el michels affair - enter the 37th chamber

Οι El Michels Affair παίζουν "cinematic soul". Ή κάπως έτσι αρέσει στην εταιρία τους - Truth and Soul - να περιγράφει τον ήχο τους. Επηρεασμένοι απο όλα τα καταπληκτικά blaxploitation soundtrack της δεκαετίας του '70 και πιστοί στον vintage ήχο και την παραγωγή που τα σημαδεύει, βάλθηκαν να αναπαράγουν όλη αυτή την ατμόσφαιρα. Ο πρώτος τους δίσκος - 'Sounding Out the City' ήταν τόσο καλός που τράβηξε την προσοχή του Raekwon των Wu-Tang Clan. Μετά απο ένα live μαζί τους η χημεία επιβεβαιώθηκε. Το επόμενο βήμα ήταν η επαναπροσέγγιση κλασσικών beats των Wu, παιγμένα με φυσικά όργανα αυτή τη φορά. Κυκλοφόρησαν δύο 7" έτσι, με reworkings των 'C.R.E.A.M', 'Glaciers of Ice', 'Duel of the Iron Mic' και 'Bring the Ruckus'. Επίσης, μαζί με τον Raekwon (ο οποίος συμμετείχε και στο αυθεντικό track) διασκεύασαν το κομμάτι 'The PJs' που είχε γράψει ο Pete Rock.

Μετά απο όλα αυτά λοιπόν, αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το 'Enter the 37th Chamber' (κάθε ομοιότητα με το κλασσικό 'Enter the Wu-Tang - 36 Chambers' καθόλου τυχαία), το οποίο αποτελείται εξολοκλήρου απο beats των Wu επαναπροσδιορισμένα και παιγμένα απο full band, και προσαρμοσμένα σε αυτό το soulful, soundtrack-y ύφος που δανείζεται και απο το afrobeat, τη jazz και τη reggae και θυμίζει (στο πιο σκοτεινό όμως) τον δίσκο των Menahan Street Band - στους οποίους άλλωστε παίζουν μέλη των El Michels Affair. Είμαι ενθουσιασμένος, ο δίσκος έχει κολλήσει στο repeat και δεν πρόκειται να βγεί απο την playlist σύντομα!

notes #5

• To crackhitler θίγει το θέμα της εγκατάλειψης της περιοχής του Ψυρρή απο τις αρχές σε ένα καυστικό κείμενο προς τον αγαπημένο μας δήμαρχο. Φήμες λένε πως εξαιτίας της υποβάθμισης κλείνει το Guru και το Soul. Χωρίς - φυσικά - να είναι αυτό το σημαντικότερο, το jazz upstairs προσωπικά θα μου λείψει. Όποιος ξέρει κάτι παραπάνω παρακαλείται να ενημερώσει!
• Άκης Αμπράζης (Γενιά του Χάους): "[...] το πρεζάκι στην Ομόνοια [...] είναι ένα πολύ εξυπηρετικό άτομο σε αυτή την κοινωνία. Έχει καταστρέψει την ζωή του για να είναι αυτός ο «κακός αντίποδας»". εδω
• Νικήτας Κλιντ, σε ερώτηση για τη χρήση αγγλικών στίχων: "Εντάξει είναι η γλώσσα της παγκοσμιοποίησης, μπορείς να επικοινωνήσεις με όλο τον κόσμο. Τα τουριστικά αγγλικά μ’ αρέσουνε, κατάλαβες; Αυτά που μιλάς με έναν άνθρωπο από άλλη χώρα, όχι την Αγγλία ή την Αμερική". εδω
• Σε μη μουσικά σχόλια, η καλύτερη ταινία που έχω δει εδώ και καιρό: 'The Visitor' του Tom McCarthy. Θίγει το θέμα των μεταναστών απο μια φαινομενικά απλοϊκή, αλλά πολύ φορτισμένη συναισθηματικά σκοπιά. Αξίζει τον κόπο και μόνο που κάπου αναφέρεται ο μεγάλος Fela Kuti!

allen toussaint - the bright mississippi

Απο τον ενθουσιασμό μου αρχίζω να γράφω αυτό το κείμενο προτού ολοκληρώσω την ακρόαση του δίσκου! Το γλυκό blues πιάνο του Allen Toussaint παίζει ένα shuffle και η τρομπέτα του Nicholas Payton και το κλαρινέτο του Don Byron αυτοσχεδιάζουν μελωδίες που θυμίζουν Νέα Ορλεάνη ακόμα και σε αυτόν που δεν την έχει επισκεφθεί ποτέ (εμένα!). Το rhythm section (Marc Ribot - acoustic guitar, David Piltch upright bass, Jay Bellerose - drums and percussion) εκπληρώνει τον ρόλο του μένοντας πιστό στο παραδοσιακό ύφος που έχει επιλέξει ο Toussaint για το 'The Bright Mississippi', τον πρώτο του σόλο δίσκο εδώ και 10 χρόνια - όπως μας πληροφορεί η εταιρία του Nonesuch Records. Παραδοσιακό μεν, αλλά οχι r'n'b όπως θα περίμενε κανείς δεδομένου του έργου του Allen Toussaint. Αντίθετα, απ' ότι διαβάζω είναι ίσως η πρώτη φορά που επιχειρεί ένα 100% jazz άλμπουμ, έστω κι αν πρόκειται για jazz βουτηγμένη στα νερά του Μισισιπή (απο εκεί δεν ξεκίνησαν όλα άλλωστε;). Αυτό μαρτυράται κι απο τα κομμάτια που έχει επιλέξει, που περιλαμβάνουν συνθέσεις των Sidney Bechet, Jelly Roll Morton, Django Reinhardt, Thelonious Monk, Duke Ellington και Billy Strayhorn. Στα μπόνους, οι συμμετοχές δύο απο τους κορυφαίους jazz μουσικούς του σήμερα: του Brad Mehldau στο πιάνο duo 'Winin' Boy Blues' και του Joshua Redman στο 'Day Dream'. H επιτυχία του εγχειρήματος είναι πλήρης, ο δίσκος ρέει μοναδικά χωρίς ποτέ να μου έρχεται η επιθυμία (κάτι που παθαίνω συχνά) να ακούσω 'the real thing', δηλαδή τις αυθεντικές ηχογραφήσεις των κομματιών. Για όλους τους λάτρεις του παραδοσιακού "μαύρου" ήχου, η ακρόαση του 'The Bright Mississippi' πρέπει να γίνει προτεραιότητα!

