jazz jap hop

H λατρεία των Ιαπώνων για τη δυτική μουσική κουλτούρα είναι γνωστή. Αφοσιωμένο κοινό, ειδικές ιαπωνικές εκδόσεις με νέα μάστερινγκς, προτίμηση σε ιδιαίτερες μουσικές απόψεις, προσοχή στη λεπτομέρεια - μουσικά και πολιτιστικά...Είναι γεγονός οτί οποιαδήποτε πλευρά της παγκόσμιας παραγωγής (περασμένη από ένα δυτικό φίλτρο), βρίσκει φανς και μιμητές στη ιαπωνική μουσική βιομηχανία, δεύτερη σε μεγέθος μετά από ξέρετε-ποιας-χώρας την βιομηχανία.Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και οι ShinSight Trio που αποτελούνται από τους Dj Ryow, Shin Ski και τον ΜC Ιnsight από Αμέρικα, γνωστό στους underground hiphop κύκλους παγκοσμίως.Ο εν λόγω δίσκος είναι απλά από τα καλύτερα δείγματα που ακολούθησαν το golden age των 90s, μα ανανεωμένο για το 2005.Τρελή παραγωγή, καλοδιαλεγμένα samples, σφιχτοδεμένο σύνολο και η ιαπωνίλα στο βάθος.Όπως λέει και ο μαν, do your homework...
http://onetruesound.blogspot.com/2008/07/shinsight-trio-shallow-nights-blurry.html

waltz for debby

The master at work... Bill Evans, ο αγαπημένος μου πιανίστας.

wayne shorter quartet @ μέγαρο μουσικής

Υπάρχει ένα μεγάλο θέμα για το κατά πόσο η μουσική που δημιουργεί ένας καλλιτέχνης (πρέπει να) είναι "relevant". Να είναι δηλαδή έκφραση της εποχής της και παράλληλα να "σπρώχνει" μπροστά την εξέλιξη της τέχνης. Η κουβέντα που μπορεί να προκύψει είναι φυσικά τεράστια. Καταρχάς γιατί δεν είμαι σίγουρος οτι οι μουσικοί πρέπει να έχουν τέτοιον αυτοσκοπό, άλλωστε στην ποπ μουσική οι περισσότερες σημαντικές εξελίξεις δεν έγιναν απο κάποιους που προσπάθησαν να είναι "μπροστά" αλλά απο αυτούς που δεν προσπάθησαν καθόλου και απλά έπαιξαν αυτό που εξέφραζε εκείνη την εποχή. Πολλά τα παραδείγματα μουσικών που ήταν απλά στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή και έχουμε να λέμε "οτι ο χ το έκανε πολύ πριν απο εκείνον, αλλά αυτός πήρε τη δόξα". Σε άλλα - 'μη ποπ' ας πούμε - είδη μουσικής οι πειραματισμοί είναι οπωσδήποτε πιο έντονοι. Ο Miles είχε να καυχιέται οτι άλλαξε την ιστορία της μουσικής 2-3 φορές (την άλλαξε τελικά; τη μουσική, όχι το υποείδος της jazz). Ο Mingus δημιούργησε μερικούς καταπληκτικούς δίσκους, "για λίγους" όμως, αναλογικά. Το ίδιο και ο Ornette Coleman, ο Eric Dolphy και άλλοι τόσο σημαντικοί μουσικοί.

Ο Wayne Shorter μπορεί να είναι περήφανος οτι υπό (και) αυτό το πρίσμα είναι απο τους σημαντικότερους δημιουργούς του 20ου αιώνα. Επηρέασε τη jazz σε τεράστιο βαθμό και ως συνθέτης και ώς σαξοφωνίστας. Ήταν μέλος ενος απο τα δύο φανταστικά κουιντέτα του Miles (υπο μια έννοια αντικατέστησε κανέναν λιγότερο απο τον John Coltrane) και μετά ως leader έβγαλε μερικούς καταπληκτικούς δίσκους. Πάντα προοδευτικός, δεν είναι άξιο απορίας λοιπόν οτι 43(!) χρόνια μετά το 'Miles Smiles' η μουσική που παίζει δεν έχει καμία σχέση με το 'Footprints' του εξαιρετικού εκείνου δίσκου.

