Με την ευκαιρία της πολυτελούς επανέκδοσης του 'Kind of Blue' του Miles Davis για την επέτειο των 50 ετών απο την κυκλοφορία του, η Dallas News μας υπενθυμίζει γιατί θεωρείται απο πολλούς ως ο καλύτερος jazz δίσκος όλων των εποχών.
Συμφωνώ με τη γνώμη του αρθρογράφου οτι όσο καταπληκτικές κι αν είναι οι συνθέσεις του δίσκου - κυρίως γιατί ξεκίνησαν την modal περίοδο της jazz - χρειάζονται και οι αντίστοιχοι μουσικοί για να εκμεταλλευτούν τον άπλετο χώρο που δίνεται στον μουσικό που αυτοσχεδιάζει. Αν ήταν οποιηδήποτε άλλοι στη θέση του Miles, του Trane και του Evans, ίσως ο δίσκος είχε περάσει απαρατήρητος!
Η εικονιζόμενη κυρία είναι η Wunmi, που παίζει ένα είδος μοντέρνου afro beat. Ο δίσκος της κυκλοφόρησε το 2007, λέγεται A.L.A (που σημαίνει Africans Living Abroad) και όσο έχω προλάβει να τον ακούσω είναι πολύ καλός.
Μέλη των Ιαπώνων Soil & "Pimp" Sessions (περισσότερα γι' αυτούς σε επόμενο post), οι J.A.M είναι ένα πιάνο τρίο (Josei - Piano, Akita Goldman - Double Bass και Midorin - Drums)με μια πολύ φρέσκια αντίληψη για την jazz. Διατηρούν την αυθεντική ατμόσφαιρα του είδους και ταυτόχρονα την εμπλουτίζουν με ρυθμούς και μελωδίες που ακούγονται εντελώς σύγχρονες - με εμφανείς τις επιρροές της acid jazz. Μόνο τυχαία δεν είναι η συνεργασία τους με τον Jose James στο εκπληκτικό "Jazzy Joint", που βρίσκεται στην μοναδική ως τώρα κυκλοφορία τους με τίτλο "Just a Maestro".
Μια σύντομη παρένθεση για να δηλώσω οτι ο Steve Aoki έκανε με διαφορά το πιο fun dj set που έχω ακούσει. Όταν καταφέρνει να συνδυάσει στο ίδιο πρόγραμμα electro beats, house, Daft Punk, Violent Femmes, Bloc Party (φυσικά), Rapture, το 'Take on me', το 'YMCA', Refused, Rage Against the Machine, Slayer (!!), στα καπάκια 'Misirlou', 'Johnny B. Goode', Bon Jovi και να κλείσει με 'Bohemian Rhapsody' και όλα αυτά χωρίς να ακουστεί 'συνηθισμένος', 'βαρετός' ή 'μια απο τα ίδια' αλλά με όλον τον κόσμο να χορεύει σαν τρελός παρά τους 40 (σίγουρα) βαθμούς που επικρατούσαν μέσα στο Bios, τότε καταλαβαίνω γιατί θεωρείται τόσο της μόδας στην Αμερική και τον καλούν όλοι να παίξει στα πάρτι τους. Άλλωστε ο τύπος είναι και performer, στα μισά τραγούδια ήταν όρθιος στα decks και κοπανιόταν ή τραγουδούσε τους στίχους απο το μικρόφωνο!
Hyped; Σίγουρα, αλλά με τόσο κέφι που γίνεται who cares;
Απο οτι φαίνεται, στις 14 Οκτωβρίου (αλλού διαβάζω για 4 Νοεμβρίου) θα έχουμε στα χέρια μας τον καινούριο δίσκο του Q-Tip. Η προηγούμενη επίσημη κυκλοφορία του χρονολογείται το 1999 με το - πολύ καλό - 'Amplified', το οποίο συνέχιζε περίπου απο εκεί που σταμάτησαν οι A Tribe Called Quest με το 'The Love Movement'. Έκτοτε, η τότε εταιρεία του Arista αρνήθηκε να κυκλοφορήσει τον δίσκο του, 'Kamaal the Abstract' γιατί θεώρησε οτι δεν θα είχε εμπορική επιτυχία. Εγκληματική απόφαση, μιας και οι promotional copies που διέρευσαν, έδειξαν οτι ο δίσκος ήταν παραπάνω απο φανταστικός. Μείγμα απο hip-hop, soul με jazz επιρροές αλλά και κιθάρες. Πολλά ορχηστρικά μέρη, και την λέξη abstract του τίτλου να μην είναι καθόλου τυχαία. Άλλωστε εκτός απο τον Q-Tip υπεύθυνος για την παραγωγή ήταν ο Jay Dee. Ένα μικρό ψάξιμο σε blogs θα αρκεί για όποιον θέλει να τον βρει.
