great expectations

το καινούργιο βίντεο των Gaslight Anthem, αυτή τη φορά για το 'Great Expectations' που ανοίγει τη δισκάρα 'The '59 Sound'.

wayne shorter quartet

Λίγες μέρες έμειναν - τα εισιτήρια είναι στα χέρια μου απο σήμερα πάντως!

orlando cachaito lopez

Μιας και αυτές τις μέρες ακούω το καταπληκτικό Buena Vista Social Club at Carnegie Hall που κυκλοφόρησε το 2008 (ενώ είχε ηχογραφηθεί τον Ιούλιο του 1998), αναδημοσιεύω το κείμενο που έγραψε ο Jan Fairley για τον Guardian με αφορμή τον θάνατο του μπασίστα της μπάντας, Orlando Cachaito Lopez την 9η του μήνα που διανύουμε.

Κρίμα που όταν τους είχα δει στον Λυκαβηττό δεν είχα ασχοληθεί αρκετά με αυτούς τους ήχους ώστε να εκτιμήσω σε τι συναυλία είχα την τιμή να παρίσταμαι.

People marvelled at why Orlando Cachaito Lopez, the legendary bassist of Cuba's Buena Vista Social Club, who died yesterday, carried on touring when his body had obviously become frail. But to me it was obvious. While he needed to be led on stage, as soon as his hands were clasped round his bass his musical memory would shift straight into gear, his hands moving fluently. The fact was he had spent more time performing than doing anything else in his life, maybe even sleeping. And as he told me in 2000 when I was helping him prepare his biography for his first solo album: "Your fingers stiffen if you stop."

He loved life, a life that for him was, "siempre con swing" (always with swing). For his 2001 eponymous release, Parisian DJ Dee Nasty rapped about Cachaito's dynastic heritage: "Orlando Cachaito Lopez, son of Orestes, nephew of Israel." Orestes and Israel were brothers who, in the early 1930s, changed the face of Cuban dance music by syncopating bass rhythms in a different way; their 1938 hit Mambo inspired big-band mambo, the basis of modern salsa. The song Buena Vista was written by Cachaito's mighty uncle.

Cachaito learned everything he knew about music from his family. When he was just 13, his aunt Coralia's invitation to play with her group at the all-black Isora Society Club spurred his first composition, the danzon Isora Infant'l (Infant Isora). He founded his own charanga orchestra, Armon'a, when he was 14. He'd go straight from rehearsals to play the nightly country music show on TV, changing into his white pleated guayabera shirt in the back of a taxi. He was a night owl playing a legion of Havana jazz clubs between 4 and 7am before heading home.

After a number of desultory years, and through a set of major coincidences, Cachaito became one of the world's most famous bassists as he entered his mid 60s. His instrument provided the heartbeat of each of the multimillion-selling Buena Vista Social Club albums, propelling him from side to centre stage in just five years. He loved being what he called the "colchon" or mattress for musicians to bounce off, feeding them the famous "anticipated" bass lines that make Cuban music so potent.

He was heartbroken when his wife died a few years ago but never stopped playing with Buena Vista. He was also proud that his daughter and granddaughter were continuing the family tradition by also playing bass: "Seventeen of us have been bassists!"

When I saw him last year on a UK tour (playing one gig every night for a month, naturally) he hugged me and said: "I'm still having the time of my life."

guardian

tomorrow @ jazz upstairs

egghell
his majesty the king of spain

info

punk rock scene

rainofbastards

marked men - ghosts

Επέστρεψαν!

Μια απο τις αγαπημένες μου pop punk μπάντες που έβγαλε έναν καταπληκτικό δίσκο το 2006, κυκλοφόρησε καινούργιο LP.

