Παραλλαγή στο ίδιο θέμα

Το θέμα είναι ο ήχος του δίσκου που παρουσιάσαμε χτες, με τον συνδυασμό του βιμπράφωνου και του hammond, modal προσέγγιση, μα η σημερινή του παραλλαγή λειτουργεί μέσα στα όρια της soul jazz με πιο ρυθμική και upbeat διάθεση.Αυτή τη φορά στο Β3 είναι ο αδικημένος "big" john patton, με αξιόλογη πορεία στην blue note το '60 και επίστροφη στην επικαιρότητα το '90 χάρη στον John Zorn.Aρχίζοντας με στρωτή, μπλουζάτη soul jazz, άρχισε να ενσωματώνει modal στοιχεία, ώσπου στο τέλος της δεκαετίας του '60, δίσκο με το δίσκο, να χτίζει ένα αναγνωρίσιμο ύφος, σίγουρα δίχως να φτάνει το ανοιχτό, πνευματικό ήχο του Larry Young την ίδια εποχή.Ο συγκεκριμένος δίσκος είναι λίγο πολύ πάνω στο μεταίχμιο, διότι γκρουβάρει ακόμα σταθερά με μπλούζ βάσεις -παχιές-παχιές συγχορδίες από patton- μα ο συνήθης ύποπτος Βοbby Hutcherson, διαταράσει τις αρμονίες και ταξιδεύει την όλη φάση.Αγαπημένο για μένα όμως το latin "Latona" με τις μονταλιές και τα υπέροχα επαναλαμβανόμενα ριφάκια του (ποιού άλλου) Grant Green.

http://produtodigestivo.blogspot.com/2008/03/big-john-patton-let-em-roll.html

Στο μπαρ του Πλάζα στις δέκα και μισή...

Ο αγαπητός Green Onion, με την αναφορά του στον Larry Young, με πρίζωσε - στη βράση κολλάει το σίδερο - να γράψω για έναν αγαπημένο δίσκο, το Street of Dreams του 1964, το δεύτερο από την εξαιρετική τριάδα των ηχογραφήσεων του τρίο Larry Young, Grant Green και Elvin Jones, υπό το όνομα του κιθαρίστα.Ο συγκεκριμένος δίσκος είναι είναι ο πιο ενιαίος σε ύφος και δυναμικές, καθώς όλος ξετυλίγεται σε τέσσερα standards με την ίδια προσέγγιση, έναν γλυκό, εσωστρεφή modal παλμό, σχεδόν υπνωτικό, χωρίς φανκιές και εξάρσεις.Δε θα το έλεγε κανείς, βέβαια, το άλμπουμ με μπαλάντες.Ξεφεύγοντας με άνεση τη τον σκόπελο του easy listening, μπορεί να φτιάξει ατμόσφαιρα, μα και να ακουστεί μέχρι τελευταίας νότας.Και προς καλή μας τύχη στο δίσκο συμμετέχει επίσης, ένας από τους πιο ταιριαστούς μουσικούς της επόχης για ένα τέτοιο εγχείρημα, ο μέγιστος Bobby Hutcherson στο βιμπράφωνο.Ο συνδυασμός του υπέροχου αυτού όργανου με το κατ'εξοχήν "θερμό" ήχο του hammond είναι κεφαλαιώδους σημασίας για το δημιουργία αυτού του γλυκού, ευγενικού, earthy, αργά-τη-νύχτα-μπαράκι-προσθέστε-ό,τι-άλλο-θέτε, κλίματος. Η επικοινωνία μεταξύ των μουσικών, το πλέξιμο των γραμμών τους είναι επίσης εκπληκτική, μιας και όλοι αποτελούσαν παίκτες με προσωπικό στίγμα και βρίσκονταν λίγο πολύ στην ακμή τους.Δε μπορώ να μιλήσω για συγκεκριμένα κομμάτια, διότι, παρ'όλο που οι μελωδίες σαφώς και είναι αναγνωρίσιμες, ο δίσκος ρέει σαν ένα μοναδικό.Βέβαια πάντα με τσακίζει το μπάσιμο του Βobby στο σόλο του, στο "Street of Dreams"...

Xαμηλώστε τα φώτα και βυθιστείτε μέσα του...

download

tony williams lifetime - emergency!