Ο καινούριος δίσκος του Q-Tip εκτός απο samples θα έχει και παιξίματα απο κανονική μπάντα. Φαίνεται δε οτι θα είναι πλούσιος σε συμμετοχές, διαβάζω για Common, Santogold, Norah Jones, Kanye West, Lupe Fiasco, Madlib, D' Angelo, Raphael Saadic, tracks βασισμένα σε beats του συγχωρεμένου J Dilla και ένα sample απο λόγο του Barack Obama (!). Ο Q-Tip έχει δηώσει οτι θέλει να βοηθήσει στην αναγέννηση του hip-hop - εξ ου και ο τίτλος του δίσκου: 'The Renaissance'. Για την ώρα υπάρχει διαθέσιμο το 'Gettin' Up' στο myspace του, το οποίο ακούγεται σαν ένα μοντέρνο 'Award Tour' (απο τον - κλασσικό πλέον - δίσκο 'Midnight Marauders' των A Tribe Called Quest). Προσωπικά το έχω στο repeat.
Παλιομοδίτικη αλλά μοντέρνα. Αυτή είναι πρώτη περιγραφή που έρχεται στο μυαλό μου για τη μουσική του Jose James. Ο δίσκος του με τίτλο 'The Dreamer' που κυκλοφόρησε στις αρχές της χρονιάς έπεσε στα χέρια μου σχετικά πρόσφατα, αλλά όποτε ψάχνω κάτι να ακούσω είναι στις πρώτες επιλογές. Πράγμα που δεν μου συμβαίνει συχνά με καινούργιες κυκλοφορίες.
Στη jazz συγκινούμαι δύσκολα με ανδρικές φωνές. Εκτός απο κάποιες εξαιρέσεις (βλ. Frank Sinatra, Tony Bennett κλπ), προτιμώ τη γυναικεία χροιά να συνοδεύει τις - ούτως ή άλλως - ανδροκρατούμενες μπάντες. Ο Jose James όμως έχει μια απο τις ιδιαίτερες φωνές που σε μαγνητίζουν αμέσως. Γεμάτη, εκφραστική, με ερμηνείες με πλούσιες εναλλαγές στις δυναμικές, παίζει συχνά με τον ρυθμό και το groove και εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο τον χώρο που αφήνουν οι συνθέσεις και οι υπόλοιποι μουσικοί. Το ύφος του αντλεί έμπνευση απο την παραδοσιακή jazz, τη soul του Gil Scott-Heron αλλά και το hip-hop και τη neo-soul.
Tα κομμάτια του δίσκου είναι στην καρδιά τους παραδοσιακή jazz, αλλά με την αίσθηση ενος laid back μοντέρνου (hip-hop όπως το χαρακτηρίζουν πολλοί) groove. Η παραγωγή του Gilles Peterson επίσης παίζει μεγάλο ρόλο στο να ακουστεί ο δίσκος σύγχρονος και όχι παρωχημένος φόρος τιμής σε μια εποχή που έχει περάσει εδώ και πολλές δεκαετίες. Οι μουσικοί που συνοδεύουν τον Jose είναι εξαιρετικοί και συμπληρώνουν με τον καλύτερο τρόπο τον ήχο που "πρέπει" να έχει η vocal jazz σήμερα.
Εδώ είναι το βιντεο ενός απο τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου - 'Park Bench People', διασκευή στο ομώνυμο κομμάτι των Freestyle Fellowship.
Μια απο τις πιο ενδιαφέρουσες μπάντες που συνεχίζουν να κρατάνε τη σημαία της ska ψηλά είναι οι άγγλοι Dualers. O Si και ο Tyber, δυο αδέρφια - γιοι ενός promoter της soul και της ska στη δεκαετία του '60 - παίζουν ένα απο τα πιο καλόγουστα και φρέσκα μείγματα των ήχων του rhythm and blues και της μουσικής της Jamaica. Το 2006 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος τους με τίτλο The Melting Pot και απ' οτι φαίνεται σύντομα θα κυκλοφορήσει ο επόμενος με τίτλο The Cooking Pot.
Το αγαπημένο μου κομμάτι απο το The Melting Pot είναι το καταπληκτικό Don't Go:
Εδω υπάρχει μια παλιότερη συνέντευξή τους και στο τέλος του post ολόκληρο το The Melting Pot για download.