Μας επισκέφθηκε ως leader ενός κουαρτέτου που περιλαμβάνει μερικούς απο τους καλύτερους μουσικούς που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Ο καταπληκτικός (μα τι voicings ήταν αυτά;) Danilo Pérez στο πιάνο, ο John Patitucci στο όρθιο μπάσο (τον είχα υποτιμήσει όταν βιάστηκα να τον κατατάξω στους αντιπαθείς fusion μουσικούς - με διέψευσε πανηγυρικά) και ο τεράστιος Brian Blade στα τύμπανα. Μπορεί οι γνώσεις μου περί jazz θεωρίας και αρμονίας να μην είναι με τίποτα επαρκείς για να κατανοήσω τι ακριβώς έκαναν οι μουσικοί προχθές, αλλά είμαι αρκετά σίγουρος για τα τεράστια πλαίσια ελευθερίας τα οποία τους έδωσε ο Wayne. Με λίγα λόγια τους είπε να παίξουν, να ακούν ο ένας τον άλλον, και να δώσουν μικρή σημασία σε φόρμες και οτιδήποτε περιοριστικό. Το αποτέλεσμα άνετα κατατάσσεται στη free jazz, απο αυτή που χρειάζεται μουσικούς υψηλότατου επιπέδου για να λειτουργήσει. Και σίγουρα είναι για "εξασκημένα" αυτιά, και όχι για όλα τα γούστα. Δεν είναι τυχαίο οτι όποιον ρώτησα είτε ήταν ενθουσιασμένος, είτε απογοητευμένος - ανάμεσα στους απογοητευμένους και μουσικοί.

Στο ψητό λοιπόν: ενα δίωρο (νομίζω, το τελευταίο που με ένοιαζε ήταν η ώρα), αυτοσχεδιασμού. Ιδέες που ξεπηδούσαν απο τον ένα μουσικό, που τις άκουγε ο άλλος και τις επαναλάμβανε παραλλαγμένες ή έπαιζε κάτι αντίθετο απο αυτές για να δημιουργήσει ένταση. Ένταση που σε έκανε να πεταχτείς απο το κάθισμα, ειδικά όταν ο Brian Blade κοπανούσε το σετ του σαν δαιμονισμένος, προτού το ξαναχαϊδέψει - τρομαχτικό το touch και οι δυναμικές αυτού του ανθρώπου. Και μετά ηρεμία, απο αυτές που ακολουθούν την καταιγίδα και που ξέρεις οτι προμηνύουν την επόμενη. Όχι όμως προβλέψιμα. Καθόλου όπως θα το έκανε ένα ποστ ροκ συγκρότημα - το ξέρω οτι είμαι υπερβολικός, αλλά γιατί να ακούς ποστ ροκ όταν υπάρχει η μαγεία της jazz; Το interplay μεταξύ των μουσικών, οι οποίοι συχνά γελούσαν απο το απρόβλεπτο παίξιμο του άλλου, απίθανο. Χαρακτηριστικό σημείο στο encore που εν μέσω ενός επιβλητικού επαναλαμβανόμενου vamp, ο Danilo Perez μετέτρεψε το μέρος του σε samba(!) και έσκασαν όλοι στα γέλια!

Φοβάμαι οτι οι λέξεις δεν επαρκούν (ή εγω δεν είμαι αρκετά καλός χειριστής τους) για να περιγράψουν την ατμόσφαιρα της συναυλίας. Μουσική για λίγους ίσως, ίσως όχι "relevant" για αυτόν ακριβώς τον λόγο, αλλά μουσική που αν αφεθείς σε συγκλονίζει.

Είναι από το Brooklyn, γκρουβάρουν άσχημα, ψυχεδελιάζουν και είναι υγροί soulmen...
Aυτοί είναι οι Chin Chin! O ήχος είναι μια 00s indie εκδοχή της club soul με πολλά σύνθια, με ψυχεδελικά κομμάτια εμπνευσμένα από Funkadelic, έναν απόηχο της acid jazz του '90 και μια γενικότερη steely-danική αισθητική, μιας και δεν φαίνεται να τους νοιάζει να κρύψουν το ότι είναι μια μπάντα λευκών που παίζει μαύρη μουσική... Μπορεί να σας μπέρδεψα, αλλά το αποτέλεσμα είναι υψηλής ποιότητας μουσική για party πάνω κάτω.Tα φωνητικά έχουν ένα χιουμοριστικό στυλ, αλλά soulful πάντα και επίσης πολύ ψημένες οι κιθαριές. Το ομώνυμο άλμπουμ του 2008, με έχει κερδίσει σε σχέση με τις άλλες τους κυκλοφορίες που έχω τσεκάρει.Κομματάρες "Miami", "You can't hold her", "where is my time", "cotillon".
groove on baby!
http://blakslair.blogspot.com/search/label/Chin%20Chin