Το όνομα αυτών Marked Men και το (φημολογούμενο ως τελευταίο τους...) LP ονομάζεται 'Ghosts'. Μου φαίνεται οτι τα κατάφεραν πάλι: απ' το πρωί δεν έχω όρεξη να ακούσω κάτι άλλο και ο δίσκος είναι στο repeat. Κλασσικά ιδιαίτερες μελωδίες, ίσως όχι όσο πιασάρικες ήταν στο 'Fix my Brain', αλλά απο αυτές που τις συνηθίζεις σιγά σιγά. Όποιος θέλει να ακούσει λίγο καλό και μοντέρνο rock 'n' roll ας σπεύσει!

Και όπως διάβασα κάπου: αυτός θα είναι μέσα στη δεκάδα rock 'n' roll δίσκων του 2009 εκτός κι αν οι Dillinger Four βγάλουν 10 δίσκους φέτος!

download

bireli lagrene is god

Οι λέξεις δεν επαρκούν για να περιγράψουν αυτό που έζησα χθές. Ο γραπτός λόγος μου φαίνεται λίγος, πολύ λίγος! Χθές θυμήθηκα γιατί αγαπάω τη μουσική. Όχι την κιθάρα, όχι την jazz, τη μουσική. Γιατί είχα τόσο καιρό να πάω σε συναυλία και να είμαι με χαμόγελο καρφωμένο απο την αρχή ως το τέλος, και να παρακαλάω μέσα μου να μη σταματήσει να παίζει η μπάντα.

Βεβαίως ήξερα ποιόν πάω να δω. O Bireli Lagrene μόνο τυχαίος δεν είναι, τεράστιο ταλέντο, παιδί-θαύμα (αρκεί αυτό το βίντεο για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε) και θεωρήθηκε ένας απο τους αξιότερους συνεχιστές του έργου του μεγάλου Django Reinhardt. Ήταν φιλαράκι με τον Jaco Pastorius, παίζανε μαζί στην Αμερική και έχει συνεργαστεί με μερικούς απο τους μεγαλύτερους jazz μουσικούς. Αν και οι ρίζες του είναι στην παράδοση της τσιγγάνικης jazz, πολύ συχνά εμφανίζεται με ηλεκτρική κιθάρα και εξερευνεί άλλες μουσικές - πάντα με βάση τη jazz.

Χθες όμως τον είδαμε σε αυτό που - πιστεύω πως - κάνει καλύτερα. Το ιδανικό setting για να αναδειχθεί το παίξιμο ενός τόσο μεγάλου μουσικού: δυο ακουστικές κιθάρες (η μία έπαιζε αυστηρά ρυθμικά) και ένα κόντρα μπάσο. Όλες οι μελωδίες και οι σχεδόν όλοι οι αυτοσχεδιασμοί παίχτηκαν απο τον Bireli. Lullaby of Birdland, Ornithology, All of Me, Nuages (σοκαριστικά) και Minor Swing είναι μερικά απο τα κομμάτια που έκανε δικά του - με ένα παίξιμο που ήταν απευθείας απο την ψυχή και την απίστευτη τεχνική του απλώς ένα εργαλείο, ένα μέσο για την έκφραση της μουσικότητάς του.

Ίσως ακούγομαι υπερβολικός, ειδικά σε αυτούς που δεν ακούνε jazz - αν και η gypsy jazz είμαι απολύτως σίγουρος οτι είναι πιο προσιτή - αλλά γράφω μόνο αυτά που ένιωσα - και συνεχίζω να νιώθω. Παίζει και σήμερα, παρατήστε τα όλα και πηγαίντε, δεν θα το μετανοιώσετε. Εγω απλά ελπίζω να ξαναέρθει σύντομα.

