Green Onion's #20

00s

Incubus

Morning View

Sony

Οκτώβριος 2001

Οι πρώτες μου μουσικές αναζητήσεις αφότου σταμάτησα να ακούω αποκλειστικά punk. Τον λιώσαμε στο άκουσμα σε αμάξι κολλητού, μπορεί να μην τον ακούω πια τόσο συχνά, αλλά είναι στην καρδιά μου. Για το Wish You Were Here, το Nice to Know You και την απίθανη γκρούβα (κι ας μην ήξερα τότε τη λέξη groove) του Are You In?.

2009

Clonious

Between the Dots

Ubiquity Recordings

Οκτώβριος 2009

Όπου ένας μουσικός με σπουδές στη jazz αποφασίζει να ασχοληθεί με την ηλεκτρονική μουσική και το sampling...

list-a-thon 2009

Απο αύριο ξεκινάει ο μαραθώνιος-ψηφοφορία για τα καλύτερα άλμπουμ αφενός του έτους και αφετέρου της δεκαετίας που διοργανώνεται απο τον gone4sure.

Σε τούτο δω το blog, τη λίστα της δεκαετίας την έχω αναλάβει εγώ (Green Onion), ενώ του έτους θα είναι κοινή (και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχουμε καταλήξει, αλλά είμαι αισιόδοξος!) απο εμένα και τον Winton Tostello.

Ακολουθούν λίγες μαζεμένες σκέψεις μου για τις λίστες.

Καταρχάς οι δημιουργία των λιστών έγινε εντελώς για τον χαβαλέ της ανασκόπησης και της διαδικασίας. Δεν υπονοείται καμία αντικειμενική κρίση των μουσικών πραγμάτων, φυσικά.

Απο κει και ύστερα, οι λίστες (και ειδικά αυτή της δεκαετίας) είναι αυτοβιογραφικές. Είναι δίσκοι με τους οποίους πέρασα καλά και επανερχόμουν στο άκουσμά τους. Στην περίπτωση των δίσκων της δεκαετίας, είναι δίσκοι που αντιπροσωπεύουν διάφορες απο τις "φάσεις" απο τις οποίες πέρασα ως ακροατής αυτά τα δέκα χρόνια. Σε όλους αυτούς τους δίσκους επανέρχομαι, σε άλλους συχνότερα, σε άλλους αραιότερα. Το σημαντικό πάντως είναι οτι δεν έβαλα δίσκους επειδή "έπρεπε" να μπουν, προτίμησα δίσκους που με συνόδευσαν σε πολλές στιγμές κι ας μην τους θεωρώ, ας πούμε, διαμάντια. Αλλιώς η δημιουργία λίστας θα ήταν ανέφικτη. Δυσκολεύτηκα πολύ για να καταλήξω στο #1 της δεκαετίας. Οχι γιατί ήθελα να το δώσω σε πολλούς, αλλά γιατί δεν ήθελα να το δώσω σε κανέναν. Το #1 μιας δεκαετίας σηκώνει πολύ βάρος και ξεκαθαρίζω εκ των προτέρων οτι κανείς δίσκος δεν με σημάδεψε τόσο που να θέλω να του το δώσω χωρίς δεύτερη σκέψη. Ίσως μόνο το #2, αλλά κρατήθηκα! Αν μιλούσαμε για παλιότερες δεκαετίες θα είχα το αντίθετο πρόβλημα. Δεν ξέρω αν είναι οτι δεν με ενθουσίασαν τόσο τα 00s ή αν απλώς τα "σπατάλησα" σκαλίζοντας παλιότερες μουσικές προσπαθώντας, ας πούμε, να "θεμελιώσω" το μουσικό μου αισθητήριο σωστά. Με αυτά υπόψιν, το #1 όχι μόνο μου άρεσε και με σημάδεψε αισθητικά, αλλά του "αξίζει" κιόλας η θέση - πιο αντικειμενικά σκεπτόμενος. Όσον αφορά το 2009, θαρρώ πως λίγοι είναι οι δίσκοι στους οποίους θα επανέρχομαι. Κοιτώντας άλλωστε τις λίστες μου για τις προηγούμενες χρονιές, συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό κριτήριο είναι ο χρόνος για έναν δίσκο, κόντρα στις προσδοκίες, στο hype, που μπορεί προσωρινά να σε κάνουν να ακούσεις τη μουσική διαφορετικά, πιο θετικά. Μόνο ο χρόνος είναι το οριστικό κριτήριο, και φοβάμαι πως σε αυτό οι παλαιότερες λίστες μου δεν πέτυχαν ιδιαίτερα!