chinese telephones - democracy

Chinese Telephones are an astonishingly rare breed of band that somehow manages, against all odds, to always do everything exactly right. No exaggeration, there are zero missteps in their music. 'Democracy' is a collection of all their old 7-inches, splits, rarities, etc. They broke up, the stupid bastards, but their legacy will live on here. And, you know, in our hearts (sniff). I’d say this collection is exactly as good as their brain-liquefyingly stellar self-titled debut LP, and features a couple of older versions of some of the same tracks. Good, loud, melodic Midwestern punk rock for listening to in the rain at the bus stop, or on a boom box you’ve duct-taped to your 10-speed. If you can’t find it in yourself to like this, seriously, there’s no way your life can be worth living.


Αυτά λέει ο Mitch Clem για τους Chinese Telephones και δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο! Όσοι έχετε όρεξη για λίγο καλό rock 'n' roll για να ξεκινήσει σωστά το σαββατοκύριακο κατεβάστε άφοβα.

download

wayne shorter - night dreamer

Ένας απο τους αγαπημένους μου jazz δίσκους. Το 'Night Dreamer' του Wayne Shorter τον οποίο θα δούμε απο κοντά σε πολύ λίγες μέρες. Με σύνθεση που σπάει κόκαλα: Elvin Jones στα τύμπανα, Reggie Workman στο μπάσο, McCoy Tyner στο πιάνο, Lee Morgan στην τρομπέτα και φυσικά ο ίδιος ο Wayne στο σαξόφωνο. Χαρακτηριστικό του hard-bop ήχου ο οποίος κυριαρχούσε στα 1964 - όταν και κυκλοφόρησε το 'Night Dreamer' - με πρωταγωνιστές τις μπάντες του Miles Davis και του John Coltrane στις οποίες συμμετείχαν ανά διαστήματα όλοι οι μουσικοί του δίσκου. Όλες οι συνθέσεις ανήκουν στον Shorter (προσωπική αδυναμία το 'Black Nile') και αποτελούν ένα διαμάντι που ακούγεται τόσο φρέσκο σήμερα, όσο και όταν κυκλοφόρησε - δηλαδή πριν 45 χρόνια!

Παραθέτω τη γνώμη του σαξοφωνίστα Dave Liebman για τον Wayne: "[...] however, Wayne stands head and shoulders above most of his contemporaries, in my opinion, because of his immense influence upon contemporary composition. His body of work at present spans three decades and the stylistic transitions from bebop through modalism, chromaticism and fusion. I would say Wayne Shorter is THE major composer of our time, equal to Monk, Horace Silver and Duke Ellington. And like the majority of jazz composers, his improvisational and compositional concepts are unified."

lucero - rebels, rogues & sworn brothers

and i'd take you out at night
buy you cigarettes and whiskey drinks
always end up in some fight
ain't that the way good love has gotta be?

Κάπως έτσι ξεκινάει ο δίσκος των Lucero, 'Rebels, Rogues & Sworn Brothers'. Στίχοι ενδεικτικοί της μπαρουτοκαπνισμένης ατμόσφαιρας της μουσικής τους, που οταν την ακούς θες να μεταφερθείς στον πάγκο ενός κακοφωτισμένου μπαρ, να πίνεις ήσυχα το ουίσκι σου και να παρατηρείς τον κόσμο. Το μείγμα που παίζει η μπάντα απο το Memphis του Tennessee (εξ ου και το southern κλίμα) περιλαμβάνει folk, country, Bruce Springsteen, Replacements και μια έντονη επιρροή της punk outlaw κουλτούρας, οχι όμως τόσο εμφανώς όσο για παράδειγμα στους Gaslight Anthem. Χαμένοι έρωτες, αλκοόλ, γυναίκες με μακριά πόδια και γαλανά μάτια, beatnik τάσεις φυγής μέσα σε ένα αυτοκίνητο, το βάρος των ενοχών, για όλα αυτά τραγουδάει η βραχνή φωνή του Ben Nichols. Και όπως καταλήγει το πολύ καλό review του allmusic: "[...] their music so damn good that you can't help but want to dance, sing, and drink along right there beside them all night.". Η καλύτερη ανακάλυψη που έκανα τελευταία.

