wake up!

Εξαιρετικός τρόπος για να ξεκινήσει η μέρα: ο John Legend με τους Roots, τη Melanie Fiona και τον Common στο 'Wake Up Everybody' του (προσφάτως εκλιπόντα) Teddy Pendergrass. Φοβερή δουλειά.



Βλέπω πως κυκλοφορεί την 21η του Σεπτέμβρη ο δίσκος του John Legend με τους Roots με τίτλο "Wake Up!", γεμάτος με διασκευές σε κλασσικά soul κομμάτια. Ανυπομονώ.

album of the week: rotary connection - hey love [1971]

Άλλος ένας δίσκος για τον οποίο ήθελα πολύ καιρό να γράψω. Οι Rotary Connection είναι μια μπάντα γνωστή σε αυτούς που ασχολούνται με τον μαύρο ήχο αλλά άγνωστη στο σχετικά ευρύ κοινό. Ίσως περισσότεροι να αναγνωρίσουν το όνομα της τραγουδίστριάς τους, της μοναδικής Minnie Riperton. Θα γίνω γραφικός εδω και θα αναφερθώ στην αγγελική φωνή της, εύρους πέντε οκτάβων (πρέπει να το ακούσει κάποιος για να το πιστέψει), αλλά και στον πρόωρο θάνατό της απο καρκίνο σε ηλικία 31 ετών.

Το 'Hey Love' είναι ο έκτος (και τελευταίος) δίσκος των Rotary Connection, στο εξώφυλλο του οποίου κόλλησαν - για κάποιο λόγο - το 'The New' πίσω απ' το όνομά τους. Θα ξεκαθαρίσω απο τώρα πως αυτό που λατρεύω πάνω απο όλα στον δίσκο είναι η ατμόσφαιρά του. Αυτή η μαύρη ψυχεδέλεια των αρχών του '70, τα loose παιξίματα, η απουσία των εύκολων hook, οι πολυφωνίες και τα soulful φωνητικά, τα μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια, οι fuzzy κιθάρες, όλα με κοινό παρονομαστή (φυσικά) το groove και την, περισσότερο ή λιγότερο αισθητή, επιρροή της jazz. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως οι συνθέσεις καθ' αυτές υστερούν. Ίσα-ίσα. Για αρχή, εδώ περιλαμβάνεται ένα απο τα γνωστότερα κομμάτια μαύρης ψυχεδέλειας, το 'I Am the Black Gold of the Sun', που στη δεκαετία του '90 έγινε γνωστό απο τους NuYorican Soul οι οποίοι το μετέτρεψαν σε house (με εκπληκτικά αποτελέσματα). Ανοίγει ήρεμα, με δυο κλασσικές κιθάρες, ώσπου μπαίνει η γνώριμη μελωδία του πιάνου. Ακολουθεί ένα στιβαρό drum fill και μετά ακούμε τη Minnie να επαναλαμβάνει τη βασική γραμμή του κομματιού ενω μια fuzzy κιθάρα αυτοσχεδιάζει ελεύθερα. Η ατμόσφαιρα είναι στοιχειωμένη, ψυχεδελική.

Όμως δεν είναι μόνο το 'Black Gold of the Sun' που αξίζει στον δίσκο. Το 'If I Sing a Song' και το 'Hey, Love' είναι οι άλλες δύο προφανείς επιλογές για highlights. Το πρώτο, με ένα ελαφρύ samba feel, πνευστά και βιολιά είναι, ας πούμε, αντιπροσωπευτικό του ήχου της μπάντας, με τις πολύπλοκες μελωδίες, τα διάφορα μέρη και τα σκαμπανεβάσματα σε δυναμικές και διαθέσεις. Το 'Hey, Love' (με τον Sidney Barnes στα φωνητικά) ξεκινάει ως "τυπικό" 70s soul κομμάτι, στα ίχνη του Marvin Gaye της ίδιας εποχής. Θα μπορούσε κανείς μάλιστα να υποστηρίξει πως η μελωδία θυμίζει και λίγο απο Barry White! Ξεχωρίζει η καταπληκτική, ρυθμική γέφυρα, που μέσω μιας μετατροπίας επαναλαμβάνεται και οδηγεί σε αναπόφευκτη κορύφωση όταν ξαναμπαίνει η αρχική μελωδία.

