the aggrolites @ AN Club

Παρόλο που πιστεύω οτι όποιος ενδιαφερόταν ήταν εκεί - θα προσπαθήσω να γράψω δυο λόγια για τη χθεσινή συναυλία των Aggrolites στο AN Club. Να σημειώσω αρχικά οτι τη συναυλία την άνοιξαν οι Les SkartOi! με ένα καταπληκτικό rocksteady/ska set το οποίο δυστυχώς παρακολούθησαν σχετικά λίγοι, αφού ο περισσότερος κόσμος άργησε να μπει μέσα - σχεδόν πάντα αυτή είναι η μοίρα του να κάνεις support στο ΑΝ. Οι Les SkartOi! πρίν λίγο κυκλοφόρησαν την πρώτη τους δουλειά (σε cd αρχικά, αν και υπάρχει μια ελπίδα για βινύλιο σε δεύτερο χρόνο) και ευελπιστώ οτι σύντομα θα βρω λίγο χρόνο να γράψω γι' αυτή.

Στο κυρίως μενού τώρα: δηλώνω μεγάλος φαν των Aggrolites και περίμενα τη συναυλία πολύ καιρό. Όσοι φίλοι τους είχαν δει μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια για την παρουσία τους επι σκηνής και άλλωστε ήμουν παραπάνω απο σίγουρος για το πόσο καλοί μουσικοί και πόσο δεμένοι είναι. Έτσι και έγινε - για περίπου 2 ώρες (αν δεν κάνω λάθος, γιατί το τελευταίο που σκεφτόμουν ήταν να κοιτάξω την ώρα) η πεντάδα απο το L.A. έπαιξε το είδος που αποκαλεί 'dirty reggae' - ένα πολύ ενεργητικό κράμα 60's reggae, ska και rocksteady. Το groove ήταν ανελέητο απο το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, τα κομμάτια παιγμένα με ελάχιστες παύσεις (και χωρίς να υπάρχει κάπου τυπωμένο setlist - δείγμα του πόσο προβαρισμένη μπάντα είναι) και φυσικά η σκηνική παρουσία της μπάντας μετέδιδε μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους στο κοινό. Ακούστηκαν τα περισσότερα γνωστά κομμάτια τους - με highlight ίσως το 'Countryman Fiddle'. Για το τέλος επιφύλασσαν ένα μικρό medley απο παλιά κομμάτια - μεταξύ άλλως ακούστηκαν το 'Skinhead Moonstomp', το 'Monkey Man' και το 'A Message to you, Rudy'. Και φυσικά, όπως περίμενε όλος ο κόσμος που άρχισε να το τραγουδάει προτού βγουν στη σκηνή για το encore - έκλεισαν με αυτή την καταπληκτική διασκευή στο 'Don't let me down' των Beatles που έκανε το ΑΝ να πηγαίνει πάνω-κάτω και όλους να τραγουδάνε.

Η καλύτερη συναυλία που είδα το 2009 και μια απο αυτές που δεν πρόκειται να ξεχάσω - ας ξανάρθουν σύντομα! Αν είχαν παίξει και κάποιο απο τα 'Keep moving on' ή 'Let's pack our bags' θα ήμουν ευτυχισμένος! Μοναδική περίπτωση να δούμε συναυλία αντίστοιχου επιπέδου είναι αν οι φήμες που κυκλοφορούσαν χθες για τους Slackers επαληθευτούν...

scared of chaka - masonic youth

Είναι μερικές μπάντες που τις συναντάς πολύ συχνά μπροστά σου, αλλά για κάποιο λόγο (συνήθως επειδή εκείνη τη στιγμή είσαι απασχολημένος με τους υπόλοιπους 2134 δίσκους που έχεις μπροστά σου για να ακούσεις) η κίνηση του να δεις περι τίνος πρόκειται διαρκώς αναβάλλεται. Και τελικά όταν έρθει η στιγμή που πατάς το play αναρωτιέσαι πως επιβίωσες τόσο καιρό χωρίς τη μουσική τους. Πιο πρόσφατο παράδειγμα οι Scared of Chaka - που αν δεν μου φαινόταν τόσο αστείος ο τίτλος του δίσκου τους 'Masonic Youth', μπορεί αυτή τη στιγμή να μην γέμιζαν το δωμάτιό μου βαβούρα. Αυθεντικό rock'n'roll ηχογραφημένο το 1996, με τoν θόρυβο του garage και την ορμή του punk - πιο pop απ' τους New Bomb Turks αλλά στα ίδια χνάρια των ακατάληπτων φωνητικών και της ταχύτητας. Απο αυτό που επιβάλλεται να το ακούς απο βινύλιο σε δωμάτιο που η τεχνολογία έχει μείνει μερικές δεκαετίες πίσω.

Μιας και το βινύλιο είναι out of print όμως - τσιμπήστε το απο εδώ.

Trivial info: o κιθαρίστας/τραγουδιστής Dave Hernandez ήταν στην αρχική σύνθεση (και μετά απο ένα διάστημα απουσίας επανήλθε) των συμπαθέστατων Shins.