a room with a view - addiction of duplicities [1999]

Τα παλιά παλιά χρόνια, όταν ήμουν πιτσιρικάς και το μόνο είδος μουσικής που με ενδιέφερε να ψάξω ήταν το punk, είχα ένα (ακόμα) κόλλημα: σνόμπαρα τις μπάντες που δεν ήταν απο τις ΗΠΑ ή απο την Αγγλία. Μπορεί οι φίλοι μου να έπιναν τις μπίρες τους στο όνομα των Satanic Surfers και των No Fun At All, αλλά στο δικό μου κεφάλι μια σουηδική μπάντα με ήχο που δημιουργήθηκε στην Καλιφόρνια δεν θα μπορούσε παρά να είναι ένα φτηνό αντίγραφο των NOFX, των Lagwagon και των No Use For A Name. Εντάξει, για τους Refused έκανα μια εξαίρεση, αλλά κι αυτοί ήταν πολύ hardcore για τα τότε γούστα μου.

Τα επόμενα χρόνια δεν άλλαξαν και πολλά στη νοοτροπία μου. Η μόδα με το σουηδικο γκαραζ ας πούμε πέρασε και δεν ακούμπησε και λίγο μετά που άρχισα να ψάχνομαι με την jazz πολύ δύσκολα έδινα σημασία σε μουσικούς της απο δω μεριάς του Ατλαντικού. Κάθε μπάντα ή μουσικός που θα άξιζε της προσοχής μου έπρεπε να ζει κάπου κοντά στην κοιτίδα του εκάστοτε ήχου.

Δεν ήταν απολύτως λάθος το σκεπτικό μου. Ακόμα πιστεύω πολύ στη δύναμη της κουλτούρας κάθε τόπου, αλλά έμαθα να διαχωρίζω την παραδοσιακή μουσική απ' την ποπ. Άλλωστε αν τα αγγλάκια στα 60s σκεφτόντουσαν όπως (και όσο) εγώ και δεν αντέγραφαν τους bluesmen της Αμερικής, αντίο british invasion, αντίο Rolling Stones, Who, Led Zeppelin, αντίο μουσική όπως σε γνωρίσαμε.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί αν πριν 7-8 χρόνια μου μιλούσαν για μια post-hardcore μπάντα απο Ισπανία θα έσκαγα στα γέλια, θα έκανα κάποιο αστειάκι στο στυλ του οτι όλοι οι Ισπανοί είναι χίπηδες και χίπηδες αποκλείεται να παίζουν post-hardcore και μετά θα έβαζα να ακούσω οποιαδήποτε μπάντα απο την Washington.

Να λοιπόν ένα απ' τα καλά του να γίνεσαι πιο φλώρος όσο μεγαλώνεις: δεν σνόμπαρα τους A Room With A View. Οι οποίοι βέβαια δεν είναι ακριβώς post-hardcore - ας πούμε έχουν αρκετά στοιχεία που παλιά θα τα λέγαμε post-rock και θα εννοούσαμε τους Slint και όχι τους Sigur Ros. Βάλε και μερικά σημεία που ψαρωτικά κολλάει η ταμπέλα του math rock και έχεις έναν απ' τους πιο γαμάτους δίσκους που έπεσαν στα χέρια μου τελευταία.

Οπότε αν βρείτε και κανέναν άλλο ισπανό που δεν είναι χίπης ενημερώστε...

nude beach - nude beach [2010]

Πάλι έμπλεξα με κιθάρες. Λογικό κι αναμενόμενο ήταν βέβαια, πόση post-dubstep και bass music αναζήτηση να αντέξει κανείς χωρίς να κάνει ένα διάλειμμα για σωστό, αυθεντικό, αρχιδάτο κιθαριστικό θόρυβο;

Το μόνο κακό είναι ότι είναι εύκολο να χαωθείς ψάχνοντας ωραίες r'n'r μπάντες τις οποίες, ιδανικά, δεν ξέρει ούτε η μάνα τους. Όπου υπάρχει πρόσβαση σε κιθάρες, ενισχυτές και MRR θα υπάρχουν και τύποι που παίζουν r'n'r. Το πρόβλημα μεγαλώνει όταν σκεφτείς ότι εδώ δεν είναι μέταλ, δεν θα αποκλείσεις μια μπάντα επειδή δεν έχει καλή παραγωγή, ο τραγουδιστής δεν πατάει καλά τις ψηλές και ο κιθαρίστας δεν παίζει σε 6000bpm το Flight of the Bumblebee. Για την ακρίβεια, αν βρεις κάποια μπάντα που τα κάνει αυτά ξέρεις οτι είναι για πέταμα.

Πάντα βέβαια υπάρχει και η παγίδα του να εγκλωβιστείς στην καύλα της ανακάλυψης μιας μπάντας και να τη γουστάρεις όχι τόσο για τη μουσική της αλλά για τη φάση, τα diy ethics, το ότι παίζουν λάιβ μόνο σε υπόγεια και οτι είναι κολλητοί των Men. Κι αν είναι power trio, ξέρουν πέντε πράγματα για τη power pop και έχουν συμμετάσχει διασκευάζοντας Alex Chilton σε κάποια θορυβώδη συλλογή για τη σκηνή της Νέας Υόρκης, εκεί όλες οι αντιστάσεις κάμπτονται.

Η πλάκα είναι πως σίγουρα έχουν πει στον τραγουδιστή άπειρες φορές οτι μοιάζει με τον Dylan και το έχει πιστέψει, σε φάση ούτε καταλαβαίνεις τι διάολο αρθρώνει, ούτε γιατί φοράει αυτά τα πουκάμισα που νόμιζες οτι είχαν απαγορευτεί απο την αστυνομία της μόδας. Από την άλλη μπορεί αυτά τα πουκάμισα να είναι η δύναμή του. Για την ακρίβεια να μην είναι πληθυντικός, "πουκάμισα", αλλά ένα πουκάμισο που του το χάρισε ο ίδιος ο Bob, ξενερωμένος που η νέα γενιά γράφει όλο μαλακίες. Και να σου η δισκάρα έτοιμη (και τσαμπέ). Γαμάτο θα ήταν αυτό.

Christian Scott - Yesterday You Said Tomorrow [2010]

Η πρώτη μου επαφή με τη μουσική του Christian Scott ήταν με το 'Anthem' του 2007, ένα αφιέρωμα του τρομπετίστα στην πόλη του, τη Νέα Ορλεάνη. Ήταν άλλος ένας από τους δίσκους που δημιουργήθηκαν στην μετά-Κατρίνα εποχή για την πόλη-μαμά της jazz.

Το 'Anthem' μου είχε φανεί όμορφο, με είχε τραβήξει η ατμόσφαιρά του και η αισθητική του, αλλά ως εκεί. Πιθανότατα λόγω της κακής μου συνήθειας να ακούω μουσική κάνοντας κάτι άλλο ταυτόχρονα δεν του αφιέρωσα την προσοχή που του χρειαζόταν και δεν ανέβηκε ποτέ σε υψηλότερο σκαλί της εκτίμησής μου.