donna lee

notes #3

• Η καλύτερη παρέα για το διάβασμα φαίνεται πως είναι οι εκπομπές του BBC Radio 1. Έχω πάρει σβάρνα αυτές του Gilles Peterson και έχω ανακαλύψει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Ωραίο και το guest 'Jazz vs Dubstep' mix του Skream στην εκπομπή της 15ης Ιανουαρίου.
• Ωραίο και το Essential Mix του Mr. Scruff, καταπληκτικό αυτό του Flying Lotus - καθόλου άδικα δεν βγήκε ως καλύτερο του 2008.
• Όλα αυτά τα show (μαζί με πολύ υλικό γενικότερα), υπάρχουν στο mixing bowl. Thanks, winton tostello!
• Νομίζω οτι αν οι Ελληνικοί σταθμοί πλησίαζαν έστω και λίγο την ποιότητα του BBC Radio 1 θα άκουγα ραδιόφωνο.
• Ένας απο τους δίσκους που ανακάλυψα μέσω του Gilles είναι το 'Make the Road by Walking' των Menahan Street Band. Τρομερό μείγμα απο jazz, funk, soul και rocksteady.
• Η δουλειά του Mulatu Astatke με τους Heliocentrics είναι όντως πολύ καλή. Ακούω τον δίσκο απο το πρωί και μάλλον θα μείνει για καιρό στην playlist.
• In other news, Milo Z 20-26 Φεβρουαρίου στο Half-Note. Τον έχω ήδη δει τόσες φορές, αλλά αν προλάβω θα ξαναπάω. Απόλυτο funk-fun!
• Τέλος σήμερα το βράδυ θα δω επιτέλους τον Bireli Lagrene απο κοντά, σε gypsy jazz setting με 2 ακουστικές κιθάρες και ένα κόντρα μπάσο. Περισσότερα αύριο, αρκεί να είμαι σε θέση να περιγράψω αυτό που είδα!

Cheers!

drinkin' wine

J.Period & Q-Tip - The [Abstract] Best, Vol. 1

download mixtape

και πάλι απο το okayplayer...

mos def for president

Συνεχίζοντας τον πλαγιαρισμό που διέπει αυτό το blog, δείτε τις προεκλογικές θέσεις του mos def..!Kαϊλα και όραμα!

Τσεκάρετε και το συγκεκριμένο channel (Good Magazine). Γαμώ τις αισθητικές, άπειρα facts, κοινωνική ευαισθησία - σε φάσεις βέβαια αμερικανιά...

Σήμερα όμως, δεν είμαι στις καλές μου.Πάρτε αυτό, δίχως σχόλια...   

http://poeiraecantos.blogspot.com/2007/09/vincius-canturia-tucum-1999.html

detroit love dilla

okayplayer

weed smoke retrace the skyline!

Με το κόλλημα που έχω με τη δισκάρα που είχαν βγάλει ο Mos Def, ο Talib Kweli και ο Hi-Tek - αναφέρομαι στο 'Black Star' του 1998 - δεν μπορώ παρά να αναπαράγω την είδηση. Ακούω το 'Respiration' και ανατριχιάζω.

Αντιγράφω απο το okayplayer:

Let's all hope that the above video is a sign of more good things to come. After the Grammy's this past Sunday night, Mos Def had a show at LA's House of Blues. What fans were not expecting was a full out Black Star reunion. Talib Kweli made a surprise mid-set appearance, and the duo performed two of their classics, "Definiton," and "Respiration." Courtesy of Tunji and Greg The Dude we also got some backstage footage with Kweli, Karriem Riggins, Madlib and DJ Rhettmatic. What I wouldn't do for a Black Star album in '09...

Damn!

sergio mendes - look around

Σειρά μου να πάρω την πάσα απο τον φίλτατο winton tostello! Σε συνέχεια του ποστ του, θα ανεβάσω έναν δίσκο της δεκαετίας του '60 στον οποίο συνδυάζονται bossa nova, samba και jazz για να δημιουργήσουν ένα easy listening διαμάντι.

Μιλάω για το 'Look Around', που κυκλοφόρησε ο Sergio Mendes με το τότε γκρουπ του, Brasil '66 το 1967 στην A&M. Δανείστηκε συνθέσεις απο κλασσικούς Βραζιλιάνους συνθέτες (Gilberto Gil, Joao Donato κλπ), διασκεύασε το 'The Look of Love' του Bart Bacharach αλλά και το 'With a Little Help From my Friends', όλα παιγμένα ως ονειρική "bossa pop" (όπως την ονομάζει το dusty groove america) με τα χαρακτηριστικά διπλά φωνητικά και τα βραζιλιάνικα grooves.

