RIP MJ

2η διεθνής τζαζ συνάντηση κώστας κουβίδης

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Δευτέρα 29 Ιουνίου
9μμ - Charis Ioannou Trio (Κύπρος)
10.30μμ - Jo Ann Pickens Quartet (Γαλλία)

Τρίτη 30 Ιουνίου
9μμ - The Sphere Project (Ελλάδα)
10.30μμ - The Rosenberg Trio (Ολλανδία)

Τετάρτη 1 Ιουλίου
9μμ - Ron Savage + Ron Mahdi (ΗΠΑ)
10.30μμ - Dorretta Carter + Band (Αυστρία- Ελλάδα)

Κάθε βράδυ ακλουθεί Jam hour στο κλειστό μπαρ του ‘Τεχνόπολις’

Πέμπτη 2 Ιουλίου
9μμ – 9.45μμ Paris Strother (ΗΠΑ), Jazz – piano concert (Βασιλική Αγίου
Μάρκου- ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟΣ)

Το σημειώνω φυσικά για την συμμετοχή των Rosenberg Trio. Κατά πάσα πιθανότητα την άλλη Τρίτη θα είμαι εκεί! Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

Ίασις

Στο post του στο blog Bug in the City ο strgzr αναφέρει: "..πολυ απλα ενας απ'τους καλυτερους ελληνικους δισκους ολων των εποχων οπου δεξιοτεχνια, λυρισμος και φαντασια συνυπαρχουν με θαυμαστα αποτελεσματα...".

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Η επαφή μου με τους Ίασις άργησε να γίνει, μιας και ήμουν (και, γενικά, είμαι) επιφυλακτικός απέναντι στην world fusion, ειδικά όταν αυτή έχει να κάνει με ανατολίτικα στοιχεία. Μετά όμως απο εκθειαστικά σχόλια φίλων και δασκάλων - και καθώς τελευταία το αυτί μου έχει όρεξη για ανατολικές μελωδίες - άκουσα τον πρώτο δίσκο των Ίασις που κυκλοφόρησε το 1996. Βασικά μέλη του σχήματος είναι ο Κώστας Μπαλταζάνης (κιθάρα) και ο Πέτρος Κούρτης (κρουστά), με πολλές συμμετοχές απο καταπληκτικούς μουσικούς (αν κάποιος έχει τη λίστα με τα ονόματα θα χαιρόμουν πολύ να τη μοιραστεί μαζί μου). Ακούγοντας τον δίσκο, η πρώτη παρατήρηση που έκανα ήταν "ο Μπαλταζάνης ακούει πολύ Metheny", μιας και ο ήχος της κιθάρας αλλά και του γκρουπ γενικότερα με παρέπεμψε στο Pat Metheny Group, το world fusion όχημα του τεράστιου αυτού μουσικού (κατά κύριο λόγο, κιθαρίστα κατά δεύτερο). Αυτό μόνο θετική έννοια μπορεί να έχει - ο ήχος μιας άριστα δεμένης μπάντας με καταπληκτικές ενορχηστρώσεις, συνθέσεις και αυτοσχεδιασμούς, είναι στολίδι για την ελληνική δισκογραφία. Κάπου εδω να σημειώσω οτι στο δίσκο περιλαμβάνεται και μια πολύ όμορφη διασκευή στον 'Αύγουστο' του Νίκου Παπάζογλου.

Ψάχνοντας λίγο παραπάνω για τους Ίασις έπεσα σε αυτή τη σελίδα που περιέχει μια σύντομη βιογραφία.

Κάντε την χάρη στον εαυτό σας και ακούστε αυτόν τον δίσκο. Υπάρχει εδώ (απο το Bug).

motherlode!

