beastie boys greatness

Killer εκτέλεση του "So What'cha Want" με backing band - μαντέψτε ποιούς - τους Roots!
Hell yeah!

the blues busters

Αφορμή για να ασχοληθώ με την περίπτωση των Blues Busters - τους οποίους συχνά-πυκνά πετύχαινα μπροστά μου - ήταν η διασκευή των Dualers στο 'I Won't Let You Go'. Όπως συμβαίνει πολύ συχνά με τη ska (αλλά και τη soul) των late 50's - early 60's, η συντριπτική πλειοψηφία των κυκλοφοριών των Blues Busters ήταν σε μορφή single και, απο όσο έψαξα, το καλύτερο σημείο εκκίνησης για κάποιον που ενδιαφέρεται για το έργο τους είναι η συλλογή 'Behold! - The Anthology' που κυκλοφόρησε το 2005 και περιλαμβάνει 26 κομμάτια.

Οι Blues Busters ήταν το ντουέτο του Lloyd Campbell και του Phillip James. Σχηματίστηκαν στη Jamaica στα τέλη της δεκαετίας του '50, βαθιά επηρεασμένοι απο το πρώιμο αμερικάνικο rhythm and blues της εποχής εκείνης. Τα πρώτα τους κομμάτια ήταν ακριβώς αυτό - r'n'b - και ακούγονται σαν μια πιο παλιά εκδοχή των Sam & Dave. Με την έκρηξη της ska, οι Blues Busters προσάρμοσαν τα soul διπλά φωνητικά τους πάνω απο το ska beat με καταπληκτικά αποτελέσματα. Το 'I Won't Let You Go' είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, αλλά κομμάτια όπως το 'Donna' και 'Soon You'll Be Gone' είναι εξίσου φανταστικά. Το 'I Had a Dream', το 'How Sweet It Is' και η μπαλάντα 'Behold' αντίθετα, είναι παραδείγματα κομματιών που άνετα θα μπορούσαν να είναι ξεχασμένα σε κάποια κούτα με singles της Atlantic - με την καλή έννοια! Όταν η ska εξελίχθηκε σε rocksteady οι Blues Busters επέλεξαν να μην ακολουθήσουν την "πρόοδο" αλλά να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που ήξεραν πολύ καλά και εκτός απο δικά τους κομμάτια διασκεύασαν μεταξύ άλλων Sam Cooke και Impressions. Για όποιον ενδιαφέρεται για ska και soul της εποχής εκείνης, το 'Behold! - The Anthology' είναι απαραίτητο άκουσμα.


The Blues Busters - I Won't Let You Go


(link στα σχόλια)

orchestral,όχι instrumental

Το εννοούνε.Oρχηστρικό hip hop.Αλλά κυριολεκτικά.60 άτομα επί σκηνής, τα δίνουν όλα.5-6 mcs, κανά δυο djs, έγχορδα, πνευστά, πανικός. Ο μαέστρος Double Dee, μορφή των μουσικών σκηνών του LA και με στιβαρή κλασική και τζαζιστική παιδεία, ισσοροπεί αυτό το ριψοκίνδυνο κράμα αξιοθαύμαστα δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα εντυπωσιακό, μοναδικό και απόλυτα δουλεμένο.Στη blogland, απ'όσο το έψαξα-και το έψαξα, υπάρχει μόνο μια ζωντανή τους ηχογράφηση πουβέβαια δεν χάνει καθόλου από τον στούντιο δίσκο (unfinished symphony-μόνο soulseek και άμα), αλλά νομίζω ότι ο τελευταίος εγγυείται την απόλυτη headphone εμπειρία...Bέβαια σημαντικό bonus στο live, τα τρελά medleys σε roots και ganstarr.

Mε κλειστά μάτια:
http://lacasadelhiphop.blogspot.com/2006/12/dakah-hip-hop-orchestra-san-francisco.html

the slackers - better late than never

To 1996, στη μέση μιας εποχής που όταν άκουγες τη λέξη 'ska' σκεφτόσουν 'ska-punk', αυτή τη μείξη του upbeat με παραμορφωμένες κιθάρες, πνευστά και γρήγορο τεμπο (ο όρος "punk με πνευστά" είναι πιο ακριβής) έκανε την εμφάνισή του ο πρώτος δίσκος των Slackers - 'Better Late Than Never'. Τα τέμπο είχαν πέσει, τα rock 4/4 των drums είχαν αντικατασταθεί απο βαθιά ska grooves και η μουσική είχε γίνει χορευτική.