Θα κοιτάω τις λίστες αυτές σε 1-2 χρόνια και θα γελάω.

Here goes nothing...

Celine - Voyage Au Bout De La Nuit

Θα ξεκινήσω απο τα άσχημα. Ο Σελίν ήταν ρατσιστής αντισημίτης, γύρω στο '40 δημοσίευσε μια σειρά απο φριχτούς λιβέλους με αυτό το θέμα, αρνήθηκε να πολεμήσει στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας διέφυγε αρχικά στην Γερμανία όπου για ένα διάστημα φυλακίστηκε, και τελικά στη Δανία, καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία απο τη Γαλλία αλλά τελικά του δόθηκε χάρη και του επιτράπηκε να επιστρέψει [1].

Ο Φιλιπ Ροθ έφτασε στο σημείο να πει πως για να διαβάσει Σελίν πρέπει να ξεχάσει την Εβραϊκή του συνείδηση.

Αλλά το κάνει.

Όπως κάθε αναγνώστης αξίζει και πρέπει να ξεχάσει την αποκρουστική πλευρά του συγγραφέα. Γιατί το "Ταξίδι στο τέλος της νύχτας" είναι απο τα αριστουργήματα της λογοτεχνίας του 20ου αιώνα, δεν έχω πια καμία αμφιβολία για αυτό. Είναι ένα είδος αυτοβιογραφίας, ο ήρωας Μπαρνταμού περνάει απο τα ίδια μέρη που πέρασε στην πραγματικότητα ο Σελίν - με μία σημαντική διαφορά. Ενω ο ίδιος ο συγγραφέας προερχόταν απο αστική οικογένεια που του παρείχε υψηλού επιπέδου παιδεία και μόρφωση, ο Μπαρνταμού ανήκει στο λαϊκό στρώμα. Μέσα απο τα μάτια του και τη ματιά του, ως αναγνώστες ερχόμαστε σε επαφή με τον Α' Παγκόσμιο, με την αποικιοκρατία, τoν υλιστικό πολιτισμό της Αμερικής και τη ζωή σε ένα εξαθλιωμένο προάστιο του Παρισιού.

Χαρακτηρίστηκε "μηδενιστικό", ενω στην πραγματικότητα είναι η έκφραση της απελπισίας του Σελίν για τον Δυτικό πολιτισμό μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο ο ίδιος πολέμησε και ο οποίος κόστισε φριχτά στη Γαλλία και οι απώλειές του (1,697,800 νεκροί, 4,266,000 τραυματίες [2]) χαράχτηκαν για πάντα στο συλλογικό ασυνείδητο. Χαρακτηρίστηκε "απάνθρωπο", ενω στην πραγματικότητα εξερευνεί τα βάθη του ανθρώπινου ψυχισμού, αυτά τα οποία συνήθως τον οδηγούν σε φριχτές πράξεις και τον κάνουν να υποκύπτει στη ζωώδη φύση του. Ο Σελίν δεν διδάσκει, δεν έχει την απάντηση, μόνο παρατηρεί και συλλογίζεται. Είναι σκοτεινό (η "Νύχτα" του τίτλου σε πολλά σημεία του βιβλίου παραπέμπει στην ίδια τη Ζωή) και απαισιόδοξο, ναι, αλλά και χιουμοριστικό. Μένει χαραγμένο στην ψυχή όποιου το διαβάσει - είναι ικανό να αλλάξει τον τρόπο σκέψης του αναγνώστη και τον τρόπο που βλέπει τους ανθρώπους. Γιατί, όπως λέει ο Ροθ "ο Σελίν είναι μέγας απελευθερωτής".