Παραλίγο να πάθω το ίδιο με το φετινό πόνημα του Scott - το 'Yesterday You Said Tomorrow'. Ξεκινάει εντυπωσιακά μεν, με πειραγμένα κιθαριστικά αρπίσματα του Matt Stevens και μανιασμένα τύμπανα του Jamire Williams, αλλά... στις πρώτες ακροάσεις δεν με κέρδισε.

Δηλαδή, αυτές δεν θεωρούνται ακροάσεις. Γιατί αν θεωρούμε ακρόαση το να παίζει ο δίσκος στο υπόβαθρο ενώ όλη η εγκεφαλική δραστηριότητα επικεντρώνεται σε χίλια δυό άλλα πράγματα... τότε δεν θα άκουγα ποτέ jazz. Ή μάλλον, δεν θα άκουγα ποτέ μουσική που δεν είναι εξωφρενικά pop, δεν θα άκουγα μουσική που έχει απαιτήσεις απο τον ακροατή της. Γιατί με το που έβαλα τον εαυτό μου να ακούσει ενεργά τον δίσκο, όπως πρέπει να ακούγεται κάθε δίσκος γενικά αλλά και ειδικότερα όταν ανήκει στο ευρύτερο είδος που μας αρέσει να λέμε jazz, ε με το που επικέντρωσα την προσοχή μου άλλαξα γνώμη. Με κέρδισε.

Δεν θέλω να γίνει αυτό το κείμενο κάποιου είδους διδαχή για το πως πρέπει να ακούμε μουσική - ο καθένας τη βρίσκει όπως τον βολεύει. Τα γράφω για να τα ακούω πρωτίστως εγώ, γιατί υποτίθεται οτι το έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο. Του πώς με βολεύει να ακούω μουσική. Πάμε παρακάτω.

Το πρώτο κομμάτι (με τίτλο "K.K.P.D" - σημαίνει Ku Klux Police Department) είναι όσο μανιασμένο αφήνει να εννοηθεί ο τίτλος του. Τα αρπίσματα του παραμορφωμένου ήχου της κιθάρας δημιουργούν ένα κλίμα διαφωνίας. Τα τύμπανα είναι ελεύθερα, μανιασμένα, δεν μένουν ποτέ για πολύ σε ένα ρυθμό. Το swing παραμονεύει κάπου στο βάθος, δεν δίνεται ποτέ σαφώς. Το μπάσο του Kris Funn και το πιάνο του Milton Fletcher τοποθετούν την αρμονία συγκρατημένα, δίνουν διάρκεια στις νότες τους. Ο Scott μπαίνει με την τρομπέτα του που ο ήχος της (με τη χρήση mute) θυμίζει έντονα Miles. Λυρικός, με απλές φράσεις ενώ απο πίσω γίνεται σκοτωμός. Σιγά-σιγά η διαφωνία μεγαλώνει, οι δυναμικές αυξάνονται και η τρομπέτα ωρύεται. Η ένταση ανεβαίνει τόσο που σου έρχεται να φωνάξεις. Δεν είναι τυχαίο - στην ηχογράφηση ακούγεται η κραυγή ενός απο τους μουσικούς που ένιωθε αυτή την ένταση στο πετσί του.

Είχε διαφορά όταν το άκουσα προσεκτικά.

Όπως και το επόμενο κομμάτι, το 'The Eraser'. Δεν είναι συνωνυμία, είναι διασκευή στο κομμάτι του Thom Yorke. Και τι διασκευή - το ακούω ξανά και ξανά και ξανά, ο Yorke θα είναι περήφανος απο τη χροιά και την ατμόσφαιρα που έδωσε η μπάντα του Christian Scott στη δημιουργία του. Άλλο ένα παράδειγμα γλυκιάς, βραχνιασμένης, μελωδικής τρομπέτας μπροστά απο έντονα ρυθμικό παίξιμο - άλλο ένα παράδειγμα εξαιρετικής ενορχήστρωσης - αλλά και παραγωγής (το πιάνο είναι ντουμπλαρισμένο με παραμόρφωση στο δεξί κανάλι, νόμιζα πως είχε κάτι το ηχείο μου!).

Είχε μεγάλη διαφορά όταν το άκουσα προσεκτικά.

Συνεχίζει να έχει, δηλαδή. Γιατί αυτές τις μέρες ακούω και ξανακούω τον δίσκο και μου αρέσει όλο και πιο πολύ. Αν δεν είχε βγάλει και ο Mehldau αριστούργημα θα μιλούσα για τον δίσκο της χρονιάς. Τώρα θα δείξει.

album of the week: duke ellington - money jungle [1962]

Το ξέρω, καθυστέρησε το άλμπουμ της βδομάδας. Ας είναι καλά μια ίωση που με ταλαιπώρησε και μου στέρησε πάσα διάθεση συγγραφής κειμένων για δίσκους. Τουλάχιστον ανέβασε την κειμενάρα του για τη jazz-funk ο winton tostello! Anyway, αυτή τη βδομάδα θα μιλήσουμε για τον πρώτο jazz δίσκο που αγόρασα ποτέ, όταν ακόμα μου φαινόταν τόσο χαώδης η jazz ως είδος που δεν ήξερα απο που να την πιάσω. Πρόκειται για το 'Money Jungle', τη συνεργασία του Duke Ellington με τον Charles Mingus και τον Max Roach το 1962.

Η πρώτη μου επαφή με τον δίσκο, η πρώτη στιγμή που διάβασα κάτι γι' αυτόν, ήταν στο κάποτε θρυλικό forum του avopolis, τα παλιά τα χρόνια. Εκεί, ο δίσκος είχε τον ρόλο της ιδανικής μουσικής που θα συνόδευε μια καλοκαιρινή βραδιά σε κάποιο νησί, στη βεράντα μαζί με ένα ποτήρι ουίσκι. Στερεότυπο.

Αυτό που στην, σχεδόν εφηβική ακόμα τότε, φαντασία μου είχε φανεί τόσο δελεαστικό (και με έκανε να αναζητήσω το 'Money Jungle'), τώρα με προβληματίζει. Κατανοώ οτι για τον πολύ κόσμο η jazz είναι μουσική για το background. Για να συνοδέψει το καλοκαιρινό ποτό του και το φλερτ του. Οπότε καλύτερα να μην βαράει πολύ ο ντράμερ, και να μην ανεβαίνει και πολύ το tempo. Για περίπλοκες αρμονίες και ενορχηστρώσεις δεν το συζητάω καν. Πιο πολλές μπαλάντες, παρακαλώ, μπορείτε;

Το 'Money Jungle', η συνεργασία τριών απο τους σπουδαιότερους μουσικούς του 20ου αιώνα, έχει μια ιδιαιτερότητα: παρόλο που τα παιξίματα σε μεγάλο βαθμό δεν είναι συμβατικά (ειδικά του Mingus, που ώρες-ώρες φτάνει στην avant-garde) - λειτουργεί στο σύνολό του τόσο καλά που, ναι, μπορεί να έχει απλώς συνοδευτικό ρόλο σε μια καλοκαιρινή βραδιά.

