alice clark

Ψάχνοντας τη μουσική μου για να βρω κάτι που δεν είχα ακούσει έπεσα πάνω σε μια, άγνωστη για εμένα, τραγουδίστρια της soul απο τη δεκαετία του '70.

Δεν μπόρεσα να βρω πολλά στοιχεία για την Alice Clark. Αυτό που ξέρω όμως είναι οτι ο δίσκος με το όνομά της (ο οποίος φαίνεται να είναι και η μοναδική της κυκλοφορία) είναι ένα soul διαμάντι απο το 1972. Στα όρια της smooth jazz ενορχηστρωτικά και με γερές δόσεις northern, είναι απορίας άξιο πως ο δίσκος αυτός δεν είχε την αναγνώριση που του άξιζε. Το allmusic εδω γράφει διθυράμβους. Το dustygroove τα λέει με λιγότερα λόγια:

There weren't many vocal albums on the Mainstream label during the early 70s, and this rare soul side is a real overlooked gem! Alice Clark has a rich soulful voice, with a style that sounds a bit like Esther Marrow, mixed with some of the lead vocalists in Voices Of East Harlem -- a really right-on sort of sound that's totally great, and way hipper than most 70s chart soul! Arrangements are by Ernie Wilkins, who brings in a touch of jazz -- but again, with a much hipper feel than most of his other backings -- and most of the tracks are quite obscure, well-written tunes -- of the sort of material you might expect to hear sung by Gil Scott-Heron or Donny Hathaway. Titles include "Never Did I Stop Loving You", "Looking At Life", "Charms Of The Arms Of Love", "Don't You Care", and "Hey Girl".

Στο πολύ καλό (και ελληνικό) funkmysoul blog, υπάρχει ο δίσκος σε 320kbps - ακούστε τον οσονούπω!

kenny kirkland plays black nile

Ένας απο τους κορυφαίους πιανίστες της γενιάς του, ο Kenny Kirkland παίζει μια version του Black Nile του Wayne Shorter.



Ο Kirkland ήταν στενά συνδεδεμένος με τα αδέρφια Wynton και Branford Marsalis - έπαιξε άλλωστε στο μεγαλειώδες Black Codes (From the Underground) του πρώτου και έγινε θύμα της έντονης κριτικής του πιουρίστα Wynton όταν μαζί με τον Branford έγιναν μέλη του συγκροτήματος του Sting! Έφυγε πρόωρα απο τη ζωή το 1998, χάρη στον εθισμό του στην ηρωίνη, αφήνοντας το album που ηχογραφούσε τότε με το κουαρτέτο του Branford μισοτελειωμένο. Ο Branford αποφάσισε να ονομάσει τον δίσκο Requiem και να τον κυκλοφορήσει ως έχει, το τελευταίο δημιούργημα ενός φανταστικού γκρουπ (με τον Jeff "Tain" Watts στα τύμπανα και τον Eric Revis στο όρθιο μπάσο).

Και για να μην ξεχνιόμαστε, εδω η αυθεντική εκτέλεση του Black Nile απο το Night Dreamer του Shorter που κυκλοφόρησε το 1964. Με την απίστευτη σύνθεση του Lee Morgan στην τρομπέτα, του Elvin Jones στα τύμπανα, του McCoy Tyner στο πιάνο και του Reggie Workman στο όρθιο μπάσο.

roots of coincidence

Ο Pat Metheny μιλάει για το κομμάτι του Roots Of Coincidence σε μια μεγάλη συνέντευξη στο Guitar Player Σεπτεμβρίου:

"When Nine Inch Nails first came out in the early '90s, I went to see them a lot. I like the way that dynamics have been magnified by a scale of 10 in the last several years, and they really explored that. When I like something as a fan, it typically seeps into me and comes out in my music. Even though that piece has a connection to rock in a pretty overt way, what is going on under the hood harmonically and compositionally puts it somewhere else. I don't even know what kind of music you would actually call that, which is almost always a good thing."

tin min

Lionel "Gilles" Loueke - guitar
Massimo Biolcati - bass
Ferenc Nemeth - drums

η παράξενη περίπτωση του Clutchy Hopkins

Αν πιστέψουμε τα βιογραφικά του στοιχεία, ο Clutchy Hopkins μένει σε μια σπηλιά. Το πώς δημιουργεί μουσική χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα παραμένει μυστήριο. Ίσως έχει κάποια γεννήτρια.