[1]: Louis-Ferdinand Céline (1894-1961)

[2]: World War I casualties (France)

memory tapes - seek magic [2009]

Έχει τόσο ωραίο καιρό τις τελευταίες μέρες που υποσυνείδητα περιμένω το καλοκαίρι (πριν λίγα βράδια ονειρεύτηκα οτι ήμουν στη Σίφνο) και σκέφτομαι να προγραμματίσω τις διακοπές μου σιγά-σιγά για να βρω εισιτήρια. Και ενώ οι δουλειές με προσγειώνουν - κάπως - απότομα, το 'Seek Magic' των Memory Tapes κρατάει την ελπίδα ζωντανή. Ηλιόλουστο, θετικό, κάπως ψυχεδελικό (με την έννοια των - κάπως υπερτιμημένων για μένα - Animal Collective) θα ήταν άνετα το soundtrack των διακοπών μου αν είχαμε Αύγουστο (ναι, με έχει πιάσει εμμονή, το ξέρω)... με τα synths, τις πειραγμένες κιθάρες και το σταθερό 4/4 beat των ντράμς να δίνει ώρες-ώρες μέχρι και funky, χορευτική διάθεση... αλλά και με πιο ambient στιγμές (το Pitchfork κάπου εδω κόλλησε το όνομα Aphex Twin και μάλλον δεν έχει και πολύ άδικο)... ίσως ο,τι πιο "ευχάριστο" άκουσα φέτος, ακριβώς στην αντιπέρα όχθη απο τον ήχο των Kind Midas Sound (που δεν μου άρεσαν και πολύ) ή του Joker (που μου άρεσε). Άνετα στους δίσκους της χρονιάς!

enjoy

Winton Tostello's 7th Show//21.11.09

To επόμενο Σάββατο δεν θα έχουμε εκπομπή.Θα λείπω σε ταξίδι και ως εκ τούτου θα είναι δύσκολο να ηχογραφήσω κονσέρβα... Πορευθείτε λοιπόν με τις προηγούμενες!

Emanative - Low Motion
Dam-Funk - Lets Take Off Far Away
Jeb Loy Nichols - Strange Faith And Practice
Lewis Taylor - Bittersweet
Morphine - Let's Take A Trip Together
Alessandro Magnanini - Livin' my Life (feat. Liam mcKahey)
Alzo and Udine - Rain (de rain)
Alzo - Sweet And Salty Stuff
Ellen McIlwaine - Toe Hold
Elkin & Nelson - Samba Samba
the Five Corners Quintet - Skinny Dipping
Don Byron - The Dicty Glide
Don Byron - Wondering Where
Tony Bennet - Let's Begin
Frank Sinatra - I've Got You Under My Skin
Hot Club Sandwich - Sweet Sue
Reuben Wilson - Got To Get Your Own
Lyman Woodard Organization - Theme in Search of a Sportspectacular
Gil Scott-Heron - It's Your World
Anthony Joseph & The Spasm Band - Vero
Joe Bataan Y Los Fulanos - Latin Soul Square Dance
the Harvey Averne Dozen Band - Think It Over
Dadisi Komolafe - Speak No Evil
Curtis Amy & Dupree Bolton - Katanga
Bobby Hutcherson - Sierra

listen me

believe the hype?

Μιας και χρόνος (και ίσως όρεξη) για να τους αφιερώσω, μεγάλα, εξαντλητικά, και βαρετά post δεν υπάρχει (καλύτερα), ιδού λίγα λόγια για δυο φετινούς, hyped, δίσκους:

Girls - Album: Απο τους δίσκους της χρονιάς για μένα, με κάνει να συμφωνώ με το μεγαλοπρεπές 9.1 που του έβαλε το Pitchfork. Κάποιοι ίσως να τους θέλουν πιο μοντέρνους, εγω στέκομαι στα πολλά ωραία τραγούδια - πράγμα όλο και πιο σπάνιο, πόσες μπάντες γράφουν πια μουσική με γνώμονα τα τραγούδια; - με πρώτο και καλύτερο αυτό το Hellhole Ratrace που με στοιχείωσε. Όσο για την ποικιλία, έχει για όλους: απο indie και shoegaze μέχρι fuzz-άτο r'n'r (σε 16-μετρη blues φόρμα παρακαλώ - με διπλό turnaround!). Στα μπονους τα βιντεο - δεν θα ξεχάσω σύντομα την uncensored έκδοση του Lust for Life (ναι, αυτό που ο τραγουδιστής κρατάει ένα πέος για μικρόφωνο)...