Αλλά ο ακροατής που δεν θα τον ακούσει ποτέ ενεργά (πόσο συνηθισμένοι είμαστε όλοι να ακούμε μουσική παθητικά, κάνοντας κάτι άλλο ταυτόχρονα), δεν θα μπεί ποτέ στο μεδούλι του δίσκου. Δεν θα προσέξει την εντελώς αντισυμβατική και συχνά διάφωνη μπασογραμμή που επιλέγει ο Mingus για να συνοδέψει την υπέροχη μελωδία του Fleurette Africaine, το ήπιο παίξιμο του Roach που θυμίζει περισσότερο κρουστά παρά swing. Πράγματι, ο Mingus δείχνει στον δίσκο αυτό τη μεγαλοφυΐα του. Με τι θράσος συνοδεύει στο εναρκτήριο blues Money Jungle, παίζοντας μονίμως off νότες ενώ ο μεγάλος Ellington εκμεταλλεύεται την αρμονική άπλα που του δίνει ο Mingus και τον φρενήρη τρόπο που οδηγεί ο Roach και, άλλοτε μελωδικά, άλλοτε ρυθμικά, κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή.

Υπάρχουν και δύο κλασσικές συνθέσεις του Ellington στο 'Money Jungle': το Caravan και το Solitude, και οι δυο εκτελεσμένες με μεγάλη μαεστρία. Το ρυθμικό σχήμα με το οποίο ανοίγει το Caravan (και το οποίο διατηρεί στο Α μέρος της μελωδίας) ο Roach είναι αξέχαστο. Αντίστοιχα, ο λυρισμός του Solitude είναι αριστουργηματικός. Ξεκινάει μόνος του ο Ellington, με μια εκπληκτική εισαγωγή, βάζει το θέμα και αυτοσχεδιάζει πάνω του. Οι άλλοι δυο δεν μπαίνουν παρά μόνο για τα δυο τελευταία λεπτά, για να επιτευχθεί η κορύφωση.

Ανυπομονώ να έρθει το καλοκαίρι, να πάω σε ένα νησί και να ακούσω το Money Jungle παρέα με ένα ποτό.

εδώ

album of the week: rotary connection - hey love [1971]

Άλλος ένας δίσκος για τον οποίο ήθελα πολύ καιρό να γράψω. Οι Rotary Connection είναι μια μπάντα γνωστή σε αυτούς που ασχολούνται με τον μαύρο ήχο αλλά άγνωστη στο σχετικά ευρύ κοινό. Ίσως περισσότεροι να αναγνωρίσουν το όνομα της τραγουδίστριάς τους, της μοναδικής Minnie Riperton. Θα γίνω γραφικός εδω και θα αναφερθώ στην αγγελική φωνή της, εύρους πέντε οκτάβων (πρέπει να το ακούσει κάποιος για να το πιστέψει), αλλά και στον πρόωρο θάνατό της απο καρκίνο σε ηλικία 31 ετών.

Το 'Hey Love' είναι ο έκτος (και τελευταίος) δίσκος των Rotary Connection, στο εξώφυλλο του οποίου κόλλησαν - για κάποιο λόγο - το 'The New' πίσω απ' το όνομά τους. Θα ξεκαθαρίσω απο τώρα πως αυτό που λατρεύω πάνω απο όλα στον δίσκο είναι η ατμόσφαιρά του. Αυτή η μαύρη ψυχεδέλεια των αρχών του '70, τα loose παιξίματα, η απουσία των εύκολων hook, οι πολυφωνίες και τα soulful φωνητικά, τα μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια, οι fuzzy κιθάρες, όλα με κοινό παρονομαστή (φυσικά) το groove και την, περισσότερο ή λιγότερο αισθητή, επιρροή της jazz. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως οι συνθέσεις καθ' αυτές υστερούν. Ίσα-ίσα. Για αρχή, εδώ περιλαμβάνεται ένα απο τα γνωστότερα κομμάτια μαύρης ψυχεδέλειας, το 'I Am the Black Gold of the Sun', που στη δεκαετία του '90 έγινε γνωστό απο τους NuYorican Soul οι οποίοι το μετέτρεψαν σε house (με εκπληκτικά αποτελέσματα). Ανοίγει ήρεμα, με δυο κλασσικές κιθάρες, ώσπου μπαίνει η γνώριμη μελωδία του πιάνου. Ακολουθεί ένα στιβαρό drum fill και μετά ακούμε τη Minnie να επαναλαμβάνει τη βασική γραμμή του κομματιού ενω μια fuzzy κιθάρα αυτοσχεδιάζει ελεύθερα. Η ατμόσφαιρα είναι στοιχειωμένη, ψυχεδελική.

Όμως δεν είναι μόνο το 'Black Gold of the Sun' που αξίζει στον δίσκο. Το 'If I Sing a Song' και το 'Hey, Love' είναι οι άλλες δύο προφανείς επιλογές για highlights. Το πρώτο, με ένα ελαφρύ samba feel, πνευστά και βιολιά είναι, ας πούμε, αντιπροσωπευτικό του ήχου της μπάντας, με τις πολύπλοκες μελωδίες, τα διάφορα μέρη και τα σκαμπανεβάσματα σε δυναμικές και διαθέσεις. Το 'Hey, Love' (με τον Sidney Barnes στα φωνητικά) ξεκινάει ως "τυπικό" 70s soul κομμάτι, στα ίχνη του Marvin Gaye της ίδιας εποχής. Θα μπορούσε κανείς μάλιστα να υποστηρίξει πως η μελωδία θυμίζει και λίγο απο Barry White! Ξεχωρίζει η καταπληκτική, ρυθμική γέφυρα, που μέσω μιας μετατροπίας επαναλαμβάνεται και οδηγεί σε αναπόφευκτη κορύφωση όταν ξαναμπαίνει η αρχική μελωδία.

Ακόμα και οι λιγότερο δυνατές συνθέσεις δεν μειώνουν την απόλαυση του δίσκου, και το οφείλουν στην ατμόσφαιρά τους, στις εξαιρετικές ενορχηστρώσεις και καταπληκτικά παιξίματα. Ειδικά αυτό το rhythm section είναι τόσο στιβαρό που στηρίζει με άνεση όλες τις πολύπλοκες μελωδίες, τα μέρη των πνευστών και τα πιο ελεύθερα μέρη των υπόλοιπων οργάνων. Το 'Hey Love' είναι ένα διαμάντι.

εδώ

album of the week: metheny & holland & haynes - question & answer [1989]

Προσπαθώντας κάπως να πειθαρχήσω τον εαυτό μου ώστε να ανεβάζει τακτικά αναρτήσεις, σκέφτηκα να υιοθετήσω τον θεσμό του "άλμπουμ της εβδομάδας" (album of the week αγγλιστί). Ναι η ιδέα δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας και σίγουρα είναι δανεισμένη από blog όπως το φιλικό seagazing. Αλλά είναι μια καλή αφορμή να παρουσιάζω μερικούς απ' τους αγαπημένους μου δίσκους, που για τον έναν ή τον άλλο λόγο έχουν παραμεληθεί απο τούτο εδώ το blog.