Ακόμα και οι λιγότερο δυνατές συνθέσεις δεν μειώνουν την απόλαυση του δίσκου, και το οφείλουν στην ατμόσφαιρά τους, στις εξαιρετικές ενορχηστρώσεις και καταπληκτικά παιξίματα. Ειδικά αυτό το rhythm section είναι τόσο στιβαρό που στηρίζει με άνεση όλες τις πολύπλοκες μελωδίες, τα μέρη των πνευστών και τα πιο ελεύθερα μέρη των υπόλοιπων οργάνων. Το 'Hey Love' είναι ένα διαμάντι.

εδώ

maxwell - BLACKsummers'night

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Καταπληκτική neo-soul, όπως πρέπει να είναι. Ο Maxwell έγραψε 9 φανταστικά τραγούδια και βρήκε την ιδανική μπάντα για να τα ηχογραφήσει - απο τα ντραμς και τα μπάσα μέχρι τα πλήκτρα, τις κιθάρες και τα πνευστά όλα ακούγονται δεμένα, με πολύ προσεγμένες ενορχηστρώσεις και άπειρο groove. To BLACKsummers'night είναι ένας απο τους καλύτερους soul δίσκους του 2009 για τον οποίο σκέφτομαι τόση ώρα τι να γράψω και αποφάσισα οτι είναι καλύτερο να αφήσω τη μουσική να μιλήσει μόνη της (κλισέ, το ξέρω). Θα ακολουθήσουν άλλοι δύο δίσκοι που θα συμπληρώσουν την τριλογία - το ΒlackSUMMERS'night που απ' ότι φαίνεται θα είναι gospel και το Βlacksummers'NIGHT που θα έχει slow jams, όπως υποδηλώνουν υποθέτω τα κεφαλαία στο 'night'.

enjoy

melanie fiona mixtape

Μια απο τις πιο ενδιαφέρουσες γυναικείες φωνές που άκουσα πρόσφατα. Η Melanie Fiona ετοιμάζει το ντεμπούτο της 'The Bridge' για τις 18 Αυγούστου. Για teaser δημιούργησε μαζί με τον ?uestlove (των Roots) το mixtape 'WQST Presents: Melanie Fiona Meets The Illadelphonics (A Live Remix Jam Session of The Bridge)', μια συλλογή απο remixes και διασκευές με backing band τους Illadelphonics. Οι περισσότεροι ίσως την ξέρετε απο το 'Give it to Me Right' που χρησιμοποιεί sample απο το 'Time of the Season' των Zombies. Προσωπικά το συγκεκριμένο κομμάτι με κουράζει μιας και το sample μου είναι υπερβολικά γνώριμο για να συνηθίσω άλλη μελωδία απο πάνω του. Ωστόσο το mixtape στο σύνολό του είναι πολύ δυνατό, περιλαμβάνει διασκευές στο 'Heartless' του Kanye (και το κάνει - τολμώ να πω - ωραίο!) και στο 'Cupid' του Sam Cooke. Τέλος, καταπληκτική είναι η soul-samba 'Ay Yo'. Περιμένω το άλμπουμ της με ανυπομονησία.

enjoy

michael franti & spearhead - stay human

O πιο funky hip-hop δίσκος που έχω ακούσει εδω και πολύ καιρό. Αλλά funky όχι με την έννοια της χρήσης funk sample στο στυλ των De la Soul ή του Del tha Funkee Homosapien. Funky όπως το εννούσαν στα 70s, παλιομοδίτικο και βρώμικο, μόνο που η παραγωγή του beat δεν σε μπερδεύει για το πότε δημιουργήθηκε. Η δε φωνή του Michael Franti με τον όγκο και την βραχνάδα της θα μπορούσε άνετα να τραγουδάει Isaac Hayes ή Barry White (ok, τα παραλέω!). Στο 'Stay Human' δε, που ξεκινάει με ενα φωνητικό πολύ-πολύ όμοιο με αυτό των Jackson 5 στη γέφυρα του 'I Want you Back' η χορευτική soul έχει το βασικό groove και τα ο Franti ραπάρει μόνο ανα σημεία. Όμοια στο πολύ ιδιαίτερο 'Oh my God' που ξεκινάει με ακουστική κιθάρα και κρουστά και εξελίσσεται σιγά-σιγά σε ένα βαθύ groove με τους στίχους να περιγράφουν κοινωνικές ανισότητες και διαφθορά με τρόπο που δεν είναι να απορείς οτι συμπεριλήφθηκε στο soundtrack του Wire.