Τρελός δίσκος.Όπως και δήποτε.

synch 2009 - day two

Σκόπευα να γράψω ενα πόστ αντίστοιχο με το χθεσινό, με τι μου άρεσε και τι όχι σε κάθε συγκρότημα που είδα χθές. Έλα όμως που δεν μου άρεσε σχεδόν τίποτα... Οπότε θα αναφέρω εν συντομία τι με χάλασε σε κάθε συγκρότημα:

The Matthew Herbert Big Band: Πολύ κακό για το τίποτα. Βαρετές ενορχηστρώσεις (τι την έχεις ολόκληρη τη big band και δεν την εκμεταλλεύεσαι...), πολύ style (yeah καλό σαν ιδέα το live sampling της big band αλλά η εφαρμογή ήταν βαρετή) αλλά καμία ουσία στη μουσική. Προτιμώ τη big band του Benny Goodman κι ας με πείτε οπισθοδρομικό!

Mulatu Astatke & The Heliocentrics: Αυτό που περίμενα να δω πάνω απο όλα στο φετινό Synch και αυτό που με ξενέρωσε λόγω του απαράδεκτου ήχου (εκεί που ήμουν εγώ τουλάχιστον). Πολλή βαβούρα, τα σόλο δεν ακούγονταν καλά και αυτό που έμενε ήταν ένα μπλεγμένο αέναο groove. Ωραίο μεν αλλά βαρέθηκα.

Squarepusher: Ήλπιζα να κάνει κάτι που θα μου αφήσει κάτι, είδα την καφρίλα-fusion για τους οπαδούς του Aphex Twin. Όχι.

Πέρασα και μια βόλτα απο το αμφιθέατρο στους Night On Earth. Δεν με συγκίνησε αυτό που είδα, αλλά θα ήταν άδικο να τους κρίνω χωρίς να παρακολουθήσω ολόκληρο το live.

Κρίμα, απο τη χθεσινή μέρα περίμενα πολύ περισσότερα.

synch 2009 - day one

Εν συντομία, λίγα λόγια για ό,τι πρόλαβα να δω χθές, την πρώτη μέρα του Synch 2009:

Jazzanova. Άρχισαν ακριβώς στην ώρα τους (8:15) με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να μην έχει προλάβει να μπεί. Επι σκηνής ήταν μια 9-μελής μπάντα με θανατηφόρο groove, που στα πιο χορευτικά κομμάτια της σε παρέσερνε μαζί της να τα σπάσεις. Τα υπόλοιπα ήταν easy-listening (εκτός ίσως του 'Little Bird' που χάνει χωρίς τη φωνή του Jose James, όσο συμπαθής κι αν είναι ο Paul Randolph). Highlights: 'Look what you 're doing to me', 'Let me show ya' και το θεϊκό 'Boom klicky boom klack'.

Ebony Bones. Πρόλαβα το τέλος του σετ της, αφού πήγα μόλις τέλειωσαν οι Jazzanova. Όλοι οι μουσικοί με στολές, tribal ρυθμοί και χορευτικά (!), punk αισθητική και κομμάτια που δεν ξέρω αν τα άκουγα τώρα θα μου άρεσαν αλλά εκείνη τη στιγμή με σκάλωσαν. Θα θελα να είχα δει περισσότερο πάντως.

Florence and the Machine. Περίμενα πολύ hype για το τίποτα. Ειδικά όταν είδα την λύρα στη σκηνή! Με διέψευσε, μιας και επι σκηνής είναι φανταστική - εμένα τουλάχιστον η παρουσία της με μαγνήτισε! Τα κομμάτια της είναι αρκετά καλά, για άλλη μια φορά δεν ξέρω όμως αν θα μου άρεσαν αν τα άκουγα σπίτι μου (το 'Rabbit Heart' μου αρέσει). Δείγμα του τι διαφορά μπορεί να κάνει η σκηνική παρουσία (και τα ωραία πόδια!), η φανταστική φωνή (που μου έφερε στο μυαλό την Kate Bush) - με λίγη (ή και όχι τόσο λίγη!) δόση απο αλκοόλ - σε ένα live. Στη συνέχεια η Florence εθεάθη μέσα στο κοινό να τα σπάει στο σετ των Friendly Fires.