Μιλήσαμε για 5 πολύ σημαντικούς jazz δίσκους που κυκλοφόρησαν πριν 50 χρόνια ακριβώς. 10 χρόνια μετά όμως ήταν η αυγή για το μουσικό είδος που ονομάστηκε fusion - ο πειραματισμός ουσιαστικά της μείξης της jazz παράδοσης με του - φρέσκου τότε - rock ήχου. Ειδικά η χρήση παραμόρφωσης στην κιθάρα ήταν ο,τι έπρεπε για τους jazzmen που έψαχναν συνεχώς νέους ήχους που να προκαλούν τα αυτιά των ακροατών τους - αλλά και των ίδιων. Μπροστάρης όλης αυτής της ιστορίας ήταν φυσικά ο πάντοτε ανήσυχος Miles, ο οποίος με μια ομάδα απο καταπληκτικούς μουσικούς κυκλοφόρησε τον γνωστότερο πιθανότατα δίσκο fusion - το 'Bitches Brew'. Τρείς μήνες πριν την ηχογράφησή του και ένα χρόνο πριν την κυκλοφορία του όμως, ο Tony Williams, ντραμερ στο δεύτερο μεγάλο κουιντέτο του Davis, έπαιζε τη δική του εκδοχή της νέας μουσικής.

Με παρέα τον κιθαρίστα John McLaughlin και τον οργανίστα Larry Young (και οι δύο έπαιξαν μετά στο 'Bitches Brew' - προφανώς καθόλου τυχάια), στις τελευταίες ημέρες του Μαΐου 1969 ηχογράφησαν τον δίσκο που ονομάστηκε 'Emergency!'. Φυσικά όλοι οι πιουρίστες της εποχής τον απέρριψαν, αλλά εδω έχουμε να κάνουμε με ένα διαμάντι. Το οποίο φυσικά κάθε άλλο παρά χαϊδεύει τα αυτιά, για την ακρίβεια ακούγεται σχεδόν θόρυβος στον αμύητο. Προσπαθώντας να περιγράψουν την ουσία τέτοιων μουσικών, οι αμερικάνοι έχουν τη λέξη 'soundscapes' - εμείς το λέμε υποθέτω 'ηχητικά τοπία' - και είναι ουσιαστικά η έντονη και πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που επικρατεί σε αυτούς τους δίσκους. Οι Tony Williams Lifetime (το πλήρες όνομα της μπάντας) δημιούργησαν ένα άψογο μείγμα ήχων, που ακόμα και τώρα ακούγεται προοδευτικό. Μπορεί να μην έχει τους πειραματισμούς των Mahavishnu Orchestra ή την "αμεσότητα" του 'Bitches Brew', αλλά κατέχει εξέχουσα θέση στην ιστορία της rock fusion.

download

on a cloud

Περισσότερα για το 'Abundance' των PPP μόλις βρω λίγο παραπάνω χρόνο. Πάντως μου αρέσει όλο και πιο πολύ και ψυλλιάζομαι οτι θα είναι στους δίσκους της χρονιάς στο είδος του (κι ας έχουμε ακόμα Γενάρη). Για την ώρα το πρώτο single:

ppp - on a cloud

notes #2

• Ακούω ολη την ωρα το 'Total' των Teenage Bottlerocket. Όσο καλός μπορεί να είναι ένας pop-punk δίσκος, πιστός στον δρόμο που χάραξαν οι Ramones και οι Descendents. Ακούγεται απ' την αρχή ως το τέλος, και με ένα ηλίθιο χαμόγελο σε όλη τη διάρκεια! Εδω μια πρόσφατη συνέντευξη της μπάντας στο punknews.org.
  