don't judge a book by its cover

Ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα εφαρμόγης του παραπάνω κανόνα, το ομώνυμο ντεμπούτο των Seawind από Χαβάη.Με μια κάποια εμπορική απήχηση, ο ήχος του γκρουπ ήταν αντιπροσωπευτικός της west coast εκδοχής της fusion, smooth,με έντονη παρουσία των keyboards, λάτιν στοιχεία.Βέβαια, σε αυτό το δίσκο παίζει μια φανκίλα που τον διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους και τον μετατρέπει σε companion των αγαπημένων συγκροτημάτων της fantasy-blackbyrds,pleasure,crusaders,breakwater...Στη παραγωγή ο Harvey Mason -ναι! ο ντράμερ στο headunters.Πολύ καιρό το είχα στα υπ'όψιν και τελικά άξιζε τον κόπο και με το παραπάνω!

http://thedevilisdope.blogspot.com/2009/04/seawind-seawind-1976.html

basement jaxx - raindrops

Και μιας και είναι η μέρα που ασχολούμαι με καινούργια singles (το πρώτο που έβγαλαν οι Green Day για τον καινούργιο δίσκο τους δεν μου άρεσε καθόλου παρεμπιπτόντως), ιδού το νέο πόνημα των Basement Jaxx, και εδώ η γνώμη του Pitchfork (για όποιον νοιάζεται). Εννοείται οτι δεν θα μας απογοήτευαν!

Basement Jaxx - Raindrops

we made you

yep, he's back!

notes #4

• Το blog έχει μείνει πίσω και μεγάλο μέρος ευθύνης έχει το catch-up που κάνω για το Battlestar Galactica. Που χρόνος για καινούργιες μουσικές μετά. Και αστειεύομαι μόνο εν μέρει!
• Πάντως τώρα ακούω άλλο ένα καταπληκτικό rock 'n' roll δισκάκι απο τους masters του είδους: New Bomb Turks - Information Highway Revisited.
• Την Παρασκευή παίζει ο φανταστικός Gilles Peterson στο Bios και εγω μάλλον δεν θα τα καταφέρω να παρίσταμαι. Τουλάχιστον όχι απο την αρχή. Φιλικές υποχρεώσεις... Μην τον χάσετε με τίποτα πάντως, ό,τι και να παίξει θα είναι καταπληκτικό!
• Την περασμένη Πέμπτη ήμουν στο Half-Note, στην τελευταία βραδιά που έπαιζε εκεί ο Lionel Loueke, γνωστός και ως κιθαρίστας του Herbie Hancock στην τωρινή μπάντα του τελευταίου. Έπαιξε με το τρίο του συνθέσεις δικές του (και ένα standard απ' ότι θυμάμαι) με πολύ έντονο το αφρικάνικο στοιχείο, είτε στους ρυθμούς, είτε στα tutti, είτε και στα φωνητικά του. Πολύ όμορφη συναυλία, αν ήμουν και πιο ξεκούραστος θα την είχα απολαύσει περισσότερο.
• Πειράζει που δεν με ψήνει σχεδόν κανένα απο τα ονόματα-κράχτες του καλοκαιριού; Pixies έχω δει, με NIN και Jane's Addiction ποτέ δεν ενθουσιάστηκα, Moby βαρεμάρα, Placebo έχω δει τρεις φορές (έλεος) και πάει λέγοντας. Ίσως οι Killers να έχουν πλάκα ως live (γιατί τα κομμάτια τους δεν είναι κάτι ιδιαίτερο) αλλά δεν ξέρω αν θα με κάνουν να τρέξω ως τη Μαλακάσα. Άλλωστε εσχάτως αποφάσισα πως βαριέμαι τα φεστιβάλ και τις μεγάλες σκηνές. Μόνο Synch θα πάω λογικά. Ακούγονται φήμες οτι η Detox ετοιμάζει κάτι μεγάλο αλλά δεν ξέρω κάτι παραπάνω. Για να δούμε...
• Δείτε και αυτό το βίντεο του Michel Petrucciani. Ενός καταπληκτικού jazz πιανίστα με μια γενετική πάθηση (osteogenesis imperfecta) που του κόστισε σε μπόι (του προκάλεσε κάτι σαν νανισμό) αλλά όχι σε ταλέντο. Πέθανε στα 37 του, πιθανότατα ως αποτέλεσμα της πάθησής του.

Πίσω στο Galactica τώρα...