κάποια στιγμή κλείστηκε στο δωμάτιό του με ένα τετρακάναλο recorder και ηχογράφησε 36 τραγούδια τα οποία κυκλοφόρησε με τίτλο "The Headphone Masterpiece". Αν ήμουν λίγο πιο geek θα αποκαλούσα τον δίσκο "lo-fi neo-soul διαμάντι", αλλά κρατιέμαι και απλώς σημειώνω οτι μου άρεσε πολύ!

Φυσικά, μέσα στον δίσκο περιλαμβάνεται το αυθεντικό The Seed, το οποίο άκουσαν οι Roots και το διασκεύασαν με τον Cody να τραγουδάει το ρεφραίν και να συμμετέχει και στο βίντεο του κομματιού.

Για όποιον ενδιαφέρεται - the Seed (1.0).

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

how to study

Για κάποιο περίεργο λόγο το punk rock με βοηθάει να συγκεντρωθώ στο διάβασμα, ειδικά δε όταν αυτό είναι φυσικομαθηματικά. Ίσως επειδή πέρασα όλες τις πανελλήνιες ακούγοντας NoFX... ποιός ξέρει!

Σήμερα πάντως μου κάνουν παρέα οι Beltones (παίζουν ωραίο και γρήγορο punk 'n' roll) και οι Social Distortion (υποθέτω οτι ζείτε στον πλανήτη Γη και ξέρετε τι παίζουν!)

Social Distortion - Mommy's Little Monster

erykahs record references


Στο βιντεο του καινούριου single της Erykah Badu, εμφανίζονται διάφορα, γνωστά και μη, εξώφυλλα δίσκων. Το πολύ καλο blog "4 Brothers Beats 2.0" επιχείρησε να μαζέψει όλες αυτές τις αναφορές σε δίσκους σε ένα post, και για δώρο δίνει το καταπληκτικό "Music On My Mind" της Nancy Wilson!

Reggae Hit Athens

The Aggrolites - Reggae Hit L.A.

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

no faces no names



...made by a friend

Support your local record store!

Το πρώτο single απο τον καινούριο δίσκο της Erykah Badu - New Amerikah! We love Erykah!

After Laughter (Comes Tear)


Για να μας μπεί καλά η βδομάδα, ένα southern soul διαμαντάκι, απο τον κατάλογο της Stax.
Enjoy!

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2008

I love this song

The Roots feat. Erykah Badu - You Got Me

Dark Poetry



Όλος ο καινούριος διπλός, μισός ακουστικός, μισός dub-reggae-etc δίσκος των Vodka Juniors είναι εδώ, ανεβασμένος απο την ίδια την μπάντα. Αξίζει να τον αγοράσετε πάντως - η συσκευασία είναι φανταστική και όλη η δουλειά έχει γίνει με πολύ μεράκι και όρεξη!

Σάββατο, 09 Φεβρουαρίου 2008

Σήμερα @ Καλλιδρομίου


Ναι έχει punk live σήμερα. Βέβαια μην κοιτάτε την αφίσα, μόνο η μία απο τις 3 μπάντες θα παίξει τελικά, οι Wasted Utd. (το "Πέφτω Πάλι" είναι κομματάρα.-) Στη θέση των άλλων δυο θα παίξουν τα Τοξικά Απόβλητα και μια άλλη μπάντα της οποίας το όνομα μου διαφεύγει :) Εμείς θα πάμε γιατί παίζουν φίλοι μας και θα πιούμε μπύρες μέχρι να μην αισθανόμαστε αισθήματα!

Παρασκευή, 08 Φεβρουαρίου 2008

Everybody likes it... BANANA!

Οι Aggrolites σε παιδική εκπομπή :)
Προσέξτε το γέλιο του τραγουδιστή όταν λέει "Your sister likes it... BANANA!"

Tommy Emmanuel - Classical Gas



Μα τι φανταστικός κιθαρίστας που είναι ο Tommy!

Πέμπτη, 07 Φεβρουαρίου 2008

Paper Planes

Τετάρτη, 06 Φεβρουαρίου 2008

Minor Swing

Και μιας και πιάσαμε την gypsy-jazz, ιδού μερικοί απο τους σημαντικότερους συνεχιστές του Django σήμερα στο γνωστότερο ίσως κομμάτι του, το Minor Swing:

Τρίτη, 05 Φεβρουαρίου 2008

Django Reinhardt - The Best Of [1996]

Ναι, ναι, ξέρω, σε κανέναν δεν αρέσουν τα Best. Για κάποιους μουσικούς όμως πρέπει να κάνουμε την καρδιά μας πέτρα και να αποδεχτούμε οτι το best είναι ο καλύτερος τρόπος γνωριμίας με τον ήχο τους!

Αυτή είναι και η περίπτωση με τον Django Reinhardt (παλιότερο post μου για τον Django εδώ), έναν απο τους πιο εμπνευσμένους μουσικούς του αιώνα που πέρασε. Μαζί με τον βιολιστή Stephane Grappelli δημιούργησαν το ιδίωμα που πλέον είναι γνωστό ως jazz-manouche ή gypsy-jazz! Μόνο με ακουστικά όργανα, χωρίς drums, με την κιθάρα και το βιολί σε ρόλο σολίστ και με έντονο το swing, κατά τη γνώμη μου το feel που βγάζει αυτή η μουσική είναι φανταστικό!