Πιάνοντας μόνο 2 κομμάτια δεν είμαι σίγουρος οτι αρκεί να περιγράψω το ύφος του δίσκου. Αν το συμμάζευα σε μια πρόταση θα υπέθετα οτι το 'Stay Human' (που κυκλοφόρησε το 2001) θα ήταν ο hip-hop δίσκος που θα έβγαινε την εποχή του blaxploitation - αν τα 2 είδη είχαν την ευτυχία να συμπέσουν χρονικά. Δεν ακούγεται και άσχημο, σωστά; Καλύτερα όμως να βγάλετε συμπέρασμα μόνοι σας. Εδώ.

nuyorican soul

Nuyorican Soul είναι ο τίτλος που έδωσαν ο Kenny "Dope" Gonzalez και ο "Little" Louie Vega - γνωστότεροι ίσως ως Masters At Work (MAW) - στο project τους που θα εξερευνούσε μια άλλη πτυχή της χορευτικής μουσικής. Αντί για τα samples που χρησιμοποιούσαν στα house tracks τους, αυτή τη φορά τα όργανα είναι παιγμένα live και απο τι μουσικούς: George Benson, Tito Puente, Roy Ayers και Jocelin Brown είναι μερικά απο τα ονόματα που παρελαύνουν στον δίσκο που κυκλοφόρησαν το 1997.

Δηλώνω fan της house των MAW (πως γίνεται να μην είμαι άλλωστε) και διπλά fan της μουσικής των Nuyorican Soul. Οι τύποι κατόρθωσαν να φτιάξουν ένα δίσκο που οι λέξεις nu-jazz, soul, samba, ακόμα και jazz ταιριάζουν στην περιγραφή του και ακούγονται απόλυτα μοντέρνοι (έστω για το '97!) και οχι αναμάσημα των "παλιών καλών καιρών" (sic). Στα συν η καταπληκτική διασκευή στο 'Black Gold of the Sun' των Rotary Connection (της απίθανης Minnie Riperton). Οι επικριτές θα το χαρακτηρήσουν easy-listening και background music, εγω ως το απόλυτο soundtrack για κάθε καλοκαίρι - απο αυτά που είσαι σε beach bar με ενα (ή πολλά) mojito!

enjoy

the blues busters

Αφορμή για να ασχοληθώ με την περίπτωση των Blues Busters - τους οποίους συχνά-πυκνά πετύχαινα μπροστά μου - ήταν η διασκευή των Dualers στο 'I Won't Let You Go'. Όπως συμβαίνει πολύ συχνά με τη ska (αλλά και τη soul) των late 50's - early 60's, η συντριπτική πλειοψηφία των κυκλοφοριών των Blues Busters ήταν σε μορφή single και, απο όσο έψαξα, το καλύτερο σημείο εκκίνησης για κάποιον που ενδιαφέρεται για το έργο τους είναι η συλλογή 'Behold! - The Anthology' που κυκλοφόρησε το 2005 και περιλαμβάνει 26 κομμάτια.