• Η συναυλιακή ανακοίνωση των ημερών είναι η εμφάνιση του Bireli Lagrene στις 19, 20 και 21 Φεβρουαρίου στο Αθηνά Live. Αν δε, επαληθευτεί οτι θα έρθει με ακουστικά όργανα, σκέφτομαι να κατέβω ως το Φάληρο μπουσουλώντας!
• Πάντως χθες στο Guru είδα - επιτέλους - μερικούς απο τους καλύτερους έλληνες jazzmen. Γιώτης Σαμαράς (κιθάρα), Γιώργος Κοντραφούρης (πλήκτρα) και Δράκος Κτιστάκης (ντραμς) συνόδευαν τη Φιλανδή σαξοφωνίστρια (αλλά και τραγουδίστρια) Juli Wood. Απο soul-jazz του Lou Donaldson, σε blues-shuffles αλλά και hard-bop του Wayne Shorter, οφείλω να ομολογήσω οτι έπαθα την πλάκα μου. Ξαναπαίζουν σήμερα με αυτή τη σύνθεση, αξίζει τον κόπο.
• In other news, οι πρώτες ακροάσεις του νέου δίσκου των PPP δείχνουν οτι μάλλον αξίζει τις εκθειαστικές κριτικές.
• Τέλος, προφανώς το τηλεοπτικό event των ημερών είναι η έναρξη της 5ης season του Lost. Οφείλω να ομολογήσω οτι σε αυτά τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει κοντεύω να ξεχάσω τα μισά γεγονότα που έχουν συμβεί σε αυτή τη σειρά, να ναι καλά η lostpedia που μου τα θυμίζει. Παραμένει πάντως ο ορισμός του fun.

last weeks covers 7

Έρχεται παλίρροια!!

Πραγματικά είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου μιλάμε για ένα καλλιτέχνη, ή συγκρότημα με έναν "δικό του", αναγνωρίσιμο ήχο ο οποίος είναι ένα ισορροπημένο, ευδιάκριτο κράμα όπου διακρίνονται τα επιμέρους συστατικά και ταυτόχρονα το πράγμα δουλεύει.

Τέτοια είναι και η περίπτωση των φίλων που ακολουθούν, οι Βreakwater, από τη Φιλαδέλφια της Πενσυλβάνια (βαριέμαι να αλλάζω γλώσσες κάθε τρείς και λίγο), με δύο μόλις δίσκους στην αλλαγή από τα 70ς στα 80ς.Στο μεταίχμιο των δύο δεκαετιών, συμπυκνούν ευαισθησίες της σεβεντίλας, ενώ διακρίνονται 80τίλικα στοιχεία(η σφιχτή παραγωγή).Έχουν πλήρες οπλοστάσιο πνευστών με σημαντικό ρόλο, τίγκα πλήκτρα και ξεκάθαρη funky παιδεία και φήλινγκ, μα όλα σε μια βάση soulfull και mellow (και όχι smooth. Σας το υπόσχομαι, δεν θα ακούσετε Βarry White).Στο αγαπημένο Let Love In, μετά το bridge με το φρενήρες σόλο της τρομπέτας έχουμε ένα ρεφραίν σκέτη ευτυχία, ενώ το κουπλέ έχει κοψιμάτα από James Brown και πάνω.Το εθιστικό Work it out χτίζει μια midtempo κατάσταση που εμπλουτίζεται με στοιχεία από Καραϊβική, ένω για το έπος Release the beast, μην μείνετε μόνο στο σαμπλάκι...Στο You είναι χάρμα ώτων οι ανυψωτικές γραμμές των πνευστών με το funky backing και το No Limit είναι- να το θέσομε απλά-από τα πιο ταιριαστά κομμάτια για να σιγοντάρουν φλερτάρισμα.

download - Breakwater (1978)

download - Splashdown (1980)

nobunny

Χρησιμοποιεί το όνομα Nobunny, εμφανίζεται με μια μάσκα κουνελιού και στο live μένει συνήθως με τα εσώρουχα. Παίζει ενα βρώμικο μείγμα punk και garage τόσο παραμορφωμένο και με τόσο fuzz που ακούγεται σαν να ξεθάφτηκε απο κάποια κούτα με ξεχασμένα LP. Οι Ramones, ο GG Allin και τα μισά Nuggets ακούγονται στον δίσκο του 'Love Visions' του 2008. Ή αλλιώς όπως το θέτει ο Mitch Clem:

Nobunny plays what amounts to the mutant child of the Ramones, the New York Dolls, and Jay Reatard, burned at the stake and raised from the dead to declare war on the living. Or something like that. Really it’s just a dude in a bunny mask who plays excruciatingly bad-ass rock-’n’-roll roll music, a musician whose newest record, Love Visions (Bubbledumb), is a solid number two on my list of the best albums of 2008.