The xx - s/t: Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν μου αρέσει περισσότερο η ατμόσφαιρα ή τα ίδια τα κομμάτια. Πάντως μου αρέσει πολύ ο ήχος τους (δεν το περίμενα απο hyped μπάντα), μου αρέσει το φλερτ με το beat και γενικά τα αφαιρετικά παιξίματα (δεν έχουν καν ντράμερ στη σύνθεσή τους), μου αρέσει η χρήση sub-bass συχνοτήτων (το μπάσο του Fantasy κάνει το πληκτρολόγιο να τρίζει), μου αρέσει που έχουν και αντρικά και γυναικεία φωνητικά, μου αρέσει αυτό το νωχελικό (βαριεστημένων πιτσιρικάδων) της μουσικής τους (μου θυμίζει κατά κάποιο τρόπο το Time to Pretend των MGMT) και σίγουρα μου αρέσει η παραγωγή του δίσκου. Μου αρέσει.

Winton Tostello's 6th Show//14.11.09

Heavy - Sez Who Sez Me
Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Shah Mot (The Shah Is Dead-Checkmate)
the Rebirth - Stray Away
Angela Johnson- Dream Flight (feat. Rahsaan Patterson)
Glen Anthony Henry - Fire Up
Mountain Mocha Kilimanjaro - Yellow Soul Force
Damn! - Get your Grown Man On
Jamie Lidell - Another Day.
the Four Tops - Bernadette
Philip Catherine - Give it up or Turn it Loose
Placebo - Humpty Dumpty
Placebo - Aria
Deniece Williams - How'd i Know that Love would Sleep Away
Coke Escovedo - Love Letters
Bobbi Humphrey - Harlem River Drive
Johnny Hammond - Gambler's life
Emanative - Illusions
4 hero - Golden Age of Life
4 hero - Look Inside (feat. Face)
Monnette Sudler- Days in Days Out
Descendants of Mike and Phoebe - Well Done, Weldon
Matthew Halsall-Mudita
Hank Mobley - No Room For Squares
Roy Brooks - Passin' The Buck

και το απαραίτητο λίνκ

leyland kirby - sadly, the future is no longer what it was

O inverted_a ήδη μιλάει για τον δίσκο έναν απο τους δίσκους της δεκαετίας (πόσο μου αρέσουν αυτές οι επιτηδευμένα πομπώδεις εκφράσεις!), ο manand βρήκε τα link και εγω απλά συνοψίζω: σε όποιον άρεσε ο περσινός δίσκος του Caretaker (alias του Kirby), σε όποιον θέλει να ακούσει κάτι του σήμερα, σε όποιον αρέσουν τα πολύ πειραγμένα sample παλιών 78", σε όποιον αρέσει η σύγχρονη κλασσική (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), σε όποιον αρέσει η ambient, η minimal, σε όποιον βασικά αρέσει η μουσική - και δεν φοβάται να ακούσει κάτι που θα μπορούσε να καταθλίψει αλλά είναι τόσο όμορφο που δεν το κάνει, που πειραματίζεται χωρίς να στερείται ουσίας και που συνθέτει πολυπρόσωπα ηχητικά τοπία. Σε όλους αυτούς απευθύνεται o δίσκος με τον απαισιόδοξο τίτλο "Sadly, the Future is no Longer What it Was", για τον οποίο ο δημιουργός εξηγεί:

"Here we stand, twenty years on from the first CD, and our optimism has been gradually eroded away collectively. 'Tomorrows World' never came. We are lost and isolated, many of us living our lives through social networks as we try to make sense of it all, becoming voyeurs not active participants. Documenting everything. No Mystery. Everything laid bare for all to see".

Απολαύστε.

(τα link στο πρώτο comment, thanks το manand)

machete

Winton Tostello's 5th Show//06.11.09

To πληκτρολόγιό μου χορεύει σα τρελό.Οπότε αναμείνατε για τη λίστα.

Εδώ η εκπομπή.

Winton Tostello's Fourth Show//31.10.09

Στο link σήμερα η εκπομπή και η tracklist σ'ένα .rar...

