You know... stuff...

Έλεγα να κάνω ένα post με τι άκουγα την προηγούμενη βδομάδα. Σύμφωνα όμως με τα στατιστικά μου (απο το last.fm) η λίστα έχει ως εξής:

1. The Fuzztones
2. New Bomb Turks
3. The Mummies
4. Thee Milkshakes
5. The Undertones
6. Django Reinhardt
7. The Devil Dogs
8. Chesterfield Kings
9. Jimmy Smith & Wes Montgomery
10. Miles Davis

Ω, απογοήτευση! Μα για σε όλους αυτούς έχω αναφερθεί σε posts τις ημέρες που πέρασαν! Και τώρα τι γράφουμε; Μια πρώτη ιδέα είναι να βρω κανένα καλό βιντεάκι απο το youtube να ξεμπερδεύω:

Ο πιανίστας Brad Mehldau σε μια εκπληκτική ερμηνεία του Exit Music (for a film) των Radiohead

Αρκεί όμως; Εύρηκα! Την Κυριακή παίζει live στο ACS ο μεγάλος jazz μπασίστας (ηλεκτρικό και όρθιο) Dave Holland - εγω θα είμαι εκεί (μάλλον)! Περισσότερα εδώ.

(και αύριο παίζουν οι Smoking Barrels στο ΑΝ αλλά who cares...)

Django who?

Reinhardt. Django Reinhardt. Αποφάσισα επιτέλους - κιθαρίστας και εγώ γαρ - να ασχοληθώ με την περίπτωση Django Reinhardt. Πολλά είχα ακούσει για το πόσο σημαντικός ήταν για την εξέλιξη της κιθάρας αυτός ο Βέλγος τσιγγάνος με τα 2 παράλυτα δάχτυλα στο αριστερό χέρι! Ναι, σωστά, ενώ ήδη είχε μάθει να παίζει κιθάρα (και βιολί και μπάντζο) συμβατικά όπως όλος ο κόσμος - βρισκόμαστε στα 1928 σε μια κατασκήνωση αθίγγανων κοντά στο Παρίσι - χάρη σε μια πυρκαγιά που ξέσπασε στην άμαξα που μοιραζόταν με την πρώτη του γυναίκα, έχασε τον έλεγχο στα 2 δάχτυλα του αριστερού του χεριού σε βαθμό να μπορεί μεν να παίξει συγχορδίες αλλά όχι και σόλο. Και όμως, προσάρμοσε το παίξιμό του στην αναπηρία του και παρέδωσε μαθήματα τεχνικής και έκφρασης - πρώτα στην ακουστική και μετά στην ηλεκτρική - στο swing και στο bop παίξιμο. Λέγεται μάλιστα οτι ο μεγάλος Wes Montgomery "έκλεψε" απο τον Django το χαρακτηριστικό του φρασάρισμα με χρήση ογδόων!

Περισσότερα:

Wikipedia
MySpace
Allmusic

και το μοναδικό video στο οποίο δεν έχει ντουμπλαριστεί (απο τον εαυτό του φυσικά!):

What about Damien Rice? (Pt. 2)

Τον άκουσα λοιπόν τον καινούριο δίσκο του Damien Rice. Έχοντας πλήρη γνώση του κινδύνου που διατρέχω να με λυντσάρει ο οksikemia (απο το φιλικό blog seagazing) θα ταχθώ με το μέρος του συντάκτη του Pitchfork: ένα μεγάλο τίποτα, μια μεγάλη βαρεμάρα και μια μεγάλη απογοήτευση. Κομμάτια με καλές ιδέες που καταστρέφονται με το γνωστό "μου αρέσει να το παίζω θλιμμένος" και κομμάτια χωρίς καν καλές ιδέες! Τα μισά μάλιστα μου φαινόταν σαν να τα είχε γράψει ελπίζοντας οτι όλο και κάποιος σκηνοθέτης θα τα επιλέξει για κάποια σκηνή της καινούριας του ταινίας - όπως είχε γίνει στο Closer με το Blower's Daughter, μόνο που αυτό το κομμάτι ήταν όντως ωραίο. Ποιός ξέρει, ίσως αν το ακούσω περισσότερο να αλλάξω γνώμη, αλλά για την ώρα προτιμώ να βάλω λίγο Django Reinhardt!