Οι Blues Busters ήταν το ντουέτο του Lloyd Campbell και του Phillip James. Σχηματίστηκαν στη Jamaica στα τέλη της δεκαετίας του '50, βαθιά επηρεασμένοι απο το πρώιμο αμερικάνικο rhythm and blues της εποχής εκείνης. Τα πρώτα τους κομμάτια ήταν ακριβώς αυτό - r'n'b - και ακούγονται σαν μια πιο παλιά εκδοχή των Sam & Dave. Με την έκρηξη της ska, οι Blues Busters προσάρμοσαν τα soul διπλά φωνητικά τους πάνω απο το ska beat με καταπληκτικά αποτελέσματα. Το 'I Won't Let You Go' είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, αλλά κομμάτια όπως το 'Donna' και 'Soon You'll Be Gone' είναι εξίσου φανταστικά. Το 'I Had a Dream', το 'How Sweet It Is' και η μπαλάντα 'Behold' αντίθετα, είναι παραδείγματα κομματιών που άνετα θα μπορούσαν να είναι ξεχασμένα σε κάποια κούτα με singles της Atlantic - με την καλή έννοια! Όταν η ska εξελίχθηκε σε rocksteady οι Blues Busters επέλεξαν να μην ακολουθήσουν την "πρόοδο" αλλά να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που ήξεραν πολύ καλά και εκτός απο δικά τους κομμάτια διασκεύασαν μεταξύ άλλων Sam Cooke και Impressions. Για όποιον ενδιαφέρεται για ska και soul της εποχής εκείνης, το 'Behold! - The Anthology' είναι απαραίτητο άκουσμα.


The Blues Busters - I Won't Let You Go


(link στα σχόλια)

mayer hawthorne

Στο τελευταίο podcast του Gilles Peterson Worldwide καλεσμένος ήταν ο Mayer Hawthorne, απο τα πιο πρόσφατα αποκτήματα της Stones Throw. Γεννημένος λίγο έξω απο Detroit, μέσα σε μουσική οικογένεια, μυήθηκε απο μικρός στους ήχους του πλούσιου μουσικού παρελθόντος της περιοχής και ανέπτυξε ιδιαίτερη αδυναμία στη Motown. Με απώτερο στόχο να ζήσει απο τη μουσική, έπαιζε dj όσο συχνότερα μπορούσε, έκανε γραφιστικά αλλά και σπούδασε computer science (!), μέχρι που πήρε την απόφαση να μετακομίσει στο Los Angeles. Έστειλε ένα demo στον Peanut Butter Wolf, το "κεφάλι" της Stones Throw και αυτός δεν κατάλαβε τι άκουσε. Ρώτησε τον Hawthorne εαν πρόκειται για κάποιο re-edit παλιών, θαμμένων soul κομματιών. Η απάντηση ήταν αρνητική: όχι μόνο ήταν συνθέσεις του ίδιου, αλλά έπαιζε και όλα τα όργανα και - φυσικά - τραγουδούσε! Ενθουσιασμένος, ο Peanut Butter Wolf του ζήτησε να του κάνει έναν ολόκληρο δίσκο με τέτοια κομμάτια και κάπως έτσι ο Mayer Hawthorne έγινε μέλος της Stones Throw!

Για την ώρα οι κυκλοφορίες του είναι ένα 7", το 'Just Ain't Gonna Work Out' (με b-side το 'When I Said Goodbye' και ένα 12", το 'Maybe So, Maybe No' (περιλαμβάνει και το 'I Wish It Would Rain' αλλά και instrumental versions και των δύο). Το 'Just Ain't Gonna Work Out' ξεκινάει με ένα backbeat που εύκολα θα ταίριαζε σε hip-hop κομμάτι και είναι το πιο πιασάρικο, μια γλυκύτατη δήλωση χωρισμού. Και μοιραία: εκεί που οι Outkast έλεγαν "Never meant to make your daughter cry / I apologize a trillion times", ο Hawthorne το μελώνει αλλά είναι εξίσου υπεράνω: "Don't want you to be sad, girl / Don't want you to be afraid / I know that will you understand my ways / One day!". Το 'Maybe So, Maybe No' είναι ίσως το πιο χορευτικό του κομμάτι - από αυτά που κάποιος τυχάρπαστος θα τους βάλει ένα πιο έντονο beat και πάρει όλη τη δόξα. Τα άλλα δύο είναι μπαλάντες, το δακρύβρεχτο 'I Wish It Would Rain' είναι καταπληκτικό και η μελωδία του απο αυτές που σε στοιχειώνουν!

Το ότι θα μου άρεσε τόσο ένας λευκός που παίζει παλιομοδίτικη soul εν έτει 2009 δεν θα το περίμενα με τίποτα, καθώς γενικά είμαι πιστός στη λογική "αφου έχει γίνει παλιά, καλύτερα να ακούσω το 'αυθεντικό'". Τα κομμάτια του Mayer Hawthorne όμως με κέρδισαν, και τελικά αυτό είναι όλο το νόημα, όχι; Αναρωτιέμαι δε, αν η Stones Throw ήταν πιο mainstream πόσο σύντομα θα ακούγαμε τα τραγούδια του στα FM, ειδικά τώρα που η retro soul είναι της μόδας!