Tortoise. Τους είχα δει στο Synch στο Λαύριο (το 2004 δεν ήταν;) και είχα μείνει άναυδος, θεωρώντας τους ό,τι καλύτερο είχα δει απο το λεγόμενο post-rock (είχα δει μαζεμένα Godspeed You! Black Emperor, Sigur Ros και Mogwai). Οπότε είχα μεγάλη όραξη να τους δω και χθές. Δεν ξέρω αν έχω αλλάξει εγω (σίγουρα), εκείνοι (πιθανώς) ή αν απλά δεν ήμουν σε mood για εγκεφαλική μουσική, πάντως δεν μπόρεσα να μπω στο trip τους και την έκανα μετά απο κανά μισάωρο για να δω τι λένε οι Friendly Fires.

Friendly Fires. Τους είχα στο μυαλό μου ως μπάντα της οποίας τα remix των κομματιών μου αρέσουν περισσότερο απο τα αυθεντικά. Τρανταχτά παραδείγματα το 'Paris' και το 'Jump in the pool' με τα remix απο Aeroplane και Thin White Duke αντίστοιχα. Καλώς ή κακώς επιβεβαίωσα οτι αν και εμφανέστατα σφιχτοδεμένη και δουλεμένη μπάντα, τα κομμάτια τους δεν λένε πολλά. Εν ολίγοις: βαρέθηκα. Το κοινό τους τα έσπαγε πάντως όπως και οι ίδιοι πάνω στη σκηνή.

...κάπου εκεί παρέδωσα πνεύμα, τριγύρισα λίγο ακόμα στην Τεχνόπολη αλλά κάτι η κούραση, κάτι η ζέστη δεν άντεξα να παρακολουθήσω κάτι άλλο. Συμπεράσματα: το Synch είναι το μόνο φεστιβάλ που είμαι ώς και περήφανος (υπερβολή!) για τα 65 ευρώ που έδωσα για το διήμερο, οι Έλληνες έχουμε πολλά να μάθουμε ακόμα περί σκηνικής παρουσίας, δεσίματος και ποπ μουσικής εν γένει, η Florence είναι θεά και το 'Rabbit Heart' τα σπάει. Η συνέχεια σήμερα, ανυπομονώ για Mulatu!

wise ghetto stories...

It's been a while, αλλά έχω την εντύπωση αυτή αυτή η περίοδος είναι από τις πιο γεμάτες για τους περισσότερους από μας, είτε έχει να κάνει με εξεταστικές, είτε απλώς περισσότερη διάθεση για έξω, είτε τέλος με τυχόντα δημιουργικά ενδιαφέροντα.Και μιας και βλέπω τον ημιόροφό μας να έχει πιάσει τζαμαϊκανές συχνότητες, θα ποστάρω το εν λόγω αλμπουμάκι, του παντελώς άγνωστού μου Carlos Malcolm,πρόσφατη ανακάλυψη, που είναι αυτό που λέμε kingston - styled -funk.Oμολογώ ότι η εξοικείωσή μου με τις μουσικές του νησιού δεν είναι μεγάλη, μα έχω την εντύπωση ότι ο συγκεκριμένος δίσκος δεν αποτελεί τυπικό δείγμα, μιας και ουσιαστικά οι τοπικοί ήχοι είναι σε δεύτερο πλάνο. και κυρίως σε ρυθμικό επίπεδο. Εξ' ολοκλήρου ορχηστρικό, με μια τραχιά ποιότητα αλλά πλούσια και ευρηματική ενορχήστρωση και ένα υπέροχο πιάνο, με κολλητικές μπλουζοειδείς φράσεις (ειδικά στο Your Kiss Your Smile), φυσαρμόνικα και τα απαραίτητα κρουστάκια, ότι πρέπει για το καλοκαιράκι!!!!

Bonus: τσεκάρετε το τελευταίο του Dj Mitsu the Beats. Φρέσκια άποψη για το hiphop, τρελές συμμετοχές (jose james,κλπ - hey onion!!), τέλεια παραγωγή, εναλλαγές.Από τα καλύτερα φετεινά, ανετότατα!