στον σειριο εμαθα να κλεβω

Σίχαμα. Δεν αντέχω άλλο κλέψιμο απο τους παντελώς ατάλαντους, νέους Έλληνες
"μουσικούς". Αν δεν έχετε έμπνευση ρε παιδιά αφήστε το το ρημάδι, γιατί ξεφτιλίζεστε έτσι...

Τελευταίο παράδειγμα ο κύριος Σταύρος Νταντούς και το πόνημά το 'Στον Σείριο κατοικώ'. Ο ευφάνταστος τίτλος μάλλον του σπατάλησε τον περισσότερο χρόνο δημιουργικά μιας και το ίδιο το τραγούδι δεν χρειάστηκε να το γράψει. Παρόλο που στο βίντεο κλιπ φυσικά αναφέρεται ο ίδιος ως συνθέτης, το κομμάτι υπάρχει απο το 1996 και το είχε γράψει ένας κύριος εν ονόματι Bradley Nowell και το έπαιζε με την μπάντα του, τους Sublime. Και να πω οτι ο κύριος Νταντούς "δανείστηκε" απο κάποιον άγνωστο, οι Sublime είναι πασίγνωστοι σε όποιον έχει επαφή με τη ska και το αμερικάνικο punk της δεκαετίας του '90. Ο Bradley θα στριφογυρίζει στον τάφο του...

Για του λόγου το αληθές:

• Το φανταστικό 'Santeria'
• Η γελοία αντιγραφή του

Συγχίστηκα βραδιάτικο.


Υ.Γ. Κάπου στο youtube κυκλοφορεί και μια αντίστοιχου επιπέδου "διασκευή" στο 'Hip Teens Don't Wear Blue Jeans' των Frank Popp Ensemble. Αυτό τουλάχιστον δεν είναι τόσο γνωστό ας πούμε...

last weeks covers 6

Γειά σε όλους.Μετά από την φιλόξενη προτροπή - αποδοχή του Green Onion και απανωτές αναβολές από την πλευρά μου, να'μαι με την πρώτη μου ανάρτηση στο mezzanine...

Πιστός στο πνεύμα του ιστολογίου, έχω ως σκοπό να μοιραστώ απόψεις και εντυπώσεις για δισκούς αγαπημένους και παράλληλα να παραπέμψω σε διευθύνσεις όπου είναι αναρτημένα.Ο λόγος που ποστάρω διεύθυνση κι όχι το λινκ κατευθείαν είναι γιατί οι κανόνες καλής συμπεριφοράς στην μπλογκόσφαιρα, αλλά και το φιλότιμό μας ( που κωδικοποιείται από τους προηγούμενους-μα τι λέω;) επιβάλουν από ένα ευχαριστώ μέχρι ακόμα κι ένα ριπάρισμα, ας πούμε.Βέβαια, αυτοί οι τύποι έχουν τα πάντα, από μας θα περιμένουν;Τέλοσπαντων, αυτά με τo disclaimer, let's get down to business...

O κύριος που μοστράρει το χαμόγελο του, δηλ. ο Horace Parlan, ήταν ο πιανίστας στο Μingus Ah Um.Μιας και το Αh Um ήταν ο πρώτος δίσκος jazz που πραγματικά απόλαυσα , οι μουσικοί του ήταν μια εύλογη διέξοδος για περισσότερο "πράμα".'Eδω είναι κι άλλος ένας, ο Booker Ervin, στο τενόρο, με τον χαρακτηριστικό βραχνό του τόνο.Το στυλ του Parlan, είναι βουτηγμένο στα μπλουζ, μα εδώ για πρώτη φορά σε ηχογράφηση υπό το όνομά του αφουγγράζεται την εμπροσθοφυλακή της jazz τότε σε θέματα μετατοπισμένης αρμονίας.Τα σόλο του εκπέμπουν μια επαναλαμβανομένη, υπνωτιστική και άλλωτε μια παιχνιδιάρικη, στακάτη διάθεση.Μια φανερή συγγένεια εντοπίζεται στον Ahmad Jamal, o oποίος αποτέλεσε επιρροή στον Parlan.Ο ήχος είναι σφιχτοδεμένος, soulfull, μπλουζάτος μα και διερευνητικός.Συμμετέχει και ο Grant Green-κίνητρο για τον host!-ενώ στα τύμπανα ο ντράμερ-συνώνυμο της Blue Note των σίξτις, Βilly Higgins.Τα Tune for Richard,Dexi και Happy Frame of Mind (το δεύτερο για μένα κερδάει)είναι ακριβώς αυτό το μίγμα από ήπιο new thing, κλασικό hardbop και υπόστρωμα από μπλουζ με χαρακτηριστικά συγκοπτόμενα θέματα, ένω το Back from the gig έχει μια πιο γλυκιά αίσθηση, ως μπαλάντα.Το Home is Africa, έχει ένα ιδιαίτερο, τελετουργικό χρώμα όπου πάνω σε μια αργόσυρτη, περήφανη rhythm section δομούνται τα σόλο - του Parlan σκίζει - και αποτελεί έναν αισθητικό προάγγελο της spiritual jazz του 70.