Στα συν το καταπληκτικό και εντελώς ενδεικτικό του κλίματος του δίσκου, εξώφυλλο!

download

samba goodness

Επηρεασμένος και εγώ από το πεντακάθαρο και ηλιόλουστο ουρανό, βάλθηκα να βρω το κατάλληλο soundtrack μιας και πρέπει να μείνω μέσα και να διαβάσω σήματα ( @!#$%&** ). Ψάχνοντας λοιπόν το σκληρό, πέτυχα ένα δισκάκι που είχα να ακούσω καιρό.Το "Lugar Comum" του 1975, από τον Joao Donato, θρυλική μορφή της βραζιλιάνικης μουσικής. Αρχικά τρομπονίστας σε διάφορα σάλσα σύνολα, εν συνεχεία πιανίστας, από τους μουσικούς πρωτεργάτες της μπόσα νόβα, ενορχηστρωτής, με πολλά χρόνια στις ΗΠΑ, από τους πρώτους βραζιλιάνους που ανοίχτηκαν στον fusion ήχο και άλλα πολλά...

Ο συγκεκριμένος δίσκος ηχογραφήθηκε αφότου επέστρεψε στην πατρίδα του, ύστερα από την παραμονή του στις ΗΠΑ. Με αφομοιωμένη την πιο φρέσκια αισθητική του ηλεκτρικού ήχου, μα και δεδομένη της θέληση του για επιστροφή στις πιο παραδοσιακές βραζιλιάνικες δομές, ο δίσκος αποτελεί μια funky εκδοχή της samba, μέσα από ένα αιθέριο φήλινγκ που στηρίζεται στα υπέροχα πλήκτρα του Donato, ιδίως rhodes. Eπίσης ο Donato παίρνει θέση πίσω από το μικρόφωνο.Παρ'όλο που ο άνθρωπος είναι κατ'αρχάς μουσικός, η φωνή του έχει κάτι το χαρακτηριστικό και είναι απόλυτα ταιριαστή με τη μουσική. Οι ενορχηστρώσεις άφθαστες, άλλοτε λιτές, άλλοτε με μια διακριτική πολυτέλεια, είναι στον απόλυτο έλεγχο του Donato. Αγαπημένα το Tudo Tem, με το latin υπόστρωμα, το κλασικό Bananeira, το Ê Menina με το λικνιστικό χορωδιακό σαμπορεφρέν, το Patumbalacunde με τις υπέροχες πινελιές της κιθάρας. Mοναδικό στραβοπάτημα η στραπατσαρισμένη προφορά στο pretty dolly, το οποίο είναι και λίγο γλυκερό, το σώζει και πάλι η ενορχήστρωση.

To link παρακάτω παραπέμπει σε ένα από τα θρυλικότερα και διαρκέστερα μουσικά blogs για τζαζ και τα παρεμφερή.Pay some respect...

Τα λέμε στο Ρίο!...

http://orgyinrhythm.blogspot.com/2008/10/joao-donato-lugar-comum.html

και λίγο info http://www.slipcue.com/music/brazil/donato.html

nite jewel

Nite Jewel is a remarkable combination of revisionist Bronx pop and hazy musical impressionism. Like her ex-pop peers, Ariel Rosenberg and Geneva Jacuzzi, she records solely on portable 8-track cassette deck, often composing her songs by layered tape edits. In Nite Jewel’s case, however, the quality of her chosen medium seems to be neither a means nor an end, but rather a device to lend an ethereal kind of efficacy to the golden age of alternative disco. As influences, she has cited Chris Barbosa -era dance floor greats Lisa Lisa & Cult Jam, Sa-Fire and Debbie Deb, as well as New Age ambience and Frédéric Chopin.