Η αρχή θα γίνει με έναν απο τους δίσκους που αγόρασα τον πρώτο καιρό που ενδιαφέρθηκα για την jazz. Η συνεργασία των Pat Metheny, Dave Holland και Roy Hanes στο άλμπουμ 'Question & Answer' του 1989. Η ιστορία (και οι σημειώσεις στον δίσκο) θέλει τους τρεις μουσικούς να κανονίζουν μια μέρα "ξεσκάσματος" ανάμεσα στις προσωπικές τους υποχρεώσεις. Πήραν τα απολύτως απαραίτητα - για τον Metheny αυτό σήμαινε κιθάρα απευθείας σε ενισχυτή, χωρίς ορδές εφέ ενδιάμεσα -, κλείστηκαν σε ένα στούντιο και επί την ευκαιρία είπαν να πατήσουν και το rec. Το αποτέλεσμα; Ένας απο τους καλύτερους σύγχρονους δίσκους jazz.

Καταρχάς ο τίτλος του δίσκου 'Question & Answer' δεν είναι τυχαίος. Η τεχνική της ερώτησης και απάντησης είναι από τις θεμελιώδεις λίθους της jazz και της μαύρης μουσικής γενικότερα, με τις ρίζες της στα φωνητικά blues των νέγρων δούλων. Έτσι προετοιμάζεται ο ακροατής ότι αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι straight-ahead jazz. Το tracklist άλλωστε, πέραν απο τις συνθέσεις του Metheny περιλαμβάνει τέσσερα standards (το Solar του Miles Davis, το Law Years του Ornette Coleman, το All the Things You Are και το Old Folks). Επίσης τα ονόματα των τριών μουσικών είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όσους έχουν επαφή με τον χώρο της jazz: o Metheny είναι ίσως ο σημαντικότερος μοντέρνος jazz κιθαρίστας, ο Holland απο τους μεγαλύτερους σύγχρονους μπασίστες (έπαιζε στο Bitches Brew του Miles) και ο Hanes (εξήντα-τεσσάρων χρονών κατά την ηχογράφηση του δίσκου) απο τους κορυφαίους ντράμερ της jazz γενικότερα.

Ο δίσκος ξεκινάει με μια δαιμονισμένη εκτέλεση του Solar, το οποίο παρεμπιπτόντως τυχαίνει να είναι το αγαπημένο μου jazz standard. Μακριά απο την φανταστική, λυρική προσέγγιση του Miles, ο Metheny εδώ δίνει ρεσιτάλ αυτοσχεδιασμού, μελωδικότητας και εν γένει σύγχρονης προσέγγισης ενός παραδοσιακού κομματιού. Το σόλο του κυριολεκτικά δίνει την αίσθηση πως ρέει - εδώ έχει σημαντικό ρόλο και ο πεντακάθαρος ήχος του - και το interplay μεταξύ των μουσικών είναι φανταστικό. O Holland και ο Haynes πιάνουν τις φράσεις του, παίζουν με αυτές ρυθμικά, χρησιμοποιούν τις δυναμικές για να δώσουν ένταση στα πυκνά μέρη των σόλο του Metheny και το ηρεμούν όταν ο εκείνος παίζει πιο απλωμένα. Αντίστοιχα και για το άλλο, πασίγνωστο, standard - το All the Things You Are - η εκτέλεση που βρίσκεται εδώ θεωρείται απο πολλούς ως η ιδανική. Ο Metheny επίσης είναι καταπληκτικός συνθέτης, θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει πως κομμάτια όπως το τριάρι (όπως λέμε 3/4) Question & Answer και το φανταστικό Change of Heart είναι πλέον, υπο μια έννοια, jazz standards και αυτά. Οι διαθέσεις φυσικά εναλλάσσονται - οι μπαλάντες (Never Too Far Away, Old Folks και Change of Heart) είναι εκεί για να αντισταθμίσουν τα δαιμονισμένα παιξίματα στα up-tempo κομμάτια και διαθέτουν όλον τον καταπληκτικό λυρισμό και την ατμόσφαιρα που χρειάζεται.

Θα μπορούσα να μιλάω πολλή ώρα ακόμα για τον δίσκο, αλλά θα βάλω εδω τελεία. Πρόκειται για ένα απο τα πολύ αγαπημένα μου album, απο αυτά που μου έμαθαν να αγαπώ τη jazz και επιστρέφω σε αυτό συχνά.

εδώ

jose james - blackmagic [2010]

Με τον Flying Lotus στην παραγωγή, πολλοί θα περίμεναν τον δεύτερο δίσκο του Jose James να έχει έντονα τα στοιχεία που έκαναν το 'Los Angeles' να ξεχωρίσει όταν κυκλοφόρησε το 2008. Δηλαδή πολλά, abstract samples, μοντέρνος ήχος και αφηρημένη δομή κομματιών. Όμως για πολλούς - συμπεριλαμβανομένου κι εμένα - το 'The Dreamer' (που είχα βάλει στην κορυφή της λίστας μου για το 2008), ο πρώτος δηλαδή δίσκος του Jose James, ήταν ως και σημαντικότερος, για τη jazz έστω, απο το 'Lost Angeles'. Κάτι το οποίο ο FlyLo σέβεται και δεν προσπαθεί να επιβάλλει την νοοτροπία των προσωπικών του δουλειών στον James. Αντίθετα, γνωρίζει οτι έχει να κάνει με μια απο τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές στη jazz και την μοντέρνα μαύρη μουσική και χτίζει γύρω της, εμπλουτίζοντάς τη όσο μπορεί με τα δικά του, ιδιαίτερα στοιχεία.

Το 'Blackmagic' ξεκινάει με το 'Code', μια mid-tempo σύνθεση με τον James να είναι πιο κοντά στο spoken-word απο το rap και τον ήχο να δένει την αισθητική του beat με τα πλήκτρα, τα live όργανα και την ατμόσφαιρα της jazz. Είναι μόνο ένα δείγμα απο το πόσο η ιδιαίτερη χροιά του James αλλά και η ερμηνευτική του δεινότητα (μιας και είναι απόφοιτος του εξαιρετικού New School of Jazz της Νέας Υόρκης) δίνουν έναν smooth τόνο και ενδιαφέρον σε μια "μονότονη" μελωδική γραμμή. Το δεύτερο κομμάτι, το 'Touch', είναι πιο "παραδοσιακός Jose James, έχει έντονο back-beat, βασίζεται στη μελωδία, τα όργανα διατηρούν τις φυσικές τους χροιές και οι μουσικοί παίρνουν σόλο. Κάπως έτσι είναι "χωρισμένο" το 'Blackmagic': απο τη μια τα πιο παραδοσιακά κομμάτια, όπως το εντελώς smooth-jazz 'Promise in Love' με την φοβερή του μελωδία, οι μπαλάντες 'Love Conversation' και 'Beauty' ή το 'Save Your Love For Me' . Απο την άλλη τα πιο "μοντέρνα" όπως το καταπληκτικό 'Warrior' και το 'Made For Love' στα οποία ο Flying Lotus κάνει έκδηλη την παρουσία του.