Τελικά δεν έχω καταλάβει αν ποστάρω συχνότερα όταν είμαι πηγμένος (μιας και βλέπω το blog σαν ευχάριστο διάλειμμα) ή όταν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο που είναι και το φυσιολογικό. Μάλλον το πρώτο! Και σε αυτά τα πλαίσια το επίπεδο των ποστ πέφτει αισθητά και με περιεχόμενο κυρίως βίντεο απο το youtube σαν και αυτό:



το οποίο βέβαια είναι η κομματάρα του Jace Everett που παίζει στους τίτλους αρχής του True Blood. Οι οποίοι είναι με τη σειρά τους αριστουργηματικοί και σίγουρα καλύτεροι απο την ίδια τη σειρά - η οποία είναι trash tv. Πολύ ευχάριστη trash tv βέβαια! Για του λόγου το αληθές, ιδού:



Απο αύριο επιστρέφουμε σε κανονικότερους ρυθμούς πιστεύω!

nufan interview @ the underdog

Πρίν λίγο καιρό είχαν έρθει για μια εμφάνιση στο ΑΝ Club, οι No Use For a Name, απο τις θρυλικότερες μπάντες αυτού που τότε (αρχές 90ies) ονομάστηκε 'Καλιφορνέζικο punk'. Δυστυχώς όσο και αν το ήθελα δεν τα κατάφερα να πάω. Ο Μάρκος όμως όχι μόνο πήγε, αλλά κατάφερε και πήρε συνέντευξη απο τον frontman της μπάντας, Tony Sly λίγες ώρες πριν το show.

Όλη η συνέντευξη υπάρχει εδώ.

detroit grooves in athens

Aύριο στο Βios, Moodymann straight from Detroit. 'nuff said.

hot jazz!

Από τα διάφορα νεόκοπα γκρουπάκια που καταπιάνονται με τον κλασικό jazz ήχο σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή, η περίπτωση των φινλανδών Five Corners Quintet ξεχωρίζει.Ήδη το ντεμπούτο, ακολουθούσε μέσες άκρες αυτή τη φόρμα του cool ήχου με τα βραζιλιάνικα στοιχεία, και λίγο από modal που είναι της μοδός, να λέμε την αλήθεια ( Nicola Conte και τα ρέστα...), είχε κάτι διαφορετικό, λιγότερο λούστρο στον ήχο ίσως,μια διάθεση περισσότερο τζαμάρισμα, πιο διαυγείς οι αναφορές στον ήχo της Blue Nοte των 60's.

Mε τον πρόσφατο δεύτερο δίσκο όμως καταθέτουν μια νέα πρόταση για την χορευτική jazz της εποχής.'Oπως λέει και ο τίτλος, το hot, dancefloor στοιχείο βγαίνει μπροστά και τα latin στοιχεία να έχουν εξασθενήσει αρκετά. Ειδικά τα "Skinny Dipping", "Easy Diggin", "Hot Rod", "Shake it" έχουν αυτή τη μεθυστική finger-snapping ποιότητα που σε παρασύρει να χορέψεις - με τα δύο πρώτα τα αγαπημένα μου. Οι ρυθμοί, εμπλουτισμένοι με ντέφια, παλαμάκια και λοιπά κρουστά, δίνουν τον steady, shuffle παλμό. Σε διάφορα σημεία η προσέγγιση είναι τελείως swing, big band. Eπίσης στα πιο downtempo κομμάτια έχουμε νέες ιδέες, με πολλά έγχορδα και βιμπράφωνο,  που φέρνουν σε soundtrack ταινίας του 60. Ο υπέροχος Mark Murphy και η Okou  συμμετέχουν στα φωνητικά δίνοντας το κάτι παραπάνω στα κομμάτια, κομμένα και ραμμένα για αυτούς.

Ηit it boys!

http://odsiebie.com/pokaz/1281420---0b9c.html

 

chicken

άρρωστο.

funk bombs!

Είμαι συγκινημένος γιατί σήμερα θα σας παρουσιάσω δύο από τους καλύτερους μου funk δίσκους!