Το βίντεο του 'Just Ain't Gonna Work Out':

el michels affair - enter the 37th chamber

Οι El Michels Affair παίζουν "cinematic soul". Ή κάπως έτσι αρέσει στην εταιρία τους - Truth and Soul - να περιγράφει τον ήχο τους. Επηρεασμένοι απο όλα τα καταπληκτικά blaxploitation soundtrack της δεκαετίας του '70 και πιστοί στον vintage ήχο και την παραγωγή που τα σημαδεύει, βάλθηκαν να αναπαράγουν όλη αυτή την ατμόσφαιρα. Ο πρώτος τους δίσκος - 'Sounding Out the City' ήταν τόσο καλός που τράβηξε την προσοχή του Raekwon των Wu-Tang Clan. Μετά απο ένα live μαζί τους η χημεία επιβεβαιώθηκε. Το επόμενο βήμα ήταν η επαναπροσέγγιση κλασσικών beats των Wu, παιγμένα με φυσικά όργανα αυτή τη φορά. Κυκλοφόρησαν δύο 7" έτσι, με reworkings των 'C.R.E.A.M', 'Glaciers of Ice', 'Duel of the Iron Mic' και 'Bring the Ruckus'. Επίσης, μαζί με τον Raekwon (ο οποίος συμμετείχε και στο αυθεντικό track) διασκεύασαν το κομμάτι 'The PJs' που είχε γράψει ο Pete Rock.

Μετά απο όλα αυτά λοιπόν, αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το 'Enter the 37th Chamber' (κάθε ομοιότητα με το κλασσικό 'Enter the Wu-Tang - 36 Chambers' καθόλου τυχαία), το οποίο αποτελείται εξολοκλήρου απο beats των Wu επαναπροσδιορισμένα και παιγμένα απο full band, και προσαρμοσμένα σε αυτό το soulful, soundtrack-y ύφος που δανείζεται και απο το afrobeat, τη jazz και τη reggae και θυμίζει (στο πιο σκοτεινό όμως) τον δίσκο των Menahan Street Band - στους οποίους άλλωστε παίζουν μέλη των El Michels Affair. Είμαι ενθουσιασμένος, ο δίσκος έχει κολλήσει στο repeat και δεν πρόκειται να βγεί απο την playlist σύντομα!

brooklyn soulmen

Είναι από το Brooklyn, γκρουβάρουν άσχημα, ψυχεδελιάζουν και είναι υγροί soulmen...
Aυτοί είναι οι Chin Chin! O ήχος είναι μια 00s indie εκδοχή της club soul με πολλά σύνθια, με ψυχεδελικά κομμάτια εμπνευσμένα από Funkadelic, έναν απόηχο της acid jazz του '90 και μια γενικότερη steely-danική αισθητική, μιας και δεν φαίνεται να τους νοιάζει να κρύψουν το ότι είναι μια μπάντα λευκών που παίζει μαύρη μουσική... Μπορεί να σας μπέρδεψα, αλλά το αποτέλεσμα είναι υψηλής ποιότητας μουσική για party πάνω κάτω.Tα φωνητικά έχουν ένα χιουμοριστικό στυλ, αλλά soulful πάντα και επίσης πολύ ψημένες οι κιθαριές. Το ομώνυμο άλμπουμ του 2008, με έχει κερδίσει σε σχέση με τις άλλες τους κυκλοφορίες που έχω τσεκάρει.Κομματάρες "Miami", "You can't hold her", "where is my time", "cotillon".
groove on baby!
http://blakslair.blogspot.com/search/label/Chin%20Chin

funk bombs!

Είμαι συγκινημένος γιατί σήμερα θα σας παρουσιάσω δύο από τους καλύτερους μου funk δίσκους!