Υ.Γ. Όχι, δεν είναι ο Damien Rice ο εικονιζόμενος. Ο Django Reinhardt είναι!

So What

Ναι ναι και πάλι ναι, το ξέρω οτι το κομμάτι είναι πασίγνωστο και δεν υπάρχει λόγος να γραφεί κάτι παραπάνω γι' αυτό - άλλωστε μάλλον έχουν όλα ειπωθεί ήδη! Μελετώντας το όμως άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο δύσκολο είναι για τον μουσικό να αυτοσχεδιάσει σε μια τόσο χαλαρή φόρμα - μα 32 μέτρα με μόνο ένα (Dm7) ακόρντο, άλλα 16 ένα Εb7 και άλλα 16 το αρχικό Dm7; Η αρμονία δεν βοηθάει καθόλου και κατά τη γνώμη μου (αλλά και αρκετών μουσικών) ο Julian "Cannonball" Adderley ο οποίος παίζει άλτο σαξόφωνο έχει το ίδιο πρόβλημα και δεν καταφέρνει να παίξει κάτι το ιδιαίτερο. Άλλωστε έχει και την ατυχία αμέσως μετά να είναι η σειρά του John Coltrane (τενόρο σαξόφωνο) να παίξει και η διαφορά είναι χαώδης! Το σόλο του Trane αρκεί για να καταλάβει κανείς γιατί θεωρείται απο τους μεγαλύτερους μουσικούς του 20ου αιώνα! Bill Evans, Miles Davis, John Coltrane, Cannonball Adderley, Paul Chambers και Jimmy Cobb... So What?

Υ.Γ. Για όποιον ενδιαφέρεται κυκλοφορεί το βιβλίο "The Making of Kind of Blue" το οποίο πρέπει να είναι εξαιρετικό!

Black Talk!

Ένας απο τους πολλούς δίσκους που έχω ανακαλύψει σε τυχαίες περιπλανήσεις στο allmusic είναι το "Black Talk!" του οργανίστα Charles Earland. Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1969 και ανήκει στο - δημοφιλές τότε - ιδίωμα του soul-jazz, ή μάλλον jazz-soul, αφού στην περίπτωσή του ο αυτοσχεδιασμός και το swing κλέβουν την παράσταση. Το hammond όμως (βασικές επιρροές του Earland υπήρξαν ο Jimmy McGriff και ο Jimmy Smith) καθώς και οι μελωδίες των πνευστών και το beat των drums πίσω απο τους bop-influenced αυτοσχεδιασμούς δείχνουν σαφέστατα τις soul επιρροές των μουσικών. Αξίζει να σημειωθεί η παρουσία του κιθαρίστα Melvin Sparks με το ιδιαίτερα εκφραστικό αλλά και τεχνικό παίξιμό του και την έντονη επιρροή που του έχει ασκήσει ο μεγάλος Grant Green!

What about Damien Rice?

Ε λοιπόν, περισσότερο από κάθε διθυραμβική κριτική, ο λόγος που αποφάσισα να ακούσω τον καινούριο δίσκο του Damien Rice, "9" είναι το θάψιμο που του έριξε το Pitchfork - εδώ.

A Quantum of Quantic

Αρκετά ενδιαφέρων ο φετινός δίσκος του Quantic An Announcement to Answer. Nu-jazz ή jazz-house downtempo κυρίως αλλά και με αρκετά latin και hip-hop περάσματα. Μας είχε τιμήσει μάλιστα με την παρουσία του στο Yoga Bala πριν έναν - ενάμιση μήνα αλλά, παραδοσιακά, δεν πήγα. Η ενασχόληση πάντως με τα υπόλοιπα albums του, καθώς και με το project του Quantic Soul Orchestra κρίνεται επιτακτική!