Άντε καλή μας αρχή !

http://jazzdisposition.wordpress.com/2008/09/19/horace-parlan-happy-frame-of-mind-1963/

a map of the world

Pat Metheny και Lyle Mays επι το έργον. Άλλο ένα καταπληκτικό παίξιμο απο δυο μουσικούς τους οποίους μου φαίνεται πως δεν θα βαρεθώ ποτέ. Ας (ξανα)έρθουν και απο εδώ κάποτε.

notes

Λίγα πράγματα μέσα στο τρέξιμο:

• Είδα το 'Slumdog Millionaire' που σάρωσε στις χρυσές σφαίρες (best drama, director, screenplay, και original score) και φαίνεται φαβορί και για τα όσκαρ. Ωραία ταινία, πολύ έξυπνος τρόπος παρουσίασης ενός απλοϊκού στη βάση του σεναρίου και ενδιαφέρουσα η σκηνοθετική ματιά του Danny "Trainspotting" Boyle. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν αξίζει όλο αυτόν τον θόρυβο και τις εκθειαστικές κριτικές όμως. Υποθέτω θα την ξαναδώ όταν βγεί στις αίθουσες εδώ (Μάρτιο αν θυμάμαι καλά) για να αποκτήσω πιο ολοκληρωμένη άποψη.
• Στις 22 πάντως βγαίνει το 'The Curious Case of Benjamin Button' του Fincher για το οποίο πολλοί λένε οτι είναι σαφώς ανώτερο του Slumdog. Φοβάμαι οτι καμία απο τις δυο δεν (θα) είναι πραγματικά καλή ταινία. Περιμένουμε να δούμε και το 'The Wrestler' του Aronofsky.
• Το 'Deadwood' πάντως, που βλέπω αυτόν τον καιρό, είναι καταπληκτική σειρά.
• Στα μουσικά, ακούω τώρα τον καινούργιο δίσκο του Νικήτα Κλίντ, τον οποίο έκανε ο ίδιος διαθέσιμο μέσω του μπλογκ του. Στο πρώτο ποστ είναι το λινκ για ποιότητα cd, στη μπάρα δεξιά το λινκ για τα mp3. Για αρχή θα αρκεστώ στο να πώ οτι τον ακούω με ενδιαφέρον, οτι ένα κομμάτι έχει λουπαρισμένο το μπάσο απο το 'Δε χωράς πουθενά' και οτι συμμετέχουν ο Εισβολέας και ο Τάκη Τσαν σε ένα κομμάτι ο καθένας. Τα υπόλοιπα όταν αποκτήσω σαφή άποψη, ακόμα άλλα σημεία μου αρέσουν και άλλα με κουράζουν.
• Είμαι ο μόνος που δεν ενθουσιάζεται με το 'Merriweather Post Pavilion' των Animal Collective;
• Κυκλοφρόρησε και ο καινούργιος δίσκος του Joshua Redman, είναι στις προτεραιότητες για ακρόαση, μαζί με το 'Radio' του Exile άμα καταφέρω και το βρώ.
• Τι σκεφτόμουν όταν δεν έβαλα το 'Time to Pretend' των MGMT στα καλύτερα κομμάτια του '08΄;
  

Cheers!

real to reel - love me like this

Έβγαλαν το πρώτο single 'Love Me Like This' το 1983 και υποτίθεται οτι θα ακολουθούσε και full LP. Για κάποιο λόγο αυτό δεν έγινε ποτέ. Κρίμα γιατί αυτό το κομμάτι τα σπάει, εδω live στην εκπομπή Soul Train.