Τις Pointer Sisters, όλο και κάπου θα τις έχετε ακούσει, κύριως από το κλασικό εϊτίλικο χιτάκι τους i'm so excited (http://www.youtube.com/watch?v=w-DcNPFWhbk). Λοιπόν στα 70s, ήταν τέσσερεις και ήταν τρομερά soulfull, funky αλλά συνδυάζαν και την αγάπη τους για την jazz του duke και του count basie. To Steppin' του 1975 ακολουθεί αυτό το μείγμα, αλλά τα funky κομμάτια κλέβουν την παράσταση. Κι αυτό γιατί, πέρα από τα τρομερά φωνητικά που παίζουν ούτως ή άλλως, σε αυτά τα κομμάτια συμμετέχουν κάποιοι μουσικοί της περιοχής, ας πουμε σχεδόν όλοι οι headhunters, και ο Ηerbie σαφώς, ο Stevie Wonder, o Wah Wah Watson ...

Το "Chainey Do" θα μπορούσε άνετα να ανήκει στο δίσκο των Ηeadhunters - εννοώ τον πρώτο με herbie και Ηarvey Mason στα τύμπανα! -, μιλάμε για άρρωστο κομμάτι. Λαρυγγισμοί, clavinets, και παχιά, βαριά rhythm section, όχι αστεία.Το κομμάτι που ανοίγει "How long (Betcha’ got a chick on the side)", επιτυχία της εποχής κιόλας, παντρεύει λίγο από soul, λίγο από proto - disco, σε μια funky βρώμικη βάση πάντα. Ο δίσκος κλείνει με το "Going down slowly" του Allen Toussaint, στο ίδιο funky ύφος με τα φωνητικά να κεντούν.Και μόνο για αυτά τα κομμάτια ο δίσκος αξίζει να αγοραστεί ή να ακουστεί ( οικονομική κρίση ντε!), αλλά υπάρχει και το τρελό medley "Ain’t got nothin’ but the blues", tribute στον Duke, με κανονικό big band setting, όπου οι αδερφές τα δίνουν όλα! Ο επόμενός τους δίσκος, το "Having a party" του 1977, είναι το μiκρό αδελφάκι του Steppin',for further listening.'Αντε πολλά είπαμε, τραβήχτε ακούστε το!

http://originalfunkmusic.com/?p=643

Coming up next....

Eίναι οι Νewban με το ομώνυμο δίσκο του 1977, κάποια από τα μέλη των οποίων θα γίνουν αργότερα γνώστα ως Atlantic Starr, από τα καλύτερα 80s, mainstream soul- funk σχήματα.Πάντως οι Νewban, ήταν παντελώς άγνωστοι στον καιρό τους , ίσως επειδή η εταιρεία που ηχογραφούσαν ουσιαστικά αποτελούσε μέσο για φορολογικές ελαφρύνσεις και η πωλήσεις ήταν ανεπιθύμητες! (διαβάστε την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία εδώ http://magicsoulsbodega.blogspot.com/2008/08/newban-1977-guiness-records.html).Βέβαια η ιστορία με τους παραγνωρισμένους καλλιτεχνές είναι, νομίζω, διαχρονική.

Τελοσπάντων, ο ήχος των τυπάδων είναι κάτι το ιδιαίτερο. Μιας και είμαστε τέλη σέβεντις, παίζει επιρροή από την χορευτική προσέγγιση της disco, ιδιώς ρυθμικά. Επίσης η soul των Earth, Wind and Fire είναι παρούσα, αλλά σε μια indie, άμεση εκδοχή της, αυτή των πρώτων δίσκων τους ( that's where the money is, imo!). Τέλος υπάρχει ένα έντονο jazz χρώμα, όχι τόσο συνθετικά, όσο στις συγχορδίες και τις φράσεις, που σπάνια συναντάται σε ένα κατά βάση funk - soul ensemble δίσκο όπως αυτός. Ακόμα και σε uptempo στιγμές υπάρχει μια blue διάθεση , σαν Stevie Wonder, όπως εύστοχα σημειώνει το Dusty Groove - ιδίως στα "Μellow Days,Easy Nights","Fatback Sally","Hungry Grin", χωρίς βέβαια να χάνεται η χορευτική δυναμική.Mεγάλη horn section, πολλά rhodes, soulfull μπάσο...Γίναμε πάλι!

Έρχεται παλίρροια!!