artificial intelligence



let's go the two of us together

myspace

deep shiiiit

Λοιπόν, τώρα το ακούω αυτό πρώτη φορά, αλλά κυριολεκτικά τα σπάει.Μέσα 90's, jazz hiphopίλα, μα και με έντονο underground, στοιχείο.Η τύποι ήταν στην εταιρεία από όπου ξεκίνησε ο mf doom. Άρκετα πλήκτρα και οργανικά σαμπλάκια, και οι mc με προσωπικό στυλ.Σαν digable planets στο πιο σκοτεινό, ας πουμε. Check out da conceptz...

download

Και λίγο info

r.i.p. lux interior

Lux was born Eric Lee Purkhiser in 1946. He formed the Cramps in the late 70s with his wife Kristy "Poison Ivy" Wallace and became part of the formative New York punk scene emerging around clubs like CBGBs and Max’s Kansas City. The band's integration of rockabilly and surf influences, along with the b-movie film imagery, built the foundation of the subgenre we now call psychobilly. Lux built a reputation as a fearless and dramatic frontman, performing with a reckless abandon that's become part of the band's legacy.

πηγή: punknews.org

songs the lord taught us

git some

git some started rockin in chicago round the early summer days of 2003. neil(ol'keener) and myself(chub fresh) started jammin with some dudes around the (ATOMIX)coffeeshop we were workin at. handsome bobby joined us, and we played a few shows. relocation to denver led us down the whimsical road to mr. lucius armand fairchild... in 2007 that very same magical road led us to the cozy fireside of mista andrew lindstrom's mountaintop home.... we play in other bands like kingdom of magic, red cloud (west), jefferson slaveship, nightshark, bull of heaven, weed problem, angerthrone, etc. two of us were in planes mistaken for stars, one of us was in witchdoctor, one of us was in white dynamite, one of us was in runner, one of us was in peralta, one of us was in sparkles....git some is now complete and up to full power. we will kick your fucken ass like a satanic ninja!!!..

Βρωμερό punk rock με riff που θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί απο τα κομμένα δάχτυλα του Tony Iommi εαν αυτός έπαιζε προηγουμένως στους Planes Mistaken for Stars, όπως 2 μέλη των Git Some. Ο πρώτος τους δίσκος κυκλοφόρησε πρόσφατα, είναι επίθεση στα αυτιά και νομίζω οτι πολύ τον γουστάρω. Και έχω την υποψία οτι live θα είναι κόλαση.

romance in durango

Καταπληκτική εκτέλεση ενός καταπληκτικού κομματιού. Και συνειδητοποίησα οτι είναι η πρώτη φορά που έψαξα για "bob dylan" στο youtube! Η αυθεντική εκτέλεση βρίσκεται στο κλασικό άλμπουμ 'Desire' του 1976.

Bob Dylan - Romance in Durango

ugk - one day

Θεωρούνται απο τα σημαντικότερα και επιδραστικότερα συγκροτήματα της southern rap σκηνής (μαζί με τους Outkast φυσικά). Αν και δεν είμαι ιδιαίτερα φαν του gangsta rap, οι UGK βγάζουν μια αυθεντικότητα την οποία δεν γίνεται να μην εκτιμήσεις. Ο δίσκος τους 'Ridin' Dirty' θεωρείται ορόσημο και απ' ότι λέει το wikipedia θεωρείται για το southern rap ότι το 'It takes a nation of millions to hold us back' των Public Enemy για τη σκηνή της Νεας Υόρκης. Δεν ξέρω αν το παραπάνω είναι υπερβολικό, πάντως ο δίσκος σκοτώνει.

Το πιο γνωστό κομμάτι είναι το εξαιρετικά soulful 'One Day', του οποίου οι στίχοι βγάζουν μια ειλικρίνεια που φαίνεται σαν να έχει ξεπηδήσει απο κάποιο επεισόδιο του 'The Wire'.

UGK - One Day