Ο δίσκος δείχνει τις προθέσεις του απο την αρχή. Ανοίγει με το 'Work Song', ένα jazz standard του Nat Adderley το οποίο οι Slackers έφεραν στα μέτρα τους και το ενορχήστρωσαν σαν να βγήκε απευθείας απο το Studio One στη δεκαετία του '60. Αλλά αυτό που κάνει τόσο ιδιαίτερη την μπάντα δεν είναι οτι γκρουβάρει ιδανικά τη ska. Είναι οτι ο Ruggiero και ο Hillyard γράφουν φανταστικά τραγούδια. Απο το "φτιαγμένο για jam" 'Pedophilia' ("Mamma some old man is looking at your baby and your baby she's looking good") στο οποίο όλοι οι μουσικοί παίρνουν απο ένα σόλο, το τρομερό 'Sooner or Later' με την πιασάρικη μελωδία του, το reggae jam του 'Cuban Cigar' στο φανταστικό 'Sarah', ένα απο τα καλύτερα love songs που έχω ακούσει ("Sarah, I'm always thinking of you / I'm so sorry I can't make you my wife this life") για το οποίο ο Vic (Ruggiero) σημειώνει στα liner notes του δίσκου απλά πως "all she wanted was a love song and I couldn't give it to her...". Ο δίσκος κλείνει με το ορχηστρικό Contemplation αλλά πριν απο αυτό υπάρχει η reggae μπαλάντα 'Our Day Will Come' με τη συμμετοχή της Doreen Schaeffer ("of Studio One fame").

Δεν ξέρω αν το 'Better Late Than Never' είναι η καλύτερη δουλειά των Slackers αφού ακολούθησαν δίσκοι με φανταστικά κομμάτια μέσα, αλλά είναι ίσως ο πιο συνεπής και ο πιο πιστός στην ska παράδοση της Jamaica. Απαραίτητο άκουσμα τώρα που άρχισαν οι ζέστες!

cheers!

breeze...

Εδώ στη Θεσσαλονίκη, η καλοκαιρία των ημερών συνοδεύεται τα απογεύματα από ένα ελαφρύ αεράκι που χαιδεύει το δέρμα, δροσίζει την αλλιώς ανυπόφορη υγρασία της πόλης και βέβαια ανεμίζει τα φουστανάκια των κοριτσιών...
Μου έρχεται στο μυαλό το Summer breeze των isley brothers, αλλά θα ποστάρω το brother,brother,brother -από τους αγαπημένους soul δίσκους ever -, με περισσότερα κομμάτια στο ακουστικό στυλ του παραπάνω, ορισμένα καλύτερα κατ'εμέ : put a little love in your heart, work to do, το συγκλονιστικό love put me on the corner και μια τρομερή διασκευή στο it's too late...To βρήκα σε διπλή έκδοση με το givin' it back, όπου διασκευάζουν, country και folk κομμάτια-δεν το έχω ακούσει αλλά ο φίλος μου ο Λάμπης μου λέει ότι αξίζει εξίσου, οπότε get it!

http://soulfunkjazz.wordpress.com/2009/04/22/the-isley-brothers-givin-it-backbrother-brother-brother-19711972/

mano negra - out of time man

Είχα να το ακούσω τόσο καιρό, κι όμως ξύπνησα με τη μελωδία του κολλημένη στο κεφάλι μου. Αρκετός λόγος για να του αφιερώσω ένα ποστ!