Πραγματικά είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου μιλάμε για ένα καλλιτέχνη, ή συγκρότημα με έναν "δικό του", αναγνωρίσιμο ήχο ο οποίος είναι ένα ισορροπημένο, ευδιάκριτο κράμα όπου διακρίνονται τα επιμέρους συστατικά και ταυτόχρονα το πράγμα δουλεύει.

Τέτοια είναι και η περίπτωση των φίλων που ακολουθούν, οι Βreakwater, από τη Φιλαδέλφια της Πενσυλβάνια (βαριέμαι να αλλάζω γλώσσες κάθε τρείς και λίγο), με δύο μόλις δίσκους στην αλλαγή από τα 70ς στα 80ς.Στο μεταίχμιο των δύο δεκαετιών, συμπυκνούν ευαισθησίες της σεβεντίλας, ενώ διακρίνονται 80τίλικα στοιχεία(η σφιχτή παραγωγή).Έχουν πλήρες οπλοστάσιο πνευστών με σημαντικό ρόλο, τίγκα πλήκτρα και ξεκάθαρη funky παιδεία και φήλινγκ, μα όλα σε μια βάση soulfull και mellow (και όχι smooth. Σας το υπόσχομαι, δεν θα ακούσετε Βarry White).Στο αγαπημένο Let Love In, μετά το bridge με το φρενήρες σόλο της τρομπέτας έχουμε ένα ρεφραίν σκέτη ευτυχία, ενώ το κουπλέ έχει κοψιμάτα από James Brown και πάνω.Το εθιστικό Work it out χτίζει μια midtempo κατάσταση που εμπλουτίζεται με στοιχεία από Καραϊβική, ένω για το έπος Release the beast, μην μείνετε μόνο στο σαμπλάκι...Στο You είναι χάρμα ώτων οι ανυψωτικές γραμμές των πνευστών με το funky backing και το No Limit είναι- να το θέσομε απλά-από τα πιο ταιριαστά κομμάτια για να σιγοντάρουν φλερτάρισμα.

download - Breakwater (1978)

download - Splashdown (1980)

wunmi

Η εικονιζόμενη κυρία είναι η Wunmi, που παίζει ένα είδος μοντέρνου afro beat. Ο δίσκος της κυκλοφόρησε το 2007, λέγεται A.L.A (που σημαίνει Africans Living Abroad) και όσο έχω προλάβει να τον ακούσω είναι πολύ καλός.

Αυτό είναι το κλιπ του 'Crossover':

alice clark

Ψάχνοντας τη μουσική μου για να βρω κάτι που δεν είχα ακούσει έπεσα πάνω σε μια, άγνωστη για εμένα, τραγουδίστρια της soul απο τη δεκαετία του '70.

Δεν μπόρεσα να βρω πολλά στοιχεία για την Alice Clark. Αυτό που ξέρω όμως είναι οτι ο δίσκος με το όνομά της (ο οποίος φαίνεται να είναι και η μοναδική της κυκλοφορία) είναι ένα soul διαμάντι απο το 1972. Στα όρια της smooth jazz ενορχηστρωτικά και με γερές δόσεις northern, είναι απορίας άξιο πως ο δίσκος αυτός δεν είχε την αναγνώριση που του άξιζε. Το allmusic εδω γράφει διθυράμβους. Το dustygroove τα λέει με λιγότερα λόγια:

There weren't many vocal albums on the Mainstream label during the early 70s, and this rare soul side is a real overlooked gem! Alice Clark has a rich soulful voice, with a style that sounds a bit like Esther Marrow, mixed with some of the lead vocalists in Voices Of East Harlem -- a really right-on sort of sound that's totally great, and way hipper than most 70s chart soul! Arrangements are by Ernie Wilkins, who brings in a touch of jazz -- but again, with a much hipper feel than most of his other backings -- and most of the tracks are quite obscure, well-written tunes -- of the sort of material you might expect to hear sung by Gil Scott-Heron or Donny Hathaway. Titles include "Never Did I Stop Loving You", "Looking At Life", "Charms Of The Arms Of Love", "Don't You Care", and "Hey Girl".

Στο πολύ καλό (και ελληνικό) funkmysoul blog, υπάρχει ο δίσκος σε 320kbps - ακούστε τον οσονούπω!