Kira Neris - Judy in June (A Frozen Second,2009)
Brain Auger's Oblivion Express - Dawn Of Another Day (A Better Land,1971)
MeShell NdegeOcello- Mass Transit (Devil's Halo,2009)
the Staple Singers - Respect Yourself (Respect Yourself,1972)
Alice Clark - It Takes too Long to Learn to Live Alone (Alice Clark,1972)
Mary Lou Williams - People in Trouble (Mary Lou's Mass,1969-72)
Voices of East Harlem - For What It's Worth (Right On Be Free,1972)

Esther Marrow - Things ain't Right (Newport News, Virginia,1969)
the Pointer Sisters - Yes We Can Can (Live At The Opera House,1974)
Archie Shepp - Rest Enough (Song to Mother) (The Cry Of My People,1972)
Christian Gaubert - Sweet And Fool Like A Child (Last Exit,1979)
Kid Creole & The Coconuts - Going Places (Zemix Version)
(The August Darnell Years 1976-1983,2009)
Escort - Love in Indigo
the Million Dollar Orchestra - Funky Funky Beat (Better Days,2008)

Ted Coleman Band - Due Consideration (Taking Care of Business,1980)
Unlimited Touch - I Hear Music in the Streets (s/t,1981)
Root Soul - Spirit Of Love (Root Soul,2009)
ShinSight Trio - I Love Good Music (Shallow Nights Blurry Moon,2006)
JVC Force - Strong Island (Doin' Damage,1987)
Poor Righteous Teachers - Style Dropped Lessons Taught (Holy Intellect,1990)

Nicolay and Kay - Tight Eyes (Time Line,2008)
Eric Lau - Confession Lounge (New Territories,2008)
Kissey Asplund - Beam Me Up (Plethora,2008)
Liquid Spirits - Music (Music,2008)
Build an Ark - Dawn (Dawn,2007)
Clifford Jordan - Cal Massey (Glass Bead Games,1974)
Woody Shaw - Rosewood (Rosewood,1977)

Listen to it!

girls - hellhole ratrace

Μόλις βρω λίγο χρόνο και μαζέψω τις σκέψεις μου θα γράψω (πιστεύω) δυο λόγια για το καταπληκτικό Αlbum των Girls. Ως τότε, ιδού το κομμάτι που ακούω στο repeat απο χθες και το καταπληκτικό του βιντεο:

Winton Tostello's Third Show//24.10.09

Από σήμερα η εκπομπή απέκτησε και το σποτάκι της. Πολλά ευχαριστώ στον Τέο, την Κριστιάνα και την Κλαίρη!

Shuggie Otis - Inspiration Information (Inspiration Information, 1974)
Gregory James Edition - Shaft (Prophets Of Soul, 1972)
Chocolateclay - Free(I'll Always Be) (Chocolateclay, 1977)
Prince - Crazy You (For You, 1978)
Wilbur Niles and Thrust - Parrott City (Thrust Too, 1980)
Little Beaver -1974 - I Can Dig It Baby (Party Down, 1974)

Shuggie Otis - Not Available (Inspiration Information,1974)

The Isley Brothers - Put A Little Love In Your Heart (Brother, Brother, Brother, 1972)

Eugene Blacknell - Space Funk (You Cant Take Life for Granted, 2007)
Johnny "Guitar" Watson - If I Had The Power (Listen, 1973)
Solomon Burke - Don't Give Up On Me (Don't Give Up On Me, 2001)
The Eddie Fisher Quintet - The Third Cup (The Third Cup, 1969)
Eddie Fisher - Cosmic Blues (Hot Lunch, 1977)
Black Magic - Miss Jessie (Where Love Is, 1970)

Drugs - I Wonder If (A Prescription for Mis America, 2004)
Huba - My Lair (Arriving, 2008)
Georgie Fame - the Ballad of Bonnie and Clyde (the Best of Georgie Fame- 1967-1971, 1991)
Mose Allison - Seventh Son (Greatest Hits, 1991)
Oscar Brown Jr. - Dat Dere (Sin & Soul...And Then Some, 1960)
Eddie Jefferson - Take The 'A' Train (Letter from Home, 1961)
Bobby Cole- Status Quo (A Point Of View)
Tony Bennett - Let's Begin (The Beat of my Heart, 1957)
Mark Murphy - Why And How (Midnight Mood, 1967)
Mel Torme - Lulu's Back In Town (Lulu's Back In Town, 1957)
Mabel Mercer - Use Your Imagination (Sings Cole Porter, 1957)

Brian Auger's Oblivion Express - Voices Of Other Times (Closer To It, 1973)
Lyman Woodard Organisation - Creative Musicians (Saturday Night Special, 1975)
Gilles Peterson Feat. Danay And Obsesion - Think Twice (Gilles Peterson presents Havana Cultura - New Cuba Sound, 2009)
the Freedom Sounds - What the World Needs Now
Mark Weinstein - Michelle (Cuban Roots)
Me'Shell NdegeOcello- white Girl (Devil's Halo, 2009)
M. Nahadr - Searching (EclecticIsM, 2009)

Κατεβάστε το εδώ

the slackers @ AN club

Οι Slackers, σήμερα, στο ΑΝ.