Rock 'n' Roll!

Απλό Δευτεριάτικο απόγευμα... σήμερα είμαστε rock 'n' roll, όχι για κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Το πρωί βέβαια στον ηλεκτρικό την τιμητική του έχει το cd των DJ Food Now, Listen!, το οποίο ουσιαστικά είναι ένα dj set που περιλαμβάνει από Herbie Hancock και Cinematic Orchestra (των οποίων το live έχασα - τόσο απαράδεκτος είμαι) μέχρι Four Tet, Boards of Canada και English Beat! Όλα αυτά βέβαια μιξαρισμένα στην εντέλεια και πολύ συχνά με διαφορετικό beat απ' το αυθεντικό, αν θέλετε να κάνετε λίγο καλό στους εαυτούς σας διαθέστε του λίγο χρόνο! Στον γυρισμό το ipod παρέμεινε κλειστό καθώς προτιμούσα να μπω στην ατμόσφαιρα του Κίτρινου Σκύλου του Georges Simenon - περνάω μίνι περίοδο νουάρ/αστυνομικού (ξαναδιάβασα και το Farewell, My Lovely του Raymond Chandler, classic!).

Η συνέχεια δεν είχε εκπλήξεις: για πολλοστή φορά το Saturday Night Fever των Devil Dogs και το Destroy-Oh-Boy! των New Bomb Turks. Το Teenage Kicks των Undertones και το Never Been Caught των Mummies (μεγάλη garage μπάντα τα μέλη της οποίας ντύνονταν ως μούμιες!). To Here are the Chesterfield Kings των (προφανώς) Chesterfield Kings του οποίου δεν θυμίζει μόνο το εξώφυλλο το Aftermath των Rolling Stones... χμ τι αλλό; Πήρα μια γεύση από Fuzztones με το Lysergic Emanations μιας και την Κυριακή παίζουν στο Underworld (με support τους Έλληνες Allison των οποίων την manager τυχαίνει να γνωρίζω για όποιον θέλει να επικοινωνήσει (inside joke people!)) και κατέληξα στον θεό της jazz ηλεκτρικής κιθάρας ο οποίος άσκησε τεράστια επιρροή σε ό,τι ακολούθησε: Wes Montgomery και συγκεκριμένα το live Smokin' At the Half Note.

Υ.Γ. Απο το παρόν post θα προσπαθώ να παρέχω link (myspace κυρίως) για κάθε μπάντα ή μουσικό στον οποίο αναφέρομαι! Παρατηρήσεις και προτάσεις για προσθήκες καλοδεχούμενες!

(not really a) Scoop

Είμαι φαν του Woody Allen κι ας μην υπάρχει κάποια ταινία του με την οποία πραγματικά να ενθουσιάστηκα, εκτός ίσως απ' το Manhattan. Μου αρέσει όμως το χαρακτηριστικό ύφος που έχουν οι ταινίες του και το αιχμηρό χιούμορ του. Δυστυχώς το Scoop με άφησε ανικανοποίητο από πολλές απόψεις: κλισαρισμένο σενάριο, άνευρες ερμηνείες, μέτρια αστεία, τίποτα το ιδιαίτερο δηλαδή. Δεν λέω, μια χαρά πέρασε η ώρα, αλλά φαίνεται ότι μετά το περσινό Match Point - το οποίο με το εντελώς διαφορετικό ύφος του μου είχε αρέσει πολύ, κι ας μην ήταν χαρακτηριστικά WoodyAllenική ταινία - ο Woody συνήθισε τη ζωή στο Λονδίνο και μαζί του έφυγε οποιαδήποτε όρεξη για κάτι διαφορετικό. Μήπως όμως ζητάω πολλά από έναν δημιουργό που αισίως κλείνει τα 71 σε λίγες μέρες;