organic rhymes

Back from the dayz,μέσα '90, ένα γκρουπάκι από Νέα Υόρκη με άποψη για το οργανικό hip hop με jazz ήχο.Οι mc's δεν είναι και ότι συγκλονιστικότερο και η παραγωγή - αν την απομονώσει κανείς - ίσως λίγο παραπάνω γυαλισμένη, σαν την acid jazz, μα το αποτέλεσμα ρέει πραγματικά ευχάριστα, γκρουβάρει κα ο ήχος τους έχει μια γεμάτη μουσικά προσέγγιση σε σύγκριση με το πρότυπο της λούπας. (όχι πως δε γουστάρουμε τη μαγεία του sample και της επαναληπτικότητας του hiphop!)

http://throwbackjones.blogspot.com/2007/12/justice-system-rooftop-soundcheck.html

mayer hawthorne

Στο τελευταίο podcast του Gilles Peterson Worldwide καλεσμένος ήταν ο Mayer Hawthorne, απο τα πιο πρόσφατα αποκτήματα της Stones Throw. Γεννημένος λίγο έξω απο Detroit, μέσα σε μουσική οικογένεια, μυήθηκε απο μικρός στους ήχους του πλούσιου μουσικού παρελθόντος της περιοχής και ανέπτυξε ιδιαίτερη αδυναμία στη Motown. Με απώτερο στόχο να ζήσει απο τη μουσική, έπαιζε dj όσο συχνότερα μπορούσε, έκανε γραφιστικά αλλά και σπούδασε computer science (!), μέχρι που πήρε την απόφαση να μετακομίσει στο Los Angeles. Έστειλε ένα demo στον Peanut Butter Wolf, το "κεφάλι" της Stones Throw και αυτός δεν κατάλαβε τι άκουσε. Ρώτησε τον Hawthorne εαν πρόκειται για κάποιο re-edit παλιών, θαμμένων soul κομματιών. Η απάντηση ήταν αρνητική: όχι μόνο ήταν συνθέσεις του ίδιου, αλλά έπαιζε και όλα τα όργανα και - φυσικά - τραγουδούσε! Ενθουσιασμένος, ο Peanut Butter Wolf του ζήτησε να του κάνει έναν ολόκληρο δίσκο με τέτοια κομμάτια και κάπως έτσι ο Mayer Hawthorne έγινε μέλος της Stones Throw!

Για την ώρα οι κυκλοφορίες του είναι ένα 7", το 'Just Ain't Gonna Work Out' (με b-side το 'When I Said Goodbye' και ένα 12", το 'Maybe So, Maybe No' (περιλαμβάνει και το 'I Wish It Would Rain' αλλά και instrumental versions και των δύο). Το 'Just Ain't Gonna Work Out' ξεκινάει με ένα backbeat που εύκολα θα ταίριαζε σε hip-hop κομμάτι και είναι το πιο πιασάρικο, μια γλυκύτατη δήλωση χωρισμού. Και μοιραία: εκεί που οι Outkast έλεγαν "Never meant to make your daughter cry / I apologize a trillion times", ο Hawthorne το μελώνει αλλά είναι εξίσου υπεράνω: "Don't want you to be sad, girl / Don't want you to be afraid / I know that will you understand my ways / One day!". Το 'Maybe So, Maybe No' είναι ίσως το πιο χορευτικό του κομμάτι - από αυτά που κάποιος τυχάρπαστος θα τους βάλει ένα πιο έντονο beat και πάρει όλη τη δόξα. Τα άλλα δύο είναι μπαλάντες, το δακρύβρεχτο 'I Wish It Would Rain' είναι καταπληκτικό και η μελωδία του απο αυτές που σε στοιχειώνουν!

Το ότι θα μου άρεσε τόσο ένας λευκός που παίζει παλιομοδίτικη soul εν έτει 2009 δεν θα το περίμενα με τίποτα, καθώς γενικά είμαι πιστός στη λογική "αφου έχει γίνει παλιά, καλύτερα να ακούσω το 'αυθεντικό'". Τα κομμάτια του Mayer Hawthorne όμως με κέρδισαν, και τελικά αυτό είναι όλο το νόημα, όχι; Αναρωτιέμαι δε, αν η Stones Throw ήταν πιο mainstream πόσο σύντομα θα ακούγαμε τα τραγούδια του στα FM, ειδικά τώρα που η retro soul είναι της μόδας!

Το βίντεο του 'Just Ain't Gonna Work Out':