Rude and Reckless.

Να είστε εκεί.

Είμαι ευτυχισμένος.

Saraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!!

joshua redman - freedom in the groove

Είχα την τύχη να δω τον μεγάλο τενόρο (και ενίοτε σοπράνο) σαξοφωνίστα Joshua Redman πριν δυο χρόνια στην εμφάνισή του στο Παλλάς. Ήμουν στα πρόθυρα να αρρωστήσω και κατά τη διάρκεια της συναυλίας - πιθανώς λόγω και της ασύλληπτης έντασης (οχι σε σε ντεσιμπέλ) της μουσικής - ανέβασα 39 πυρετό, έτρεμα, και ουσιαστικά ήθελα να τελειώσει το live για να πέσω στο κρεββάτι μου σκεπασμένος με 10 παπλώματα. Το παράδοξο είναι οτι θεωρώ αυτη συναυλία απο τις καλύτερες στις οποίες έχω παρευρεθεί!

Ο Joshua Redman δεν είναι καθόλου τυχαίος. Γιος του avant-garde σαξοφωνίστα Dewey Redman, ο Joshua τελείωσε το Harvard με έπαινο και ήταν έτοιμος να συνεχίσει τις σπουδές του στα νομικά στο Yale, όταν κέρδισε τον διαγωνισμό Thelonious Monk το 1991. Κάπως έτσι αποφάσισε να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα στη μουσική. Καλώς ή κακώς, δεν ακολούθησε τον - παραδοσιακό στη jazz - δρόμο του sideman στα πρώτα του βήματα, αλλά δημιούργησε απο την αρχή το δικό του γκρουπ.

Το Freedom In the Groove κυκλοφόρησε το 1996, μετά απο μια σειρά άλμπουμ (κάποια με την συμμετοχή του Pat Metheny) παραδοσιακού jazz ήχου, με το swing να είναι η κινητήριος δύναμη πίσω απο τους μουσικούς. Σε αυτόν τον δίσκο όμως - όπως άλλωστε υποδηλώνει ο τίτλος του - ο Redman ξεφεύγει απο το σύνηθες ρυθμικό πλαίσιο της jazz και συχνά οι συνθέσεις του έχουν έντονη την επιρροή του r'n'b. Ο φανταστικός Brian Blade στα τύμπανα εγγυάται οτι το swing θα υπονοείται ακόμα και όταν το παίξιμο δεν είναι straight-ahead jazz και με τη βοήθεια του Christopher Thomas στο μπάσο συνθέτουν ένα πολύ στιβαρό rhythm section. Το παίξιμο του Redman είναι περισσότερο προσιτό απο το σύνηθες σύγχρονο jazz παίξιμο, ίσως γιατί είναι "παλιομοδίτης": μπορεί συχνά να ακούγεται η επιροή του Charlie Parker στις bop φράσεις του, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου παίζει με έναν ζεστό, οικείο, bluesy ήχο. Αντίστοιχη είναι και η συμμετοχή του κιθαρίστα Peter Bernstein - ζεστή, χαλαρή και bluesy, περισσότερο στα χνάρια του Kenny Burrel παρά του Pat Martino ή του George Benson. Το δε interplay μεταξύ των δύο (Redman και Bernstein), αλλά και του πιανίστα Peter Martin, είναι ένας απο τους λόγους που απολαμβάνω να ακούω τον δίσκο στα ακουστικά μου και να προσέχω την κάθε φράση και την κάθε "συνομιλία" τους, πως ο κάθε ένας ακούει το παίξιμο του άλλου και με τη σειρά του το εμπλουτίζει και το εξελίσσει.

Συνολικά, το Freedom in the Groove είναι ένας καταπληκτικός σύγχρονος jazz δίσκος, απο αυτούς που μπορούν να ακουστούν τόσο απο τους αφοσιωμένους στη jazz, όσο και απο αυτούς που ενίοτε θέλουν να απολαύσουν την ατμόσφαιρά της.

enjoy