Πώς όλα αυτά δένουν σαν σύνολο; Εξαιρετικά. Το 'Blackmagic' είναι σαφώς λιγότερο jazz απο το 'The Dreamer'. Μπορεί επίσης να μην εντυπωσιάζει απο την αρχή όσο το εκείνο, μιας και πλέον ξέρουμε τι να περιμένουμε. Είναι όμως απολαυστικό άκουσμα. Βασίζεται στις συνθέσεις και στα τραγούδια του και όχι στις παραγωγές που είναι της "μόδας" αλλά ξεφουσκώνουν απο την έλλειψη μουσικότητας. Αυτό είναι που το κάνει να μην κουράζει. Αντίθετα, το ακούω σχεδόν ασταμάτητα εδώ και μια εβδομάδα και δεν φαίνεται να σταματάω σύντομα.

memory tapes - seek magic [2009]

Έχει τόσο ωραίο καιρό τις τελευταίες μέρες που υποσυνείδητα περιμένω το καλοκαίρι (πριν λίγα βράδια ονειρεύτηκα οτι ήμουν στη Σίφνο) και σκέφτομαι να προγραμματίσω τις διακοπές μου σιγά-σιγά για να βρω εισιτήρια. Και ενώ οι δουλειές με προσγειώνουν - κάπως - απότομα, το 'Seek Magic' των Memory Tapes κρατάει την ελπίδα ζωντανή. Ηλιόλουστο, θετικό, κάπως ψυχεδελικό (με την έννοια των - κάπως υπερτιμημένων για μένα - Animal Collective) θα ήταν άνετα το soundtrack των διακοπών μου αν είχαμε Αύγουστο (ναι, με έχει πιάσει εμμονή, το ξέρω)... με τα synths, τις πειραγμένες κιθάρες και το σταθερό 4/4 beat των ντράμς να δίνει ώρες-ώρες μέχρι και funky, χορευτική διάθεση... αλλά και με πιο ambient στιγμές (το Pitchfork κάπου εδω κόλλησε το όνομα Aphex Twin και μάλλον δεν έχει και πολύ άδικο)... ίσως ο,τι πιο "ευχάριστο" άκουσα φέτος, ακριβώς στην αντιπέρα όχθη απο τον ήχο των Kind Midas Sound (που δεν μου άρεσαν και πολύ) ή του Joker (που μου άρεσε). Άνετα στους δίσκους της χρονιάς!

enjoy

leyland kirby - sadly, the future is no longer what it was

O inverted_a ήδη μιλάει για τον δίσκο έναν απο τους δίσκους της δεκαετίας (πόσο μου αρέσουν αυτές οι επιτηδευμένα πομπώδεις εκφράσεις!), ο manand βρήκε τα link και εγω απλά συνοψίζω: σε όποιον άρεσε ο περσινός δίσκος του Caretaker (alias του Kirby), σε όποιον θέλει να ακούσει κάτι του σήμερα, σε όποιον αρέσουν τα πολύ πειραγμένα sample παλιών 78", σε όποιον αρέσει η σύγχρονη κλασσική (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), σε όποιον αρέσει η ambient, η minimal, σε όποιον βασικά αρέσει η μουσική - και δεν φοβάται να ακούσει κάτι που θα μπορούσε να καταθλίψει αλλά είναι τόσο όμορφο που δεν το κάνει, που πειραματίζεται χωρίς να στερείται ουσίας και που συνθέτει πολυπρόσωπα ηχητικά τοπία. Σε όλους αυτούς απευθύνεται o δίσκος με τον απαισιόδοξο τίτλο "Sadly, the Future is no Longer What it Was", για τον οποίο ο δημιουργός εξηγεί:

"Here we stand, twenty years on from the first CD, and our optimism has been gradually eroded away collectively. 'Tomorrows World' never came. We are lost and isolated, many of us living our lives through social networks as we try to make sense of it all, becoming voyeurs not active participants. Documenting everything. No Mystery. Everything laid bare for all to see".

Απολαύστε.

(τα link στο πρώτο comment, thanks το manand)

joshua redman - freedom in the groove

Είχα την τύχη να δω τον μεγάλο τενόρο (και ενίοτε σοπράνο) σαξοφωνίστα Joshua Redman πριν δυο χρόνια στην εμφάνισή του στο Παλλάς. Ήμουν στα πρόθυρα να αρρωστήσω και κατά τη διάρκεια της συναυλίας - πιθανώς λόγω και της ασύλληπτης έντασης (οχι σε σε ντεσιμπέλ) της μουσικής - ανέβασα 39 πυρετό, έτρεμα, και ουσιαστικά ήθελα να τελειώσει το live για να πέσω στο κρεββάτι μου σκεπασμένος με 10 παπλώματα. Το παράδοξο είναι οτι θεωρώ αυτη συναυλία απο τις καλύτερες στις οποίες έχω παρευρεθεί!

Ο Joshua Redman δεν είναι καθόλου τυχαίος. Γιος του avant-garde σαξοφωνίστα Dewey Redman, ο Joshua τελείωσε το Harvard με έπαινο και ήταν έτοιμος να συνεχίσει τις σπουδές του στα νομικά στο Yale, όταν κέρδισε τον διαγωνισμό Thelonious Monk το 1991. Κάπως έτσι αποφάσισε να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα στη μουσική. Καλώς ή κακώς, δεν ακολούθησε τον - παραδοσιακό στη jazz - δρόμο του sideman στα πρώτα του βήματα, αλλά δημιούργησε απο την αρχή το δικό του γκρουπ.

Το Freedom In the Groove κυκλοφόρησε το 1996, μετά απο μια σειρά άλμπουμ (κάποια με την συμμετοχή του Pat Metheny) παραδοσιακού jazz ήχου, με το swing να είναι η κινητήριος δύναμη πίσω απο τους μουσικούς. Σε αυτόν τον δίσκο όμως - όπως άλλωστε υποδηλώνει ο τίτλος του - ο Redman ξεφεύγει απο το σύνηθες ρυθμικό πλαίσιο της jazz και συχνά οι συνθέσεις του έχουν έντονη την επιρροή του r'n'b. Ο φανταστικός Brian Blade στα τύμπανα εγγυάται οτι το swing θα υπονοείται ακόμα και όταν το παίξιμο δεν είναι straight-ahead jazz και με τη βοήθεια του Christopher Thomas στο μπάσο συνθέτουν ένα πολύ στιβαρό rhythm section. Το παίξιμο του Redman είναι περισσότερο προσιτό απο το σύνηθες σύγχρονο jazz παίξιμο, ίσως γιατί είναι "παλιομοδίτης": μπορεί συχνά να ακούγεται η επιροή του Charlie Parker στις bop φράσεις του, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου παίζει με έναν ζεστό, οικείο, bluesy ήχο. Αντίστοιχη είναι και η συμμετοχή του κιθαρίστα Peter Bernstein - ζεστή, χαλαρή και bluesy, περισσότερο στα χνάρια του Kenny Burrel παρά του Pat Martino ή του George Benson. Το δε interplay μεταξύ των δύο (Redman και Bernstein), αλλά και του πιανίστα Peter Martin, είναι ένας απο τους λόγους που απολαμβάνω να ακούω τον δίσκο στα ακουστικά μου και να προσέχω την κάθε φράση και την κάθε "συνομιλία" τους, πως ο κάθε ένας ακούει το παίξιμο του άλλου και με τη σειρά του το εμπλουτίζει και το εξελίσσει.