real to reel - love me like this

last weeks covers 6

gaslight anthem - the '59 sound

Καλά να πάθω που δεν ακούω ραδιόφωνο. Νόμιζα οτι οι Gaslight Anthem δεν πολυέπαιζαν στην απο δω μεριά του Ατλαντικού, αλλά μαθαίνω οτι ακούγονται μέχρι και στα Ελληνικά FM. Mainstream λοιπόν! Παρόλα αυτά, το 'The '59 Sound' είναι ένας καταπληκτικός αμερικάνικος (μέχρι το κόκκαλο!) rock 'n' roll δίσκος που μιλάει για θάνατο, παλιά αυτοκίνητα, τον Elvis, τον Miles και για cowgirls μεταξύ άλλων! Πολλοί λένε για την εμφανέστατη επιρροή του Springsteen, εγω θα προσθέσω και τους Social Distortion.

Ένας δίσκος που ακούγεται απο την αρχή ως το τέλος, ξεχωρίζω στα πρόχειρα το ομώνυμο - με τον ανατριχιαστικό στίχο "Young boys, young girls, ain't supposed to die on a Saturday night" (κι όμως, ο δίσκος κυκλοφόρησε τον περασμένο Ιούλιο!) , το 'Old White Lincoln', το 'Meet Me By the River's Edge' και το 'Here's Looking at You, Kid'. Πιστεύω οτι όσο αυξάνονται τα ακούσματα και διαβάζονται οι στίχοι τόσο θα νιώθω πιο κοντά μου αυτή τη μπάντα - πράγμα που μου συμβαίνει αρκετά σπάνια πλέον, ειδικά με rock μουσικές.

Όσοι τους έχουν δει live κάνουν λόγο για πολύ δυνατούς performers, βλέποντας αυτό το βιντεο δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω - κι ας είναι απο τηλεοπτική εκπομπή:

the gaslight anthem - the '59 sound (live on conan o'brien)

it was 50 years ago

Συμπληρώθηκαν λοιπόν 50 χρόνια από ένα απο τα σημαντικότερα έτη στην ιστορία της jazz - και κατ επέκτασιν και στην ιστορία της μουσικής γενικότερα. Μια χρονιά που περιλάμβανε 2 θανάτους πολύ μεγάλων μουσικών: της Billie Holiday και του Lester Young αλλά και την κυκλοφορία 5 αδιαμφισβήτητων αριστουργημάτων. Όταν διαβάζω τη λίστα (σχεδόν) ανατριχιάζω:

• Miles Davis - Kind of Blue
• Charles Mingus - Mingus Ah Um
• Dave Brubeck - Time Out
• Ornette Coleman - The Shape Of Jazz to Come
• John Coltrane - Giant Steps

Μέσα δηλαδή σε μια μόνο χρονιά είχαμε την έλευση της modal jazz ('Kind Of Blue'), τους ρυθμούς έξω απο τα 4/4 και τα 6/8 ('Time Out') και τη free jazz ('The Shape of Jazz to Come'). Συν δυο απίθανους δίσκους - ειδικά το Giant Steps έχει μείνει ως ορόσημο και μόνο λόγω της προοδευτικής (και εξαιρετικά δύσκολης ως βάση αυτοσχεδιασμού) αρμονίας του ομώνυμου κομματιού, αλλά και το καταπληκτικό 'Naima'.

O Geoff Barber τα λέει πολύ καλά στο άρθρο που έγραψε το 2004 στο allaboutjazz - εδώ.

Πόσα χρόνια χρειάζονται πλέον για να γίνουν τόσο δραστικές αλλαγές σε αυτά που ακούμε; Για πόσα πράγματα μπορούμε να πούμε οτι ακούγονται σύγχρονα - αλλά οχι εξεζητημένα (μην ξεχνάμε οτι το Kind Of Blue και το Time Out παρόλη τη φρέσκια αντίληψή τους κατάφεραν και έγιναν πολύ μαζικοί δίσκοι);

robert mitchell's panacea

22 dreams

Ήδη βρέθηκε ο πρώτος σημαντικός δίσκος του '08 που δεν άκουσα στην ώρα του! Το 22 Dreams του Paul Weller που στα πρώτα ακούσματα φαίνεται εξαιρετικό. Σίγουρα θα ακολουθήσουν πολλοί ακόμα...

Paul Weller - Have You Made Up Your Mind