Τις Pointer Sisters, όλο και κάπου θα τις έχετε ακούσει, κύριως από το κλασικό εϊτίλικο χιτάκι τους i'm so excited (http://www.youtube.com/watch?v=w-DcNPFWhbk). Λοιπόν στα 70s, ήταν τέσσερεις και ήταν τρομερά soulfull, funky αλλά συνδυάζαν και την αγάπη τους για την jazz του duke και του count basie. To Steppin' του 1975 ακολουθεί αυτό το μείγμα, αλλά τα funky κομμάτια κλέβουν την παράσταση. Κι αυτό γιατί, πέρα από τα τρομερά φωνητικά που παίζουν ούτως ή άλλως, σε αυτά τα κομμάτια συμμετέχουν κάποιοι μουσικοί της περιοχής, ας πουμε σχεδόν όλοι οι headhunters, και ο Ηerbie σαφώς, ο Stevie Wonder, o Wah Wah Watson ...

Το "Chainey Do" θα μπορούσε άνετα να ανήκει στο δίσκο των Ηeadhunters - εννοώ τον πρώτο με herbie και Ηarvey Mason στα τύμπανα! -, μιλάμε για άρρωστο κομμάτι. Λαρυγγισμοί, clavinets, και παχιά, βαριά rhythm section, όχι αστεία.Το κομμάτι που ανοίγει "How long (Betcha’ got a chick on the side)", επιτυχία της εποχής κιόλας, παντρεύει λίγο από soul, λίγο από proto - disco, σε μια funky βρώμικη βάση πάντα. Ο δίσκος κλείνει με το "Going down slowly" του Allen Toussaint, στο ίδιο funky ύφος με τα φωνητικά να κεντούν.Και μόνο για αυτά τα κομμάτια ο δίσκος αξίζει να αγοραστεί ή να ακουστεί ( οικονομική κρίση ντε!), αλλά υπάρχει και το τρελό medley "Ain’t got nothin’ but the blues", tribute στον Duke, με κανονικό big band setting, όπου οι αδερφές τα δίνουν όλα! Ο επόμενός τους δίσκος, το "Having a party" του 1977, είναι το μiκρό αδελφάκι του Steppin',for further listening.'Αντε πολλά είπαμε, τραβήχτε ακούστε το!

http://originalfunkmusic.com/?p=643

Coming up next....

Eίναι οι Νewban με το ομώνυμο δίσκο του 1977, κάποια από τα μέλη των οποίων θα γίνουν αργότερα γνώστα ως Atlantic Starr, από τα καλύτερα 80s, mainstream soul- funk σχήματα.Πάντως οι Νewban, ήταν παντελώς άγνωστοι στον καιρό τους , ίσως επειδή η εταιρεία που ηχογραφούσαν ουσιαστικά αποτελούσε μέσο για φορολογικές ελαφρύνσεις και η πωλήσεις ήταν ανεπιθύμητες! (διαβάστε την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία εδώ http://magicsoulsbodega.blogspot.com/2008/08/newban-1977-guiness-records.html).Βέβαια η ιστορία με τους παραγνωρισμένους καλλιτεχνές είναι, νομίζω, διαχρονική.

Τελοσπάντων, ο ήχος των τυπάδων είναι κάτι το ιδιαίτερο. Μιας και είμαστε τέλη σέβεντις, παίζει επιρροή από την χορευτική προσέγγιση της disco, ιδιώς ρυθμικά. Επίσης η soul των Earth, Wind and Fire είναι παρούσα, αλλά σε μια indie, άμεση εκδοχή της, αυτή των πρώτων δίσκων τους ( that's where the money is, imo!). Τέλος υπάρχει ένα έντονο jazz χρώμα, όχι τόσο συνθετικά, όσο στις συγχορδίες και τις φράσεις, που σπάνια συναντάται σε ένα κατά βάση funk - soul ensemble δίσκο όπως αυτός. Ακόμα και σε uptempo στιγμές υπάρχει μια blue διάθεση , σαν Stevie Wonder, όπως εύστοχα σημειώνει το Dusty Groove - ιδίως στα "Μellow Days,Easy Nights","Fatback Sally","Hungry Grin", χωρίς βέβαια να χάνεται η χορευτική δυναμική.Mεγάλη horn section, πολλά rhodes, soulfull μπάσο...Γίναμε πάλι!