Συνολικά, το Freedom in the Groove είναι ένας καταπληκτικός σύγχρονος jazz δίσκος, απο αυτούς που μπορούν να ακουστούν τόσο απο τους αφοσιωμένους στη jazz, όσο και απο αυτούς που ενίοτε θέλουν να απολαύσουν την ατμόσφαιρά της.

enjoy

Les SkartOi! - Ska Radio

Κρατάω λοιπόν στα χέρια μου την πρώτη κυκλοφορία των Les SkartOi!, της οποίας οι ηχογραφήσεις έγιναν το καλοκαίρι του 2008, και τυπώθηκε πριν λίγους μήνες. Είναι δύσκολο να γράψω χωρίς να είμαι θετικά διακείμενος, μιας και τα παιδιά τα γνωρίζω χρόνια και τους έχω παρακολουθήσει live αναρίθμητες φορές. Τόσες φορές για την ακρίβεια, που όταν έβαλα να ακούσω το cd, τα τραγούδια μου ήταν ήδη τόσο γνώριμα που σφύριζα τους σκοπούς και τραγουδούσα τα λόγια!

Τι έχουμε εδώ λοιπόν; Την πρώτη (απ' όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω) εγχώρια κυκλοφορία αμιγούς ska και rocksteady. 14 κομμάτια που κινούνται στις τζαμαϊκανές μουσικές που η μπάντα (και ο γράφων!) αγαπάει πολύ, παιγμένες όπως ακριβώς τους αξίζει: με πλήρη μπάντα - 2 κιθάρες, τύμπανα, πλήκτρα, μπάσο και χορταστικό τμήμα πνευστών - σαξόφωνο, τρομπόνι και τρομπέτα. Εδω ο ακροατής δεν θα βρεί καθόλου το 3ο κύμα της ska (ska-punk δηλαδή) - η μπάντα αναγνωρίζει μέχρι το two-tone και κυρίως το πρώτο, αυθεντικό κύμα των 60s.

Είναι εντυπωσιακό πόσο καλογραμμένα και καλοπαιγμένα είναι τα κομμάτια. Το εναρκτήριο, ορχηστρικό 'Balkans Parade' κινείται σε traditional ρυθμούς αλλά με βαλκανικότατη μελωδία, το 'Be Myself' μοιάζει σαν μια απο τις διασκευές ska σε κομμάτια της Motown που ήταν συνηθισμένες στη Jamaica, ενω το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου είναι σαν να ξεπήδησε απο κάποια συλλογή της Trojan. Ξεχωρίζω εδώ το 'Melancholia', το 'Stupid Life' και το 'Zombie's Riot'. Το δε 'Ska Radio' είναι ένα καταπληκτικό 2-tone κομμάτι και το 'χιτάκι' του δίσκου! Προσωπικό αγαπημένο είναι το 'All of These' που ξεκινάει reggae και καταλήγει σε ένα απογειωτικό double time παίξιμο που το κάνει ska! Το πιο ενδιαφέρον είναι οτι σε αυτόν τον δίσκο θα βρείτε ελάχιστο ως καθόλου filler - το υλικό είναι δουλεμένο χρόνια και δοκιμασμένο στα πολλά live της μπάντας. Οι μουσικοί είναι ικανότατοι, η παραγωγή πολύ σωστή και το αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει οποιονδήποτε έχει ενδιαφέρον για τέτοιους ήχους. Ok, δεν θα βρείτε τίποτα πρωτοποριακό εδώ, αλλά μιλάμε για μια απο τις καλύτερες μπάντες της χώρας που αξίζει προβολής!

Το 'Ska Radio' κυκλοφορεί απο την Blind Bastard Records και πληροφορίες για το που μπορεί να βρεθεί υπάρχουν εδώ.

scared of chaka - masonic youth

Είναι μερικές μπάντες που τις συναντάς πολύ συχνά μπροστά σου, αλλά για κάποιο λόγο (συνήθως επειδή εκείνη τη στιγμή είσαι απασχολημένος με τους υπόλοιπους 2134 δίσκους που έχεις μπροστά σου για να ακούσεις) η κίνηση του να δεις περι τίνος πρόκειται διαρκώς αναβάλλεται. Και τελικά όταν έρθει η στιγμή που πατάς το play αναρωτιέσαι πως επιβίωσες τόσο καιρό χωρίς τη μουσική τους. Πιο πρόσφατο παράδειγμα οι Scared of Chaka - που αν δεν μου φαινόταν τόσο αστείος ο τίτλος του δίσκου τους 'Masonic Youth', μπορεί αυτή τη στιγμή να μην γέμιζαν το δωμάτιό μου βαβούρα. Αυθεντικό rock'n'roll ηχογραφημένο το 1996, με τoν θόρυβο του garage και την ορμή του punk - πιο pop απ' τους New Bomb Turks αλλά στα ίδια χνάρια των ακατάληπτων φωνητικών και της ταχύτητας. Απο αυτό που επιβάλλεται να το ακούς απο βινύλιο σε δωμάτιο που η τεχνολογία έχει μείνει μερικές δεκαετίες πίσω.

Μιας και το βινύλιο είναι out of print όμως - τσιμπήστε το απο εδώ.

Trivial info: o κιθαρίστας/τραγουδιστής Dave Hernandez ήταν στην αρχική σύνθεση (και μετά απο ένα διάστημα απουσίας επανήλθε) των συμπαθέστατων Shins.

pinhead gunpowder - kick over the traces

Επειδή καλοκαίρι χωρίς λίγο παλιομοδίτικο pop-punk δεν γίνεται, οι Pinhead Gunpowder κυκλοφόρησαν το 'Kick Over the Traces', το οποίο αποτελεί ένα best-of της 19-χρονης ιστορίας τους. Όταν λέω παλιομοδίτικο pop-punk, εννοώ όπως το έπαιζαν στην Αμερική κάπου εκεί στην αρχή της δεκαετίας του '90 μπάντες σαν τους Green Day (μέχρι το 'Dookie'). Τώρα, αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι μιας και σχηματίστικαν στο Berkeley της California την άνοιξη του '91 απο άτομα που ήταν ήδη ενεργά μέλη της σκηνής με άλλες μπάντες. Ο Aaron Cometbus (των Crimpshrine και του Cometbus fanzine), ο Jason White (των Chino Horde), o Mike Kirsch (των Fuel - αποχώρησε κάποια στιγμή το '94), ο Bill Schneider, α και ο Billie Joe Armstrong (ξέρετε-ποιών)!