Εν Λευκώ;

Ένα post στα γρήγορα, για να σημειώσω πόσο εντυπωσιακά καλή μουσική είχε σήμερα το πρωί ο Εν Λευκώ 87.7: early rhythm 'n' blues και soul, ο,τι καλύτερο δηλαδή για τις δύσκολες ώρες του ηλεκτρικού (09:00-10:00). Βέβαια έχω την αίσθηση ότι αυτό το πρόγραμμα είναι προσωρινό και ότι ο σταθμός βρίσκεται σε περίοδο ανασύνταξης... άκουσα ότι έφυγαν όλοι οι παραγωγοί και ότι μεταδίδει μόνο μουσική. Αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω και έχει την ευγενή καλοσύνη ας κάνει ένα comment!

Before Sunrise

Before Sunrise (1995)
Για τους αθεράπευτα ρομαντικούς, η ταινία αυτή συνοψίζει μια στάση ζωής. Λιτή, βασισμένη στους υπέροχους διάλογους δύο εξαιρετικών πρωταγωνιστών (Ethan Hawke και Julie Delpy), με μαεστρία σκηνοθετημένη από τον Richard Linklater και με μια υπέροχη Βιέννη στο φόντο, έχει μείνει αξέχαστη σε πολλούς - και σε μένα. Βλέπεται ξανά και ξανά και ξανά...

Punk Rock

Μερικές φορές το punk rock είναι ο,τι πρέπει για να ξεχαστείς και να ξεδώσεις. Η συνταγή έχει ως εξής: μπαίνουμε στον ηλεκτρικό στη στάση Φάληρο και βάζουμε τον δίσκο Saturday Night Fever των Devil Dogs. Ήδη η διάθεσή μας είναι για πάρτυ, προσπερνάμε το στενάχωρο Backstage και επικεντρωνόμαστε κυρίως στο Once Around the Block το οποίο και ακούμε τουλάχιστον 2 φορές ακόμα. Στη συνέχεια θέλουμε κάτι πιο indie και "πειραματικό" οπότε βάζουμε Sleater-Kinney και συγκεκριμένα το The Woods του 2005. Οι κιθάρες μας παίρνουν τα αυτία και οι ψηλές νότες των (γυναικείων) φωνητικών συμβάλουν σημαντικά στην ένταση που δημιουργήθηκε. Δεν αντέχουμε όμως για πολύ, οπότε επιστρέφουμε στο αρχικό στυλ: New Bomb Turks και συγκεκριμένα τον πρώτο τους δίσκο Destroy-Oh-Boy!, τα κομμάτια We Give a Rat's Ass και Born Toulouse-Lautrec είναι απίθανα. Κάπως έτσι φτάνουμε Μαρούσι. Στο σπίτι θυμόμαστε τα νιάτα μας: Strung Out - Live in a Dive (Too Close To See, Matchbook, The Kids και η κομματάρα The Exhumation of Virginia Madison), το Black Masks and Gasoline των Rise Against, το Anti-Manifesto των Propagandhi και κλείνοντας το Ribbed των NOFX. Ιδανικά το ακούμε ολόκληρο, αλλά υποχρεωτικά τα Green Corn, Showerdays, El Lay, Nowhere και The Malachi Crunch.

Τελευταία σημείωση: αύριο πάμε στη συναυλία των Dean Dirg για να ξανανιώσουμε λίγο punk rock.



Υ.Γ.: Μπορεί μερικά απο τα παραπάνω να ακούγονται "παιδικά" για κάποιους, αλλά η μουσική είναι διασκέδαση. Με την πραγματική έννοια του όρου. Cheers.

JB

Το ξέρω οτι είναι κλισέ να γράφεις στίχους, αλλά...