@oksikemia: Με πρήζωσες με τα σχόλιά σου για ακουστική soul.Oι δύο πρώτοι δίσκοι του Bill Withers (Still Bill και Just As I Am), οι τέσσερεις πρώτοι του Τerry Callier (ειδικά ο πρώτος - the modern folk sound of είναι κιθάρα, μπάσα, φωνή) καθώς και το "Friends and Buddies" του Milton Wright (http://bentleyfunk.blogspot.com/2009/02/milton-wright-friends-and-buddies-1975.html) και το "Stonehenge" του Ritchie Havens( http://www.taringa.net/posts/musica/1225955/Richie-Havens---7-Discos.html)αξίζουν τον κόπο...Μετά πάμε σε γυναικίες φωνές ή πιο folk καταστάσεις...

Πού είναι τα link; Ψάξατε στα προφανή μέρη ;

the aggrolites - IV

Θα μας τρελάνουν αυτοί οι τύποι... Πάλι έβγαλαν δισκάρα, πάλι μόνο Aggrolites θέλω να ακούω αυτές τις μέρες. Μα όταν ο δίσκος ξεκινάει με κομμάτι σαν το 'Firecracker' τι περιμένεις, σε πιάνει απ' τα μαλλιά και σε χώνει μέσα στην dirty reggae τους. Αυτός είναι ο ορισμός τους για τον συνδυασμό ενός απίστευτα σφιχτού rhythm section, μια κιθάρας, ενός hammond και μια φωνής. Άμα ακούγοντάς τους δεν θες να σηκωθείς απ' την καρέκλα σου είσαι χαμένη περίπτωση, είναι σίγουρο. Και αν οι τόνοι πέφτουν λίγο με το πιο αργό 'What a Complex', έρχεται το 'Wild Time' και βάζει τα πράγματα στη θέση τους - 'Yeay, yeah, yeah, we 're gonna have a wild time'. Μην περιμένετε φιλοσοφίες και βαθιά νοήματα, αυτά είναι για αυτούς που παίρνουν τους εαυτούς τους πολύ στα σοβαρά. Οι Aggrolites κάνουν απλώς αυτό που ξέρουν - παίζουν χορευτική μουσική με επιρροή απο τη Jamaica, τη funk και τη soul και το κάνουν καλά. Πολύ καλά. Πάντα έβγαζαν μεγάλους δίσκους, αυτή τη φορά και με το παραπάνω: 21 tracks έχει το cd (τιτλοφορείται 'IV' - ναι, είναι το τέταρτό τους!) και με τον καύσωνα που επικρατεί ακούγεται ολόκληρος και στο repeat. Δεν υπάρχει λόγος να ξεχωρίσω άλλα κομμάτια (αν και αξίζει μια γραμμή για το 'Keep Moving On' με το ύπουλο hammond), όποιος θέλει να το ακούσει έχει πειστεί ήδη!

Για να μην ξεχνιόμαστε, τον Αύγουστο θα είναι εδώ!

give it a spin

june 11

this is ska

Αντιγράφω απο εδώ.

I’ve been looking for a copy of This is Ska, ever since I caught a glimpse of it on a friend’s Laserdisc. Clips have been available for years, but the entire movie was hard to track down. Then I ran across the whole thing (in four parts) on YouTube, this morning!
So here it is- for you- Check out Jimmy Cliff, Toots and The Maytals and Byron Lee and The Dragonaires, The Blues Busters and The Charmers. The best part about this doc, in my opinion, is the awesome, original ska dancing from these clean-cut Jamaican teens.
I know that it was filmed at the Sombrero Club in 1962, and that the film’s intro is sampled in tons of tunes- however, it’s still very difficult to find any info about it. If anybody’s got some info, send it my way.

aggrolites in greece!!

Αγαπάω τη venerate industries γιατί μόλις έμαθα οτι φέρνει τους AGGROLITES στην Ελλάδα στις 26 Αυγούστου (Αθήνα) και στις 27 (Θεσσαλονίκη). Θα πάω και στις δύο. Δεν γράφω άλλο πάω να κάνω πάρτυ.


dirty reggae!