  1. Limehouse Blues
  2. When Day is Done
  3. St. Louis Blues
  4. Minor Swing
  5. My Serenade
  6. You Rascal You
  7. Monmartre
  8. I'll See You in My Dreams
  9. Naguine
  10. Nuages
  11. Blues Clair
  12. Place de Brouckere
  13. Manoir de Mes Reves (Django's Castle)
  14. Django's Tiger
  15. Ol' Man River
  16. Diminushing
  17. Oh, Lady Be Good
  18. To Each His Own Symphony

Εδώ για τον oksikemia απο δίπλα που το ζήτησε!

Teenage Bottlerocket


Wow! Εκεί που πιστεύεις οτι δεν μπορείς να βρεις άλλη pop-punk μπάντα με τόσο πιασάρικα κομμάτια πέφτεις πάνω στους Teenage Bottlerocket και δεν ξεκολλάς με τίποτα! Το κουαρτέτο απο το Laramie του Wyoming ηχογραφεί για την Red Scare και έχει ήδη δύο δίσκους στο ενεργητικό του: το Total του 2005 και το Warning Device του 2008. Και οι δύο είναι γεμάτοι με τα ιδανικά κομμάτια για να ξεκινάς (και να τελειώνεις) τη μέρα σου! Όσοι αγαπάτε τις απλές μελωδίες και το punk των 3 ακόρντων μην προσπεράσετε αυτή την μπάντα!

Teenage Bottlerocket - In the Basement


Κυριακή, 03 Φεβρουαρίου 2008

Explosions in the Sky


Το live των Explosions in the Sky χθές ήταν απο αυτά στα οποία δεν ψάχνεις κάποια μελωδία να πιαστείς ή που περιμένεις με αγωνία το επόμενο κομμάτι. Χωρίς παύση ουσιαστικά ανάμεσα στα τραγούδια που έπαιξαν, αφού πάντα στο ενδιάμεσο ακουγόταν το feedback και το delay απο τις κιθάρες (ψυλλιάζομαι οτι είχαν και looper αλλά δεν ήμουν αρκετά κοντά για να το σιγουρέψω), όλο το live ήταν μια διαρκής εναλλαγή ρυθμών και εντάσεων, θορύβου και ηρεμίας. Εύκολα μπορεί να κατηγορήσει κάποιος τους Explosions για έλλειψη μελωδικότητας, αλλά την ώρα του live η ατμόσφαιρα είναι τόσο καταλυτική και τα κρεσέντο τόσο έντονα που κανείς δεν νοιάζεται!

Το ΑΝ ήταν εντελώς γεμάτο (η συναυλία ήταν sold out εδώ και μέρες), σε βαθμό που υπήρξε κόσμος που είδε τη συναυλία απο τις σκάλες! Το γεγονός οτι το στήσιμο του χώρου είναι έτσι που οι μουσικοί είναι ουσιαστικά μαζί με το κοινό, βοήθησε αφάνταστα και τις δυο πλευρές στην απόλαυση του live, που πιθανότατα δεν θα ίσχυε σε μεγαλύτερο χώρο (πχ Gagarin). Άλλωστε οι ίδιοι οι Explosions στο τέλος του - χωρίς ανκόρ - σετ τους, μας είπαν οτι επρόκειτο για μια απ' τις καλύτερες συναυλίες που έχουν δώσει. Ξέρω οτι όλοι το ίδιο λένε, αλλά πιστεύω οτι η δήλωση είχε αρκετή δόση ειλικρίνειας...

Υ.Γ. Πότε γίναμε αγγλόφωνοι και δεν το κατάλαβα; Εκπληκτική η έμπνευση της διοργανώτριας Alterground να διαφημίζει τα επόμενα live της απο τα ηχεία, με σποτάκι μισό στα αγγλικά και μισό στα σπαστά ελληνικά με αγγλική προφορά... Αντίθετα οι Explosions ήταν η πρώτη μπάντα που έχω δει και δεν επιχείρησε να πει ούτε κουβέντα στα αγγλικά: οι κουβέντες πριν το live ήταν όλες ελληνικά (προφανώς απομνημονευμένα) και τα επιπρόσθετα που θέλησαν να μας πουν στο live έγιναν με χρήση διερμηνέα! Μαθήματα σεβασμού στο κοινό...

Υ.Γ.2 Αναρωτιέμαι πως θα ήταν οι Mogwai σε τέτοιο μικρό χώρο. Φανταστικοί μάλλον. Πάντως οι Tortoise είναι ο,τι καλύτερο έχω δει live απο τον χώρο του "post-rock".

Σάββατο, 02 Φεβρουαρίου 2008

Prayer of the Refugee

Παρασκευή, 01 Φεβρουαρίου 2008

Send us back to hell...


Μα τι κόλλημα είναι αυτή η μπάντα; Ανα τακτά διαστήματα κολλάω και λιώνω τα cd τους, και ειδικά το πρώτο (Goddamnit! [1998]) και το τελευταίο (Crimson [2005]), τα οποία έχουν τόση διαφορά μεταξύ τους που μοιάζει να τα έχουν κάνει δύο ξεχωριστές μπάντες! Για του λόγου το αληθές ακούστε απο έδω το Cringe, το κομμάτι που ανοίγει το Goddamnit! και στη συνέχεια απο εδώ το Sadie που είναι μέρος του Crimson.

Α ναι, τόση ώρα μιλάω για τους Alkaline Trio!

Υ.Γ. - Εδώ η κομματάρα Back to Hell η οποία παίζει στο repeat τις τελευταίες ώρες...