Σε αντίθεση με τους Green Day, οι Pinhead Gunpowder ήταν πάντοτε σε ανεξάρτητες εταιρίες (Lookout!, Adeline, Recess) και δεν θυσίασαν ποτέ τον ήχο τους για χάρη mainstream ακροατηρίων. Αυτά είναι άλλωστε τα καλά των side-projects - ειδικά αν με την βασική σου μπάντα έχεις πουλήσει μερικά εκατομμύρια δίσκους. Το υλικό στο 'Kick Over the Traces' ακούγεται ακριβώς σαν τους παλιούς-καλούς Green Day, περιλαμβάνει 23 κομμάτια διάρκειας κάτω των 3' των κάθε ένα (πολλά κάτω απο 2') και προσωπικά το απολαμβάνω περισσότερο με κάθε άκουσμα. Γρήγορο μελωδικό pop-punk. Give it a spin!

enjoy

maxwell - BLACKsummers'night

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Καταπληκτική neo-soul, όπως πρέπει να είναι. Ο Maxwell έγραψε 9 φανταστικά τραγούδια και βρήκε την ιδανική μπάντα για να τα ηχογραφήσει - απο τα ντραμς και τα μπάσα μέχρι τα πλήκτρα, τις κιθάρες και τα πνευστά όλα ακούγονται δεμένα, με πολύ προσεγμένες ενορχηστρώσεις και άπειρο groove. To BLACKsummers'night είναι ένας απο τους καλύτερους soul δίσκους του 2009 για τον οποίο σκέφτομαι τόση ώρα τι να γράψω και αποφάσισα οτι είναι καλύτερο να αφήσω τη μουσική να μιλήσει μόνη της (κλισέ, το ξέρω). Θα ακολουθήσουν άλλοι δύο δίσκοι που θα συμπληρώσουν την τριλογία - το ΒlackSUMMERS'night που απ' ότι φαίνεται θα είναι gospel και το Βlacksummers'NIGHT που θα έχει slow jams, όπως υποδηλώνουν υποθέτω τα κεφαλαία στο 'night'.

enjoy

nuyorican soul

Nuyorican Soul είναι ο τίτλος που έδωσαν ο Kenny "Dope" Gonzalez και ο "Little" Louie Vega - γνωστότεροι ίσως ως Masters At Work (MAW) - στο project τους που θα εξερευνούσε μια άλλη πτυχή της χορευτικής μουσικής. Αντί για τα samples που χρησιμοποιούσαν στα house tracks τους, αυτή τη φορά τα όργανα είναι παιγμένα live και απο τι μουσικούς: George Benson, Tito Puente, Roy Ayers και Jocelin Brown είναι μερικά απο τα ονόματα που παρελαύνουν στον δίσκο που κυκλοφόρησαν το 1997.

Δηλώνω fan της house των MAW (πως γίνεται να μην είμαι άλλωστε) και διπλά fan της μουσικής των Nuyorican Soul. Οι τύποι κατόρθωσαν να φτιάξουν ένα δίσκο που οι λέξεις nu-jazz, soul, samba, ακόμα και jazz ταιριάζουν στην περιγραφή του και ακούγονται απόλυτα μοντέρνοι (έστω για το '97!) και οχι αναμάσημα των "παλιών καλών καιρών" (sic). Στα συν η καταπληκτική διασκευή στο 'Black Gold of the Sun' των Rotary Connection (της απίθανης Minnie Riperton). Οι επικριτές θα το χαρακτηρήσουν easy-listening και background music, εγω ως το απόλυτο soundtrack για κάθε καλοκαίρι - απο αυτά που είσαι σε beach bar με ενα (ή πολλά) mojito!

enjoy

Ίασις

Στο post του στο blog Bug in the City ο strgzr αναφέρει: "..πολυ απλα ενας απ'τους καλυτερους ελληνικους δισκους ολων των εποχων οπου δεξιοτεχνια, λυρισμος και φαντασια συνυπαρχουν με θαυμαστα αποτελεσματα...".

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Η επαφή μου με τους Ίασις άργησε να γίνει, μιας και ήμουν (και, γενικά, είμαι) επιφυλακτικός απέναντι στην world fusion, ειδικά όταν αυτή έχει να κάνει με ανατολίτικα στοιχεία. Μετά όμως απο εκθειαστικά σχόλια φίλων και δασκάλων - και καθώς τελευταία το αυτί μου έχει όρεξη για ανατολικές μελωδίες - άκουσα τον πρώτο δίσκο των Ίασις που κυκλοφόρησε το 1996. Βασικά μέλη του σχήματος είναι ο Κώστας Μπαλταζάνης (κιθάρα) και ο Πέτρος Κούρτης (κρουστά), με πολλές συμμετοχές απο καταπληκτικούς μουσικούς (αν κάποιος έχει τη λίστα με τα ονόματα θα χαιρόμουν πολύ να τη μοιραστεί μαζί μου). Ακούγοντας τον δίσκο, η πρώτη παρατήρηση που έκανα ήταν "ο Μπαλταζάνης ακούει πολύ Metheny", μιας και ο ήχος της κιθάρας αλλά και του γκρουπ γενικότερα με παρέπεμψε στο Pat Metheny Group, το world fusion όχημα του τεράστιου αυτού μουσικού (κατά κύριο λόγο, κιθαρίστα κατά δεύτερο). Αυτό μόνο θετική έννοια μπορεί να έχει - ο ήχος μιας άριστα δεμένης μπάντας με καταπληκτικές ενορχηστρώσεις, συνθέσεις και αυτοσχεδιασμούς, είναι στολίδι για την ελληνική δισκογραφία. Κάπου εδω να σημειώσω οτι στο δίσκο περιλαμβάνεται και μια πολύ όμορφη διασκευή στον 'Αύγουστο' του Νίκου Παπάζογλου.

Ψάχνοντας λίγο παραπάνω για τους Ίασις έπεσα σε αυτή τη σελίδα που περιέχει μια σύντομη βιογραφία.