Η ιστορία όπως την περιγράφει το allmusic:

The "official" bio for Hopkins seemed preposterous at best, telling the story of the son of a Motown recording engineer who traveled to Japan in his twenties to study with Rinzai monks, then to India to study Raja yoga, and from there Hopkins, so the story goes, journeyed to Nigeria to study percussion, becoming as well a gun-runner and revolutionary. Returning to the U.S., Hopkins reportedly recorded with numerous jazz, funk, and avant combos from the early '70s through the late 1990s, always refusing to have his name cited on any of the projects. Tapes of his own music were supposedly uncovered at a swap meet in the Mojave Desert on reels simply marked C. Hopkins and accompanied by a handwritten autobiographical manuscript. Hopkins is now, so the story continues, either a busking beach hobo in Southern California or a recluse living in a cave in the Mojave Desert.

Φωτογραφίες ενός μεσήλικα με ατίθασα (και άλουστα...) μούσια και μαλλιά κυκλοφορούν, καθώς και βίντεο απο εμφανίσεις του σε δισκάδικα - πιθανότατα προς αναζήτηση καινούριων beats.

Φυσικά η παραφιλολογία για το ποιός είναι πραγματικά ο Clutchy Hopkins καλά κρατεί. Όταν κυκλοφόρησε το EP με τον MF Doom πολλοί είπαν οτι οι δυο τους είναι ένα και το αυτό πρόσωπο. Άλλοι είπαν για τον Dj Shadow ή τον Cut Chemist...

Με δυο τόσο δυνατούς δίσκους στο ενεργητικό του μικρή σημασία έχουν όλα αυτά. Funk, jazz και hip-hop αναμεμειγμένα με ανατολίτικα στοιχεία και περίεργες μελωδίες συνθέτουν δυο δίσκους - The Life of Clutchy Hopkins [Misled Children, 2006)] και Walking Backwards [Ubiquity, 2008] που ξεχειλίζουν groove και φρεσκάδα.

Εδώ ένα post με όλες τις κυκλοφορίες του.

saigon

Ανακάλυψα τον Saigon απο το Entourage στο οποίο έκανε ένα πέρασμα το 2005 ως πολλά υποσχόμενος rapper. Η πραγματική ζωή φαίνεται πως δεν διαφέρει και πολύ. Εκείνη την εποχή ο Saigon κατάφερε και δημιούργησε θόρυβο γύρω του μέσω κάποιων mixtapes τα οποία κυκλοφόρησε, αλλά και απο κάποιες συνεργασίες με ήδη γνωστά ονόματα. Ωστόσο φαίνεται πως είχε προβλήματα με τη δισκογραφική εταιρία στην οποία είχε υπογράψει (Atlantic) και το ντεμπούτο του με τίτλο The Greatest Story Never Told ενω είναι έτοιμο απο το 2005(!) δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα. Μάλιστα, σε μια προσπάθεια να αναγκάσει την Atlantic να διακόψει το συμβολαιό του ώστε να καταφέρει να κυκλοφορήσει τον δίσκο μόνος του έγραψε ένα ανοιχτό κείμενο στο blog του στο Myspace στο οποίο κατηγορούσε την εταιρία οτι ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος και όχι για τη μουσική την οποία βγάζει. Λίγο καιρό μετά ακολούθησε δεύτερο κείμενο στο οποίο ανακοίνωνε οτι παρατούσε τη μουσική ("I QUIT") λόγω της κατάστασης της μουσικής βιομηχανίας. Φαίνεται οτι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο (επίσημα η Atlantic αποδίδει την καθυστέρηση σε δυσκολίες απόκτησης δικαιωμάτων για κάποια samples) κατάφερε να διακόψει το συμβόλαιό του και να υπογράψει στην Fort Knocks Entertainment.

Πλέον περιμένει να κυκλοφορήσει το ντεμπούτο του, το οποίο ενω αναμενόταν να είναι πολύ δυνατό, πλέον υπάρχουν φόβοι οτι δεν θα ακούγεται τόσο φρέσκο όσο θα ήταν αν είχε κυκλοφορήσει στην ώρα του.

Πάντως το mixtape The Moral of the Story (2007) το οποίο έχω ακούσει είναι εξαιρετικό. Είναι διαθέσιμο για download εδώ. Παράλληλα ακούστε και την συνεργασία του με τους Roots στο Criminal που βρίσκεται στον τελευταίο δίσκο τους (Rising Down).

another day

Αν και στο σύνολό του (όσο το έχω ακούσει) το Jim του Jamie Lidell δεν αποφεύγει να είναι απλώς μια καλή προσπάθεια λευκού να τραγουδήσει μαύρη μουσική, το Another Day είναι ενα γλυκύτατο soulful single!

cheers!

Μιας και απο αύριο ξημερώματα παίρνω τα κουβαδάκια μου και πάω να παίξω στον Πλατύ Γιαλό, αποχαιρετώ με ένα συγκλονιστικό blog για τους λάτρες του ska/rocksteady/reggae ήχου των 60s.

Rude Explosion - εύκολα κάποιοι δίσκοι απο εκεί γίνονται το soundtrack των διακοπών!

Cheers!!