Looking out the door i see the rain fall upon the funeral mourners Parading in a wake of sad relations as their shoes fill up with water And maybe i'm too young to keep good love from going wrong But tonight you're on my mind so you never know

When i'm broken down and hungry for your love with no way to feed it
Where are you tonight, child you know how much i need it
Too young to hold on and too old to just break free and run

Sometimes a man gets carried away, when he feels like he should be having his fun
And much too blind to see the damage he's done
Sometimes a man must awake to find that really, he has no-one

So i'll wait for you... and i'll burn
Will I ever see your sweet return
Oh will I ever learn

Oh lover, you should've come over
'Cause it's not too late

Lonely is the room, the bed is made, the open window lets the rain in
Burning in the corner is the only one who dreams he had you with him
My body turns and yearns for a sleep that will never come

It's never over, my kingdom for a kiss upon her shoulder
It's never over, all my riches for her smiles when i slept so soft against her
It's never over, all my blood for the sweetness of her laughter
It's never over, she's the tear that hangs inside my soul forever

Well maybe i'm just too young
To keep good love from going wrong

Oh... lover, you should've come over
'Cause it's not too late

Well I feel too young to hold on
And i'm much too old to break free and run
Too deaf, dumb, and blind to see the damage i've done
Sweet lover, you should've come over
Oh, love well i'm waiting for you

Lover, you should've come over
'Cause it's not too late

--Jeff Buckley, "Lover, You Should`ve Come Over"

Sunday Morning

Κλασσική Κυριακή πρωί...
Δεν την λές μίζερη, αλλά άκεφη σίγουρα. Για κάποιο λόγο με το που ξύπνησα (σχεδόν) έβαλα στο winamp το Faith του George Michael! Περίεργη επιλογή, το ξέρω, αλλά για κάποιο λόγο μου φάνηκε οτι η διάθεσή μου ανέβηκε. Δυστυχώς στη συνέχεια κάτι μέσα μου ήθελε να ακούσει Stevie Wonder, και γι' αυτό έγινε μια πρόχειρη επιλογή: You are the sunshine of my life, Tuesday Heartbreak, I Believe (when a fall in love it will be forever), Superstition που το έκοψα στη μέση γιατί μου φάνηκε πολύ χαρούμενο, Golden Lady, All in Love is Fair και άλλα τέτοια κεφάτα. Κάπου εκεί κόλλησε και το Grace του Jeff Buckley και με αποτελείωσε. Αποφάσισα να πάρω δραστικά μέτρα: A-La-Mod - μια συλλογή με 23 groovy και αρκετά σπάνια μάλλον κομμάτια, απο αυτές που μόνο στο Soulseek βρίσκονται (ψυλλιάζομαι μάλιστα οτι δεν είναι επίσημες κυκλοφορίες απο κάποια εταιριά, αλλά μάλλον συλλογές άλλων χρηστών)! Εντάξει δεν λέω οτι σηκώθηκα όρθιος και άρχισα να χορεύω (θα μπορούσε να γίνει και αυτό βέβαια), αλλά για Κυριακή (και τι Κυριακή) μια χαρά δούλεψε!

Παράλληλα ανανεώθηκε η - πεσμένη τον τελευταίο καιρό - όρεξή μου να ανακαλύψω περισσότερα πράγματα απο βασισμένη-σε-groove μουσική (το groove-based music ακούγεται πολύ καλύτερο): jazz, funk, soul, early r'n'b, organ grooves κλπ. Η σύμπτωση ήταν οτι στην πρώτη σελιδα του allmusic guide βρήκα μια συλλογή με το όνομα What it is! Funky Soul and Rare Grooves, ακριβώς αυτό που ήθελα! Παράλληλα αποφάσισα να ακούσω το Midnight Creeper του Lou Donaldson (δεν κατάφερα να βρω το Alligator Boogaloo), το Boogaloo Beat του Sandy Nelson, και μια συλλογή με το όνομα Mood Party, η οποία υποψιάζομαι οτι θα μου αρέσει! Χαρούμενη μουσική, όπως λέει μια φίλη μου...