Κάντε την χάρη στον εαυτό σας και ακούστε αυτόν τον δίσκο. Υπάρχει εδώ (απο το Bug).

the aggrolites - IV

Θα μας τρελάνουν αυτοί οι τύποι... Πάλι έβγαλαν δισκάρα, πάλι μόνο Aggrolites θέλω να ακούω αυτές τις μέρες. Μα όταν ο δίσκος ξεκινάει με κομμάτι σαν το 'Firecracker' τι περιμένεις, σε πιάνει απ' τα μαλλιά και σε χώνει μέσα στην dirty reggae τους. Αυτός είναι ο ορισμός τους για τον συνδυασμό ενός απίστευτα σφιχτού rhythm section, μια κιθάρας, ενός hammond και μια φωνής. Άμα ακούγοντάς τους δεν θες να σηκωθείς απ' την καρέκλα σου είσαι χαμένη περίπτωση, είναι σίγουρο. Και αν οι τόνοι πέφτουν λίγο με το πιο αργό 'What a Complex', έρχεται το 'Wild Time' και βάζει τα πράγματα στη θέση τους - 'Yeay, yeah, yeah, we 're gonna have a wild time'. Μην περιμένετε φιλοσοφίες και βαθιά νοήματα, αυτά είναι για αυτούς που παίρνουν τους εαυτούς τους πολύ στα σοβαρά. Οι Aggrolites κάνουν απλώς αυτό που ξέρουν - παίζουν χορευτική μουσική με επιρροή απο τη Jamaica, τη funk και τη soul και το κάνουν καλά. Πολύ καλά. Πάντα έβγαζαν μεγάλους δίσκους, αυτή τη φορά και με το παραπάνω: 21 tracks έχει το cd (τιτλοφορείται 'IV' - ναι, είναι το τέταρτό τους!) και με τον καύσωνα που επικρατεί ακούγεται ολόκληρος και στο repeat. Δεν υπάρχει λόγος να ξεχωρίσω άλλα κομμάτια (αν και αξίζει μια γραμμή για το 'Keep Moving On' με το ύπουλο hammond), όποιος θέλει να το ακούσει έχει πειστεί ήδη!

Για να μην ξεχνιόμαστε, τον Αύγουστο θα είναι εδώ!

give it a spin

the slackers - better late than never

To 1996, στη μέση μιας εποχής που όταν άκουγες τη λέξη 'ska' σκεφτόσουν 'ska-punk', αυτή τη μείξη του upbeat με παραμορφωμένες κιθάρες, πνευστά και γρήγορο τεμπο (ο όρος "punk με πνευστά" είναι πιο ακριβής) έκανε την εμφάνισή του ο πρώτος δίσκος των Slackers - 'Better Late Than Never'. Τα τέμπο είχαν πέσει, τα rock 4/4 των drums είχαν αντικατασταθεί απο βαθιά ska grooves και η μουσική είχε γίνει χορευτική.

Ο δίσκος δείχνει τις προθέσεις του απο την αρχή. Ανοίγει με το 'Work Song', ένα jazz standard του Nat Adderley το οποίο οι Slackers έφεραν στα μέτρα τους και το ενορχήστρωσαν σαν να βγήκε απευθείας απο το Studio One στη δεκαετία του '60. Αλλά αυτό που κάνει τόσο ιδιαίτερη την μπάντα δεν είναι οτι γκρουβάρει ιδανικά τη ska. Είναι οτι ο Ruggiero και ο Hillyard γράφουν φανταστικά τραγούδια. Απο το "φτιαγμένο για jam" 'Pedophilia' ("Mamma some old man is looking at your baby and your baby she's looking good") στο οποίο όλοι οι μουσικοί παίρνουν απο ένα σόλο, το τρομερό 'Sooner or Later' με την πιασάρικη μελωδία του, το reggae jam του 'Cuban Cigar' στο φανταστικό 'Sarah', ένα απο τα καλύτερα love songs που έχω ακούσει ("Sarah, I'm always thinking of you / I'm so sorry I can't make you my wife this life") για το οποίο ο Vic (Ruggiero) σημειώνει στα liner notes του δίσκου απλά πως "all she wanted was a love song and I couldn't give it to her...". Ο δίσκος κλείνει με το ορχηστρικό Contemplation αλλά πριν απο αυτό υπάρχει η reggae μπαλάντα 'Our Day Will Come' με τη συμμετοχή της Doreen Schaeffer ("of Studio One fame").

Δεν ξέρω αν το 'Better Late Than Never' είναι η καλύτερη δουλειά των Slackers αφού ακολούθησαν δίσκοι με φανταστικά κομμάτια μέσα, αλλά είναι ίσως ο πιο συνεπής και ο πιο πιστός στην ska παράδοση της Jamaica. Απαραίτητο άκουσμα τώρα που άρχισαν οι ζέστες!

cheers!

organic rhymes

Back from the dayz,μέσα '90, ένα γκρουπάκι από Νέα Υόρκη με άποψη για το οργανικό hip hop με jazz ήχο.Οι mc's δεν είναι και ότι συγκλονιστικότερο και η παραγωγή - αν την απομονώσει κανείς - ίσως λίγο παραπάνω γυαλισμένη, σαν την acid jazz, μα το αποτέλεσμα ρέει πραγματικά ευχάριστα, γκρουβάρει κα ο ήχος τους έχει μια γεμάτη μουσικά προσέγγιση σε σύγκριση με το πρότυπο της λούπας. (όχι πως δε γουστάρουμε τη μαγεία του sample και της επαναληπτικότητας του hiphop!)

http://throwbackjones.blogspot.com/2007/12/justice-system-rooftop-soundcheck.html

el michels affair - enter the 37th chamber

Οι El Michels Affair παίζουν "cinematic soul". Ή κάπως έτσι αρέσει στην εταιρία τους - Truth and Soul - να περιγράφει τον ήχο τους. Επηρεασμένοι απο όλα τα καταπληκτικά blaxploitation soundtrack της δεκαετίας του '70 και πιστοί στον vintage ήχο και την παραγωγή που τα σημαδεύει, βάλθηκαν να αναπαράγουν όλη αυτή την ατμόσφαιρα. Ο πρώτος τους δίσκος - 'Sounding Out the City' ήταν τόσο καλός που τράβηξε την προσοχή του Raekwon των Wu-Tang Clan. Μετά απο ένα live μαζί τους η χημεία επιβεβαιώθηκε. Το επόμενο βήμα ήταν η επαναπροσέγγιση κλασσικών beats των Wu, παιγμένα με φυσικά όργανα αυτή τη φορά. Κυκλοφόρησαν δύο 7" έτσι, με reworkings των 'C.R.E.A.M', 'Glaciers of Ice', 'Duel of the Iron Mic' και 'Bring the Ruckus'. Επίσης, μαζί με τον Raekwon (ο οποίος συμμετείχε και στο αυθεντικό track) διασκεύασαν το κομμάτι 'The PJs' που είχε γράψει ο Pete Rock.

Μετά απο όλα αυτά λοιπόν, αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το 'Enter the 37th Chamber' (κάθε ομοιότητα με το κλασσικό 'Enter the Wu-Tang - 36 Chambers' καθόλου τυχαία), το οποίο αποτελείται εξολοκλήρου απο beats των Wu επαναπροσδιορισμένα και παιγμένα απο full band, και προσαρμοσμένα σε αυτό το soulful, soundtrack-y ύφος που δανείζεται και απο το afrobeat, τη jazz και τη reggae και θυμίζει (στο πιο σκοτεινό όμως) τον δίσκο των Menahan Street Band - στους οποίους άλλωστε παίζουν μέλη των El Michels Affair. Είμαι ενθουσιασμένος, ο δίσκος έχει κολλήσει στο repeat και δεν πρόκειται να βγεί απο την playlist σύντομα!